ΣΗΜΕΡΟΝ

ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν

Πῶς πρέπει νά προσέχει τόν ἑαυτό του ὅποιος ζεῖ μέσα στόν κόσμο

Σχετική εικόνα

Ψυχὴ ὅλων τῶν ἀσκήσεων, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Κύριο, εἶναι ἡ προσοχή. Δίχως προσοχή, ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσκήσεις εἶναι ἄκαρπες, νεκρές. Ὅποιος ποθεῖ τὴ σωτηρία του πρέπει νὰ μάθει νὰ προσέχει ἄγρυπνα τὸν ἑαυτό του, εἴτε ζεῖ στὴ μόνωση εἴτε ζεῖ μέσα στὸν περισπασμό, ὁπότε καμιὰ φορά, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, παρασύρεται ἀπὸ τὶς συνθῆκες.
Ἂν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ γίνει τὸ ἰσχυρότερο ἀπ’ ὅλα τ’ ἄλλα αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, τότε πιὸ εὔκολα θὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας, τόσο στὴν ἡσυχία τοῦ κελιοῦ μας ὅσο καὶ μέσα στὸν θόρυβο ποὺ μᾶς κυκλώνει ἀπὸ παντοῦ.
Στὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς πολὺ συμβάλλει ἡ συνετὴ μετρίαση τῆς τροφῆς, ποὺ μειώνει τὴ θέρμη τοῦ αἵματος. Ἡ αὔξηση αὐτῆς τῆς θέρμης ἀπὸ τὰ πολλὰ φαγητά, ἀπὸ τὴν ἔντονη σωματικὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς, ἀπὸ τὸ μεθύσι τῆς κενοδοξίας καὶ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες προκαλεῖ πολλοὺς λογισμοὺς καὶ φαντασιώσεις, δηλαδὴ τὸν σκορπισμὸ τοῦ νοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι πατέρες σ’ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του συστήνουν πρὶν ἀπ’ ὅλα τὴ μετρημένη, διακριτικὴ καὶ διαρκῆ ἐγκράτεια ἀπὸ τὶς τροφὲς (2).
Ὅταν σηκώνεσαι ἀπὸ τὸν ὕπνο πρόκειται γιὰ μιὰ προεικόνιση τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ποὺ περιμένει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους—, νὰ κατευθύνεις τὶς σκέψεις σου στὸν Θεό. Νὰ προσφέρεις σὰν θυσία σ’ Ἐκεῖνον τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς λειτουργίας τοῦ νοῦ σου, ὅταν αὐτὸς δὲν ἔχει ἀκόμα προσλάβει καμιὰ μάταιη ἐντύπωση.
Ἀφοῦ ἱκανοποιήσεις ὅλες τὶς ἀνάγκες τοῦ σώματος, ὅπως κάθε ἄνθρωπος ποὺ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο, διάβασε μὲ ἡσυχία καὶ αὐτοσυγκέντρωση τὸν συνηθισμένο προσευχητικό σου κανόνα. Φρόντισε ὄχι τόσο γιὰ τὴν ποσότητα ὅσο γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσευχῆς. Αὐτὸ σημαίνει νὰ προσεύχεσαι μὲ ἀπόλυτη προσοχή. Ἔτσι θὰ φωτιστεῖ καὶ θὰ ζωογονηθεῖ ἡ καρδιὰ ἀπὸ τὴν κατάνυξη καὶ τὴ θεία παρηγοριά.
Μετὰ τὸν κανόνα τῆς προσευχῆς, προσπαθώντας πάλι μ’ ὅλες σου τὶς δυνάμεις γιὰ τὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς, νὰ διαβάζεις τὴν Καινὴ Διαθήκη, κυρίως τὸ Εὐαγγέλιο. Διαβάζοντας, νὰ σημειώνεις μὲ ἐπιμέλεια τὶς παραγγελίες καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ κατευθύνεις σύμφωνα μ’ αὐτὲς ὅλες σου τὶς πράξεις τῆς ἡμέρας, φανερὲς καὶ κρυφές.
Ἡ ποσότητα τῆς μελέτης ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς δυνάμεις σου καὶ ἀπὸ τὶς περιστάσεις. Δὲν πρέπει νὰ βαραίνεις τὸν νοῦ σου μὲ ὑπέρμετρη ἀνάγνωση προσευχῶν ἤ τῆς Γραφῆς. Δὲν πρέπει, ἐπίσης, νὰ παραμελεῖς τὶς ὑποχρεώσεις σου γιὰ νὰ προσευχηθεῖς ἤ νὰ μελετήσεις περισσότερο. Ὅπως ἡ ἄμετρη χρήση ὑλικῆς τροφῆς προκαλεῖ διαταραχὲς στὸ στομάχι καὶ τὸ ἐξασθενίζει, ἔτσι καὶ ἡ ἄμετρη χρήση πνευματικῆς τροφῆς ἐξασθενίζει τὸν νοῦ, τοῦ προκαλεῖ ἀποστροφὴ πρὸς τὶς εὐσεβεῖς ἀσκήσεις καὶ τοῦ φέρνει ἀθυμία (3).

