ΣΗΜΕΡΟΝ

ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν

Βιβλιοπαρουσίαση του παιδικού βιβλίου με τίτλο: ΜΕ ΛΕΝΕ ΘΑΝΑΣΑΚΗ

Βιβλιοπαρουσίαση του παιδικού βιβλίου με τίτλο:  ΜΕ ΛΕΝΕ ΘΑΝΑΣΑΚΗ(κάντε κλίκ στο φωτογραφία για μεγέθυνση)

Με λένε Θανασάκη

π. Νικόλαος Μανώλης

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΑΤΣΙΟΥ

 Μπορείτε να δείτε το Βίντεο: Ο κ. Δημήτρης Νατσιός διαβάζει τον πρόλογο του στο παιδικό διήγημα του πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη »Με λένε Θανασάκη»

http://www.youtube.com/watch?v=WD3zSyQbh4Q&feature=youtu.be

Υπάρχει μία φεγγοβολούσα λέξη στην αειθαλή γλώσσα μας: ο γλυκασμός, που σημαίνει αγαλλίαση, χαρά, το αίσθημα της γλυκύτητας όταν βλέπεις, ακούς ή διαβάζεις κάτι.

Η λέξη δεν πέρασε απαρατήρητη από τους υμνωδούς και μελωδούς της Εκκλησίας μας, που την μαστόρεψαν για να μεγαλύνουν το Ρόδον το Αμάραντον της Ορθοδοξίας:  την Θεομάνα μας, την Παναγία. «Ο γλυκασμός των Αγγέλων» ψάλλουμε στα Εξαποστειλάρια του Παρακλητικού Κανόνα.
Διάβαζα το διήγημα του πρωτοπρεσβύτερου Νικόλαου Μανώλη, ξεφύλλιζα τις σελίδες του και αισθανόμουν αυτήν την ηδύτητα, τον γλυκασμό, τον κρυμμένο στα «φυλλώματα» του βιβλίου.

«Τρία πράγματα μας απόμειναν για να μας θυμίζουν του παραδείσου τα κάλλη» έλεγε σοφός της εποχής μας:  το κελάηδισμα των πουλιών, το άρωμα των λουλουδιών και το γέλιο των παιδιών».

Αυτά ακριβώς που λείπουν σήμερα από τις πολυκατοικημένες τσιμεντουπόλεις μας, στις οποίες αντικρίζουμε τα έργα των χειρών μας, φαγωμένα από το σαράκι της αθεΐας και λησμονήσαμε το «λίαν καλό» έργο του Θεού, που χωρίς να έχει στόμα διηγείται την δόξα Του.

Ο πατήρ Νικόλαος με την απαλή, λεπτή και καλοσυνάτη γραφή του, μας επαναφέρει στην τάξη.  Μας υπενθυμίζει – και πολύ με συγκινεί ως δάσκαλο Δημοτικού Σχολείου – ότι αν πάψει να νοστιμίζει τον κόσμο μας το γέλιο και η χαρά των παιδιών, τότε η ζωή μας καταντά «μαυροφόρα απελπισιά» και «χειροπιαστό σκοτάδι».

Ο συγγραφές στρέφει το βλέμμα του στην ωραιότητα των έργων του Θεού και αντλεί τα προσανάμματα για να ζωγραφίσει στο χαρτί τις όλο φως και παιχνίδισμα εικόνες του.  Ωραία η γλώσσα του.  Παίρνει λέξεις που κυκλοφορούν γύρω μας και τις ντύνει με την ποιητική γλώσσα.  «Οι μέλισσες περιτριγύριζαν το σώμα … το βουητό τους σαν ισοκράτημα ψαλμωδίας σιγοντάριζε τη στιγμή».  Οι λέξεις, αυτό το μάλαμα του λαού, όμορφα συνταιριασμένες, δίνουν στο κείμενο «ζώσα μορφή».

Το βιβλίο είναι γραμμένο για παιδιά. Γνωρίζω εκ πείρας πως δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα να μιλάς και να γράφεις για παιδιά.  Πώς να ζεστάνεις την καρδιά τους, ιδίως στις μέρες μας, που είναι «σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα»;

Πήρα και διάβασα σελίδες από το βιβλίο του παπα-Νικόλα στους μαθητές μου, παιδιά έκτης Δημοτικού, γεμάτα δροσιά και αθωότητα.  Εχάρησαν χαράν μεγάλη».
Έλαμψε το πρόσωπό τους. Άκουγαν με ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους.  Απάλυναν, ημέρωσαν, ξεκουράστηκαν.  Σκέφτομαι πόσο μας λείπουν από τα σχολικά βιβλία, κυρίως Γλώσσας, τέτοια κείμενα, ιαματικά θα τα ονόμαζα, σαν την νοσταλγική διήγηση του ιερέα-συγγραφέα.