Συνέχεια

Advertisements

08/09/2018 Posted by | ΓΕΝΙΚΑ, Περί προσευχής | , , , , , , | Σχολιάστε

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης -Σύντομες κατηχητικές ομιλίες του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/AD71BA43.el.aspx

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης -Σύντομες κατηχητικές ομιλίες του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου

27/02/2012 Posted by | πατέρας Θεόδωρος Ζήσης., πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, Εκκλησιαστική-Επικαιρότητα, Περί Μοναχισμού, Περί μετανοίας, Περί νηστείας, Video | , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ο Θεός είναι για όσους θέλουν η ζωή και η σωτηρία τους …κάτι παρόμοιο με την ακτινοβολία του φωτός. Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος

ΚΛΙΜΑΞ

ΛΟΓΟΣ 1, 3-4.

Λόγος πρώτος: Περὶ ἀποταγῆς βίου.

Κείμενο και μετάφραση

3. Ἐπεὶ οὖν πάντων τῶν προειρημένων ἕκαστος ἴδιόν τινα, καὶ πρέποντα λόγον κέκτηνται, ἡμῖν δὲ τοῖς ἀμαθέσιν οὐ λυσιτελὲς ἐπὶ τοῦ παρόντος τὰ τοιάδε διεξέρχεσθαι, φέρε δὴ, φέρε ἡμεῖς νῦν πρὸς τοὺς εὐσεβῶς ἡμᾶς τυραννήσαντας, καὶ πιστῶς βιασαμένους τοῖς αὐτῶν προστάγμασι, Θεοῦ γνησίους δούλους, τὴν ἑαυτῶν ἀνάξιον χεῖρα δι’ ὑπακοῆς ἀδιακρίτου ἐκτείναντες, καὶ παρὰ τῆς αὐτῶν γνώσεως τὸν τοῦ λόγου κάλαμον δεξάμενοι, τῇ σκυθρωπῇ καὶ λαμπούσῃ ταπεινοφροσύνῃ βάψαντες, ἐν ταῖς λείαις, καὶ λευκαῖς αὐτῶν καρδίαις, ὥσπερ ἔν τισι χάρταις, μᾶλλον δὲ πλαξὶ πνευματικαῖς τοῦτον ἀναπαύσαντες, τὰ θεῖα λόγια, μᾶλλον δὲ σπέρματα διαζωγραφοῦντες λέγωμεν ὧδε.