Έγραψα «νοσταλγική».  Τι είναι νοσταλγία;  Ο πόνος, ο πόθος της επιστροφής στην πατρίδα.  Στα χρόνια μας – το βιώνουμε – αυτό που βλέπουμε γύρω μας, δεν είναι ο τόπος μας, «αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία.  Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό» θρηνεί ο Σεφέρης.

Γυρίζει πίσω ο πατήρ Νικόλαος, βρίσκει τον αληθινό τόπο μας, την Ελλάδα του φιλότιμου, την Ρωμιοσύνη της «έντιμου πενίας», που λέει ο Παπαδιαμάντης, του χωριού με τους απλούς ανθρώπους, που είχαν στήριγμα την πίστη στο Χριστό και απαντοχή την Θεοτόκο και τους αγίους, σαν τον Αϊ-Γιάννη τον Πρόδρομο, τον προστάτη του χωριού, στο οποίο ζούσε ο Θανασάκης, ο πρωταγωνιστής του διηγήματος.  Και όπως συνέβαινε παλιά, πριν μας σακατέψει η πολλή η «πρόοδος» και τα άρρωστα φώτα του δήθεν εξευρωπαϊσμού μας, «ωράισμα και κλέος» βοηθός και προστάτης των χωριανών, ο πράος και ταπεινός παπα-Ηλίας, ο ιερέας του χωριού.  Πόσο νοσταλγούμε σήμερα αυτές τις ήσυχες και τρυφερές εικόνες των παιδικών μας χρόνων!

Διαβάζεις το βιβλίο του π. Νικολάου και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου.  Έρχεται ένα φως.  Νιώθεις θαλπωρή, γλυκασμό και νοσταλγία, όλα αυτά που προσφέρει απλόχερα και άφθονα ο Ποιητής των Όλων.  (Ο Θεός μας τα δίνει αφθόνως, εμείς λιώνουμε από φθόνο).  Είναι και μάθημα πατριδογνωσίας το διήγημα.  Παιδιά και μεγάλοι «περπατούν» (αυτό σημαίνει διαβάζω), την Ελλάδα, που μοσχοβολούσε από τα μυρίπνοα άνθη της Ορθοδοξίας και της Παράδοσής της.

Ευχαριστώ τον πατέρα Νικόλαο, που σε τέτοιους καιρούς, της ισοπέδωσης των αξιών και της περιρρέουσας υλοφροσύνης, μας χαρίζει το θαυμάσιο βιβλίο του.  Πάντοτε, ανάμεσα στα έντυπα σκύβαλα και περιτρίμματα, που μπαζώνουν τις ψυχές των παιδιών μας, λάμπουν και τα πετράδια.  Ένα τέτοιο πετράδι είναι και το βιβλίο του π. Νικολάου.
Γιʹ αυτό αξίζει και πρέπει να διαβαστεί απʹ όσους αγαπούν, αυτή που πολύ όμορφα ονομάζει η Εκκλησία μας, την φιλοκαλία.

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος – πτυχ. Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
Κιλκίς 2 – Απριλίου – 2013

Για παραγγελίες και πληροφορίες πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://sites.google.com/site/melenethanasake/

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/9EA18D0E.el.aspx

Advertisements

28/05/2013 - Posted by | πατήρ Νικόλαος Μανώλης

1 σχόλιο »