3. Ἐπειδὴ ὅμως γιὰ κάθε μία ἀπὸ τὶς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀναφέραμε, χρειάζεται νὰ γίνει ἰδιαίτερος καὶ ἀνάλογος πρὸς τὴν κάθε περίπτωση λόγος, γιὰ μᾶς δὲ τοὺς ἀμαθεῖς δὲν εἶναι συμφέρον ἐπὶ τοῦ παρόντος νὰ τὰ ἀναπτύξωμε ὅλα αὐτά, ἐμπρὸς λοιπὸν ἂς ἀπλώσωμε μὲ ἀδιάκριτο ὑπακοὴ τὸ ἀνάξιο χέρι μας πρὸς τοὺς γνησίους δούλους τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐπίεσαν μὲ τὴν εὐσέβειά τους καὶ μᾶς ἐβίασαν μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη τους, ὥστε νὰ ὑπακούσωμε στὴν προσταγή τους. Καὶ ἀφοῦ δεχθοῦμε ἀπὸ τὴν ἰδική τους σοφία τὴν πέννα καὶ τὴν βυθίσωμε στὸ νοητὸ μελάνι, ποὺ εἶναι ἡ σκυθρωπὴ καὶ συγχρόνως χαρωπὴ ταπεινοφροσύνη, ἂς τὴν σύρωμε ἐπάνω στὶς λεῖες καὶ λευκὲς καρδιές τους, σὰν σὲ χαρτί, μᾶλλον δὲ σὰν σὲ πλάκες πνευματικές, καὶ ἀναγράφοντας τὰ θεῖα λόγια ἂς εἰποῦμε τὰ ἑξῆς:

4. Πάντων τῶν προαιρουμένων ὁ Θεὸς πάντων ἡ ζωή· πάντων ἡ σωτηρία πιστῶν, ἀπίστων· δικαίων, ἀδίκων· εὐσεβῶν, ἀσεβῶν· ἀπαθῶν, ἐμπαθῶν· μοναχῶν, κοσμικῶν· σοφῶν, ἰδιωτῶν· ὑγιῶν, ἀσθενῶν,· νέων, προβεβηκότων. Ὥσπερ φωτὸς χύσις, καὶ ἡλίου θέα, καὶ ἀέρων ἐναλλαγὴ, καὶ ἀλλοίωσις οὐκ ἔστιν· Καὶ τοῦτο δὲ ποιῶν ὁ Θεὸς πολλάκις Οὐ γὰρ προσωποληψία παρὰ Θεῷ.

4. Ὁ Θεὸς εἶναι, γιὰ ὅσους θέλουν, ἡ ζωὴ καὶ ἡ σωτηρία τους, ὅλων, καὶ τῶν πιστῶν καὶ τῶν ἀπίστων, καὶ τῶν δικαίων καὶ τῶν ἀδίκων, καὶ τῶν εὐσεβῶν καὶ τῶν ἀσεβῶν, καὶ τῶν ἀπαθῶν καὶ τῶν ἐμπαθῶν, καὶ τῶν μοναχῶν καὶ τῶν κοσμικῶν, καὶ τῶν σοφῶν καὶ τῶν ἀγραμμάτων, καὶ τῶν ὑγιῶν καὶ τῶν ἀσθενῶν, καὶ τῶν νέων καὶ τῶν ἡλικιωμένων. Εἶναι κάτι παρόμοιο μὲ τὴν ἀκτινοβολία τοῦ φωτός, μὲ τὴν θέα τοῦ ἡλίου καὶ μὲ τὴν ἐναλλαγὴ τῶν ἐποχῶν (τὰ ὁποῖα προσφέρονται ἐξ ἴσου σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους). Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι διαφορετικά, διότι «δὲν ὑπάρχει προσωποληψία στὸν Θεὸν» (Ρωμ. Β´ 11).

Πηγή (επεξεργασμένου) αχραίου κειμένου: http://remacle.org/bloodwolf/eglise/climaque/table.htm

Η μετάφραση είναι της Ι.Μ. Παρακλήτου.

19/01/2012 Posted by | σε τεμάχια ημερήσιας ανάγνωσης, Καταπολέμηση παθών | , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ὁ Εὐλόγιος καί ὁ ἀνάπηρος

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΟΡΑΣΗ ΤΟΥ Μ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ»ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

Ὁ μακάριος Εὐλόγιος, κεντρισμένος ἀπό τόν θεῖο ἔρωτα, ἐγκατέλειψε τούς κοσμικούς θορύβους, τίς δόξες, τήν μόρφωση, τά πλούτη καί ἀκολούθησε τόν ἑξῆς δρόμο γιά τήν σωτηρία του:Βρῆκε στήν ἀγορά τῆς πόλεως ἕναν ἀνάπηρο χωρίς χέρια καί πόδια. Ἀφοῦ συλλογίσθηκε τήν δυστυχία του, προσευχήθηκε καί ἔδωσε ὑπόσχεση στόν Θεό:Κύριε, στό ὄνομά Σου, παίρνω αὐτόν τόν σακάτη καί τόν περιποιοῦμαι μέχρι θανάτου, γιά νά σωθῶ μ’ αὐτή τήν προσφορά. Χάρισέ μου ὑπομονή νά τόν ὑπηρετῶ.Τόν πλησίασε ἔπειτα καί τοῦ εἶπε:-    Θέλεις νά σέ πάρω στό κελλί μου καί νά σέ ὑπηρετῶ; Συνέχεια →

17/01/2012 Posted by | Περί υπομονής, Περί ασκήσεως, Περί αγάπης, Περί ελεημοσύνης, Περί μετανοίας, ΨΥΧΩΦΕΛΙΜΑ | , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Μόνον η μετάνοια θα μας σώσει

Χρήστος Κων. Λιβανός

ΜΟΝΟΝ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΗ

Μαύρα και απαισιόδοξα νέα μεταδίδουν «από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» τους τελευταίους μήνες τα δελτία ειδήσεων, ωσάν ξαφνικά να άνοιξε «το φρέαρ της αβύσσου» και ετοιμάζεται να καταπιή το μαρτυρικό μας Έθνος. Όλοι οι δαίμονες της κολάσεως, βλέποντας την Πατρίδα μας να έχη περιέλθει σε τόσο οικτρή οικονομική, πνευματική και ηθική κατάστασι, δίχως άλλο θα πανηγυρίζουν, νομίζοντες, ότι το ισχυρό άλλοτε οχυρό, που ονομάζεται Ορθόδοξη Χριστιανική Ελλάδα, το οποίο τόσες απώλειες τους έχει προξενήσει, είναι πλέον έτοιμο να καταρρεύση και να παραδοθή. Πόσο πλανώνται! Νομίζουν, ότι με τα ευρωαργύρια, που μας δανείζουν οι διεθνείς τοκογλύφοι, μας έχουν σκλαβώσει, και ότι, εάν παύσουν να ρέουν τα χρήματα προς την Ελλάδα από την Ευρώπη, το μικρό μας Έθνος θα πτωχεύση, θα εκμηδενισθή. Ελπίζουν, ότι στη δεινή κατάστασι, που βρίσκεται, θα τους προσκυνήση, θα αρνηθή την πίστι του στον Ναζωραίο και θα λατρεύση ως θεό του σήμερα τον μαμωνά και αύριο τον ερχόμενο Αντίχριστο!