  1. Τον παναθλιότατο καθηγούμενο Αγάθωνα τον είχα πνευματικό 10 και πλέον χρόνια και τον ξέρω πολύ καλά, και από την καλή, και από την …ανάποδη…, όπως άλλωστε, και πολλοί άλλοι χριστιανοί – πνευματικά του τέκνα, που ταλαιπωρήθηκαν και ζημιώθηκαν ανεπανόρθωτα εξαιτίας του, στην ζωή τους, από την «σοφή» και «έμπειρη» καθοδήγηση-ποδηγέτησή του.…
    Για όσους ξέρουν καλά τα πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις, το επίσημο παρατσούκλι του στους εκκλησιαστικούς κύκλους είναι αντροχωρίστρα, και όχι άδικα, αφού μεταχειρίζεται κάθε είδους «πνευματική πουστιά» για να κουκουλώσει, (η έκφραση είναι δική του), αθώα αγόρια και κορίτσια, και να τα μαντρώσει κυριολεκτικά στα μοναστήρια του, το ανδρικό στο Αγιον Όρος και το γυναικείο στην Περαία, μη διστάζοντας ακόμα και να χωρίσει αντρόγυνα ή ζευγάρια που οδεύουν στο γάμο, όπως έκανε και στη δική μου περίπτωση.
    Ο άνθρωπος είναι αδίστακτος. Παίρνει στα μοναστήρια του ακόμη και ανήλικα 16χρονα παιδιά. Αν και αμόρφωτος, εντούτοις είναι παμπόνηρος. Πουλάει αγιότητα, πνευματική κατάσταση, εμπειρία, παράδεισο, και εκμεταλλευόμενος ο αθεόφοβος τα πάντα (ακόμη και τον γέρων Ιωσήφ τον Ησυχαστή και άλλες ιερές μορφές που όμως πόρρω απέχει από αυτές), παριστάνει την πνευματική αυθεντία, λαμβάνει «πληροφορίες» άνωθεν, έχει «αποκαλύψεις», «βλέπει» οράματα, δαιμόνια και «ζει καταστάσεις» μέσα από την πείρα και την αγιότητά του, προβάλλοντας με δεξιότητα, ύπουλα και υποχθόνια, διαρκώς, πάνω από όλα τον εαυτό του, μιλώντας ακατάπαυστα για την αναγκαιότητα της τυφλής εμπιστοσύνης στον γέροντα, (δηλαδή και στον εαυτό του, ως μεγάλου γέροντα με εμπειρία και χάρη), κάνοντας με αυτόν τον τρόπο κυριολεκτικά «πλύση εγκεφάλου» σε κάτι χαζοχαρούμενους, ανώριμους και χαμηλής αυτοεκτίμησης ανθρώπους, τύπου π. Νικόλαου Μανώλη, εύκολα θύματά του, που δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους και έχουν ανάγκη να πάρουν αξία δίπλα σε έναν ημίθεο γέροντα σαν τον Αγάθωνα, αφού έχουν την ψυχολογική ανάγκη να είναι πάντα εξαρτημένοι παθολογικά από αυτόν, να ρωτούν και να υπακούουν τυφλά σε όλα, και οι οποίοι κρέμονται κυριολεκτικά από τα αρχ… του, αφού δεν έχουν δικά τους!
    «Ο Χριστός οι Απόστολοι και η Εκκλησία» -όπως πολύ εύστοχα έγραφε ένας από τους μεγαλύτερους θεολόγους του αιώνα μας, ο αείμνηστος π. Αλέξανδρος Σμέμαν στο «Ημερολόγιό του», εκδόσεις «Ακρίτας», (έχοντας προφανώς υπόψη του περιπτώσεις ανάλογες σαν του Αγάθωνα)- «ζουν» στις θλιβερές αυτές θρησκευτικο-ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, «στην σκιά του Γέροντα». .. «Ο Γέροντας καλύπτει τα πάντα, επισκιάζει ακόμη και τον …Θεό»! Η θρησκευτική-πνευματική, δηλαδή, διαστροφή του Ευαγγελίου σε όλο της το μεγαλείο!…..
    Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνον επικίνδυνος. Είναι και αδίστακτος θεομπαίκτης. Ραδιουργεί, ψεύδεται, μετέρχεται κάθε μέσο, σαν άλλος Ρασπούτιν! Έχει φτάσει στο σημείο –και το βεβαιώνω τούτο εξ ιδίας πείρας-, μέχρι και το περιεχόμενο της εξομολόγησης των πνευματικών του παιδιών να κοινοποιεί σε τρίτους, όταν βολεύει στα σχέδιά του… Έχει φτάσει, δηλαδή ο αδίστακτος, ούτε δηλαδή και αυτό το Άγιο και Ιερό μυστήριο της Εξομολογήσεως να μην σέβεται ο αθεόφοβος ιερέας, αρκεί μόνον να πετύχει τον στόχο του: να παράγει οπαδούς, και να παίρνει όσους περισσότερους μοναχούς και μοναχές στα μοναστήρια του…