Αγνοούν οι ταλαίπωροι, τόσον αυτοί, όσο και τα πειθήνια όργανά τους, που απεργάζονται την οικονομική υποδούλωσι της ανθρωπότητος μέσω τεχνητών κρίσεων στη Νέα Τάξι πραγμάτων, ότι η Ελλάδα δεν ανήκει σ’ αυτούς, όσα «μνημόνια» και δανειακές συμβάσεις και αν υπογράψουν και όσα δικαιώματα και αν παραχωρήσουν ξενόδουλοι κυβερνήτες της, αλλ’ ανήκει στον Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτός την εξαγόρασε πριν από 2000 χρόνια από την κατάρα της ειδωλολατρείας με το τίμιο αίμα Του· Αυτός την έφερε από το σκοτάδι στο φως· Αυτός την αξίωσε να μεταλαμπαδεύση το φως του Ευαγγελίου σε άλλους λαούς· Αυτός την απελευθέρωσε από την πικρή δουλεία τεσσάρων αιώνων· Αυτός την εδόξασε το 1912 και το 1940· και Αυτός, παρά τις αμαρτίες και την αποστασία της, συνεχίζει μέχρι σήμερα να την αγαπά, να προνοή γι’  αυτή και να την προστατεύη.

Ναι, ο Χριστός, παρά την αθλιότητα και αχαριστία μας, μας αγαπά. Γι’ αυτό άλλωστε επιτρέπει να δοκιμαζώμεθα τόσο σκληρά στις ημέρες μας. Από αγάπη η δοκιμασία, για μετάνοια και σωτηρία μας. Ας μη χάνωμε επομένως το θάρρος και την αισιοδοξία μας. Ας υπομείνωμε «τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας», τις εθνικές γενικώς ταπεινώσεις και τους εξευτελισμούς από «φίλους» και εχθρούς. Ας δεχθούμε όλα αυτά, όπως δέχεται ο άρρωστος το πικρό φάρμακο, που του δίδει ο γιατρός. Και ας μη επιτρέψωμε στην κατάθλιψι, την απόγνωσι και την απελπισία, που αφειδώς οι τηλεοράσεις σκορπίζουν στην ατμόσφαιρα, να καταβάλουν τις ψυχές μας. Ως Ορθόδοξοι χριστιανοί την άγκυρα της ελπίδος μας δεν έχομε ρίψει κάτω, στα προδοτικά μνημόνια, στα «μεσοπρόθεσμα», στον μαμωνά των διεθνών δανειστών και τοκογλύφων, που ρουφούν τον ιδρώτα και το αίμα των λαών ως αναψυκτικό, ούτε σε πολιτικούς, που υπηρετούν περισσότερο τα συμφέροντα των ξέων δυνάμεων, παρά του λαού, τον οποίον υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Δεν ελπίζομε σε κανένα απ’ αυτούς, διότι γνωρίζομε τα Γραφικά λόγια, «Επικατάρατος ο άνθρωπος ος την ελπίδα έχει επ’ άνθρωπον» [1] και «Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία»[2]. Την άγκυρα της ελπίδος μας έχομε ρίψει επάνω, στον ουρανό, στον Κύριό μας και Θεό μας Ιησού Χριστό. Η ελπίς μας ο Πατήρ, καταφυγή μας ο Υιός, σκέπη μας το Πνεύμα το Άγιον. Την πάσαν ελπίδα μας ανατιθέμεθα στην Παναγία μητέρα του Θεού και την παρακαλούμε να μας φυλάττη κάτω από τη σκέπη και την προστασία της.

Ως Έθνος πολλές φορές στο παρελθόν «διήλθομεν διά πυρός και ύδατος», ο Θεός όμως«εξήγαγεν ημάς εις αναψυχήν»[3]. Το ίδιο θα γίνη και τώρα, αρκεί να συλλάβωμε τα μηνύματα των καιρών μας και να διακρίνωμε μέσα από αυτά τι θέλει ο Θεός από μας. Αυτό δε, που θέλει και επιδιώκει ο Θεός, είναι η μετάνοιά μας. Αυτή πρώτιστα πρέπει να κηρύξει η Εκκλησία προς πάσα κατεύθυνσι, και κατόπιν την υλική συμπαράστασί της προς τον δοκιμασμένο λαό μας, διότι αιτία της δοκιμασίας μας είναι οι αμαρτίες μας, και μόνον η μετάνοιά μας είναι ικανή να ελκύση το έλεος του Θεού και να μας σώση.