    Η δε προσωπολατρία που καλλιεργεί συστηματικά στο πρόσωπό του, αγγίζει τα όρια της ηλιθιότητας. [Βλέπε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τα ανόητα ποιηματάκια, του κατά τα άλλα συμπαθούς, πλην όμως αξιολύπητου, π. Νικολάου Μανώλη στο διαδίκτυο, λες και είναι καμιά ερωτευμένη χαζοχαρούμενη 15άρα που γράφει τα πρώτα γλυκανάλατα ερωτικά ραβασάκια της, ή τις δηλώσεις της πρεσβυτέρας του, του τύπου “είναι (εννοείτε ο Αγάθωνας) η καταιγίδα στη ζωή μου», ή πάλι τις δηλώσεις του ίδιου: «εγώ τόσα χρόνια μαζί της δεν καταλαβαίνω την πρεσβυτέρα μου όπως ο γέροντας, δεν ξέρω την γυναικεία φύση, μόνον ο γέροντας την ξέρει τόσο καλά», και άλλα φαιδρά, που υποβάλλουν ακόμη και τα πνευματικοπαίδια του π. Νικολάου να στέκονται με ανοιχτό το στόμα μπροστά στο μεγαλείο του Αγάθωνα…]
    Ο τύπος κάνει κουμάντο στις ζωές των πνευματικοπαιδιών του, ξέρει πριν από μας για μας, κανονίζει τα πάντα στη ζωή μας…. Αλλά και όλη η εν γένει συμπεριφορά του (π.χ. τρώει μαζί με πνευματικοπαίδια του σε ταβερνάκια και στον αρσανά της Κωνσταμονίτου Παρασκευές και Νηστείες κρέας χαριεντιζόμενος ότι «το κατσικάκι το τρώω, δεν με τρώσει αυτό»), μαρτυρούν για την ανάγκη επιτέλους να «ξυριστεί» ο μέγας Αγάθωνας, αυτός ο Ράσπουτιν, που έχει διαστρέψει και καταστρέψει τις ζωές τόσων χριστιανών, και μάλιστα το συντομότερο δυνατό από τους υπευθύνους Εκκλησιαστικούς άνδρες που προΐστανται της Εκκλησίας μας.
    Βέβαια πάρα πολλοί πνευματικοί και λαϊκοί τον έχουν πάρει χαμπάρι εδώ και καιρό, και μάλιστα και πολλοί πατέρες και ηγούμενοι στο Άγιον Όρος έχουν καταλάβει καλά με τι έχουν να κάνουν και προειδοποιούν τους ανυποψίαστους χριστιανούς μας. Όμως δεν αρκεί! Ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Για να είμαστε ειλικρινείς, είναι ανάγκη να λάβουν θέση και αρχιερείς ως πνευματικοί προϊστάμενου του Αγάθωνα ή του π. Νικόλαου Μανώλη (που άλλωστε είναι εφημέριος σε ενορία της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, και που ασκεί ιεραποστολική δράση υπέρ του Αγάθωνα, στο εμπιστευθέν υπό του οικείου αρχιερέως ποίμνιού του)… [αντί με αναίδεια αυτός ο κακο-γέρος να τους κρίνει όλους (ακόμη και τον Πατριάρχη), γιατί ήδη πολλές ψυχές έχει στραπατσάρει ο ….άγιος καθηγούμενος, τριγυρίζοντας καθημερινά στον κόσμο και κατασπαράσσοντας τα θύματά του…]
    Γνωρίζουμε βέβαια πως πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια με τη μητριά του, και έχει συσσωρεύσει πλήθος απωθημένων… Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την αποστροφή του προς το Άγιο Μυστήριο του γάμου, ούτε τον μισογυνισμό του, ούτε τα άλλα τερτίπια , τις ιδιορρυθμίες, τις κακοδοξίες, και τα ανομολόγητα αμαρτήματά του … Πολύ δε περισσότερο, δεν αμβλύνει το κακό που προκαλεί ο δυστυχής αυτός άνθρωπος με την πλάνη του, που όπως φαίνεται, δεν ήταν, όχι απλώς για να γίνει πνευματικός και να οδηγεί ψυχές, αλλά ούτε καν μοναχός, με την αρρωστημένη κατάστασή του…
    ……………………………………………………………………………………………………………………………………………..
    Ο Θεός να λυπηθεί και αυτόν και την πνευματική διαστροφή του, αλλά κυρίως να σώσει τα ανυποψίαστα θύματά του, από τα νύχια του!

    Μου αρέσει!

    Σχόλιο από Oramatistis agathona | 22/02/2014


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s