Οι Απόστολοι δεν θεώρησαν σωστό ν’ αφήσουν το λόγο του Θεού και να υπηρετούν σε τραπέζια, γι’ αυτό και πρότειναν την εκλογή των επτά διακόνων[4]. Σήμερα, δυστυχώς, ωρισμένοι διάδοχοί τους φροντίζουν περισσότερο για τα συσσίτια και το φιλανθρωπικό έργο της επισκοπής των, παρά για τη μετάνοια του ποιμνίου, που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός, ενώ και ταύτα, τα συσσίτια, έδει ποιήσαι, και εκείνο, το κήρυγμα της μετανοίας, μη αφιέναι. Οι άμβωνες των περισσοτέρων σήμερα Ορθοδόξων ναών σιγούν. Και αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβή στους χαλεπούς καιρούς μας, διότι οι ψυχές των ανθρώπων είναι καταθλιμμένες, και πολλοί συνάνθρωποί μας μη έχοντες ελπίδα αυτοκτονούν, άλλοι δε καταφεύγουν στους ψυχολόγους και ψυχιάτρους και λαμβάνουν ψυχοφάρμακα, για ν’ ανακουφισθούν. Δεν γνωρίζουν, ότι τα αποτελεσματικώτερα ψυχοφάρμακα και αντικαταθλιπτικά είναι η μετάνοια, η εξομολόγησι και η Θ. Κοινωνία. Πώς όμως να το γνωρίζουν, εφ’ όσον το κήρυγμα στις ημέρες μας έχει πτωχεύσει τόσο πολύ, όσο και τα ταμεία του Κράτους μας;

Σεβαστοί ποιμένες! Καλά τα συσσίτια και απολύτως αναγκαία για να επιβιώσουν οι χιλιάδες αναξιοπαθούντες αδελφοί μας. Μη περιορίζεσθε όμως μόνο σ’ αυτά. Ο λόγος του Θεού«παρακαλείτε παρακαλείτε τον λαόν μου… ιερείς, λαλήσατε εις την καρδίαν Ιερουσαλήμ, παρακαλέσατε αυτήν» [5] απευθύνεται και προς εσάς σήμερα, τους ποιμένες της Ελλάδος. Η κρίσι είναι πρώτιστα πνευματική, και ως εκ τούτου μπορείτε ν’ ανακουφίσετε τις ψυχές περισσότερο εσείς, ως πνευματικοί ποιμένες, και ολιγώτερο οι ψυχολόγοι.

Ξερριζώσετε λοιπόν την απελπισία του Διαβόλου και φυτεύσετε την πίστι και την ελπίδα του Χριστού. Ζωντανεύσετε και πάλι τους άμβωνες. Μιμηθήτε στους πονηρούς τούτους καιρούς τον μακαριστό επίσκοπο Φλωρίνης Αυγουστίνο Καντιώτη, ο οποίος, ως αρχιμανδρίτης και ιεροκήρυκας στην Κοζάνη την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής συγχρόνως με τα συσσίτια, τα οποία άρχισε με 50 μερίδες και έφθασαν σε 8.150 ημερησίως, κήρυττε ανελλιπώς, παρηγορούσε το λαό, αλλά και ήλεγχε τους πλουσίους, τους μαυραγορείτες, εμμέσως δε και τους κατακτητές, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή του! Σήμερα, που η Παρτίδα μας στενάζει κάτω από ένα άλλο είδος κατοχής, και που εξέλιπαν, εξ αιτίας των αμαρτιών μας, οι άξιοι ηγέτες, ποιος θα ομιλήση, ποιος θα παρηγορήση, ποιος θα ελέγξη, ποιος θα καθοδηγήση το λαό, εάν όχι εσείς;

Είναι φανερό, ότι στις ημέρες μας, αρχής γενομένης από την Ορθόδοξη Ελλάδα (τυχαία άραγε;), επαναλαμβάνεται ένας εκβιασμός, όμοιο με τον οποίο συναντούμε στη περιβόητη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας το έτος 1439 μ.Χ., όπου οι Παπικοί διέκοψαν επανειλημμένως το «σιτηρέσιον» των Ορθοδόξων αντιπροσώπων θέλοντες να κάμψουν την αντίστασί τους και να τους αναγκάσουν, λόγω της στερήσεως και της πείνας, να υπογράψουν την ψευδοένωσι! Τότε, ο Πάπας υποσχόταν χρήματα και στρατιωτική βοήθεια στο Βυζάντιο με αντάλλαγμα την προδοσία της Πίστεως εκ μέρους των Ορθοδόξων. Τώρα, η πάντοτε αγνώμων προς την Ελλάδα Δύσι υπόσχεται να «κουρέψη» μέρος του χρέους μας και να συνεχίση να μας δανείζη, για να μη πτωχεύσωμε, με αντάλλαγμα την εθνική μας κυριαρχία! Τότε, χάρι στον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό κρατήσαμε την Πίστι μας. Τώρα, ελλείψει αξίων πολιτικών, παραχωρούμε στους ξένους δανειστές μας την εθνική μας κυριαρχία. Και το μόνο, στο οποίο μπορούμε να ελπίζωμε,  είναι μια θεία επέμβασι, ένα θαύμα, που θα σώση την Πατρίδα μας από τη μεγάλη αυτή δοκιμασία. Και το θαύμα αυτό είναι κοντά, αρκεί να μετανοήσωμε. Ο ουράνιος Πατέρας μας περιμένει τη μετάνοιά μας. Και όταν ιδή να πραγματοποιήται, θα μας χαρίση πολύ περισσότερα απ’ ότι του ζητούμε. Ας μετανοήσωμε λοιπόν, για να ιδούμε το θαύμα του παντοδύναμου και παναγάθου Θεού μας.

[1]  Ιερ. 17, 5.
[2]  Ψαλμ. 145, 3.
[3]  Ψαλμ. 65, 12.
[4]  Πράξ. 6, 2.
[5]  Ησ. 40, 1.

Περιοδικό Θεοδρομία: Τεύχος Ιούλιος  – Σεπτέμβριος 2011

Όσοι έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο συνήθως διαβάζουν επίσης τα παρακάτω:

 

16/01/2012 Posted by | Περί μετανοίας, Χρήστος Λιβανός | , , , , , , , , , | Σχολιάστε

«Ἄν μέχρι τώρα… ζούσαμε μέσα στήν ἁμαρτία, ἄς μετανοήσουμε χωρίς ἀναβολή»

«Οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ στη ζωή μας»
ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ
Βασισμένο σέ κείμενο τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου

Προσέχετε νά φυλᾶτε τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιατί μία μέρα θά δώσουμε λογαριασμό γιά τά ἔργα μας. Διῶξτε τήν ἀμέλεια, γιά νά μήν πέσετε στό βάραθρο τοῦ ἅδη. Ἄν τηρεῖτε ὅλες, χωρίς ἐξαίρεση, τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, θά σωθεῖτε καί δέν θά πιαστεῖτε στά δίχτυα τοῦ διαβόλου, ὅπως πιάνεται τό ἐλάφι στά βρόχια καί τό πουλί στήν παγίδα.
Πρώτη καί σπουδαιότερη ἐντολή εἶναι ν’ ἀγαπᾶμε τό Θεό μ’ ὅλη μας τήν ψυχή, καί μεταξύ μας ὁ ἕνας ν’ ἀγαπάει τόν ἄλλο, ὅπως καί ὁ Ἴδιος ὁ Θεός ἀγάπησε τόν κόσμο.
Πότε ἀγαπᾶμε ἀληθινά τόν Θεό καί τόν ἀδελφό μας; Συνέχεια →

13/01/2012 Posted by | Περί αγάπης, Περί μετανοίας | , , , , , , , , , | Σχολιάστε