ΣΗΜΕΡΟΝ

ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν

Είναι αυθεντικό το χωρίο του Ματθαίου 28:19 «[…] πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος […]»;

Το χωρίο για το οποίο θα κάνουμε λόγο, είναι το χωρίο 19 από το 28ο κεφάλαιο του ευαγγελιστή Ματθαίου:

«[…] πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος […]».

Από αντιτριαδικούς κύκλους υποστηρίζεται ότι το χωρίο αυτό είναι παραποιημένο και ότι δεν υπήρχε έτσι στο πρωτότυπο κείμενο του Ματθαίου. Ότι δήθεν προστέθηκε αργότερα η φράση «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος», κατά τις δύο πρώτες Οικουμενικές συνόδους (το 325μ Χ, και το 381 μ Χ), όπου, όπως γνωρίζουμε, διατυπώθηκε και επίσημα το Τριαδικό Δόγμα προς απάντηση στους αιρετικούς που το αμφισβητούσαν, υποβιβάζοντας είτε τον Υιό είτε το Άγιο Πνεύμα. Μάλιστα, φέρνουν ως δήθεν αποδεικτικό του ισχυρισμού τους, τον ιστορικό Ευσέβιο, ο οποίος αναφέρει αρκετές φορές το χωρίο, χωρίς το ‘’εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος’’, στα έργα του «Ευαγγελική Απόδειξις», «Πανηγυρικός προς τον Αυτοκράτορα Κων/νο», «Υπόμνημα στους Ψαλμούς», «Υπόμνημα στον προφήτη Ησαία», και στην «Εκκλησιαστική Ιστορία». Βέβαια, σε μεταγενέστερα έργα του, αναφέρει το επίμαχο χωρίο κανονικά, όπως το ξέρουμε σήμερα, όπως στο «Κατά Μαρκέλου» και στην «Εκκλησιαστική θεολογία». Επίσης, φέρνουν δύο αρχαία κείμενα, δήθεν από τον ευαγγελιστή Ματθαίο, το ένα από Κοπτική μετάφραση και το άλλο από την Εβραϊκή έκδοση του ευαγγελίου του Ματθαίου. Ας περάσουμε όμως στις απαντήσεις.

 

 Χειρόγραφα του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου και εκδόσεις- μεταφράσεις.

 Με βάση τα αρχαία σωζόμενα χειρόγραφα πριν την περίοδο των δύο πρώτων Οικουμενικών συνόδων, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο ευαγγελιστής Ματθαίος έγραψε το χωρίο χωρίς να αναφέρει τον Τριαδικό τύπο του βαπτίσματος. Και αυτό, διότι δεν υπάρχουν σήμερα τα χειρόγραφα της εποχής εκείνης, ώστε να πιστοποιηθεί ο ισχυρισμός των αιρετικών εκ των χειρογράφων. Ότι γνωρίζουμε, το γνωρίζουμε κατ’ ανάγκη από παραθέσεις του χωρίου σε μεταγενέστερα κείμενα εκκλησιαστικών συγγραφέων.

Τα Χειρόγραφα του Κατά Ματθαίον πριν την επίμαχη περίοδο είναι τα εξής:

p104 Oxyrhynchus c. 150 – 200 CE Matthew 21:34-37, 43, 45
(fragments)

p64 & p67 Magdalen c. 200 CE Matthew 3, 5 & 26
(fragments)

p77 & 103 c. 200 CE Matthew 13:55-56,
14:3-5, 23:30-39
(fragments)

Πηγή

Και η σχετική βιβλιογραφία που υποστηρίζει τα παραπάνω, εδώ.

Επίσης, στον δεσμό αυτό, μπορείτε να βρείτε πολλά στοιχεία για την εγκυρότητα του ευαγγελίου που φτάνει το 97% με βάση τους ειδικούς κριτικούς του κειμένου. Από τις 18.346 λέξεις που περιέχει, μόνο 558 είναι αμφίβολες, βάση της συγκριτικής έρευνας των χειρογράφων. Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να παραθέσουμε τι αναφέρει γενικότερα για τις παραλλαγές στα σωζόμενα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης, ο πανεπιστημιακός καθηγητής Frederick Fyvie Bruce: Αναφέρει: «Οι παραλλαγές για τις οποίες υπάρχουν αμφιβολίες μεταξύ των κριτικών του κειμένου της Καινής Διαθήκης δεν θέτουν θέμα ιστορικού υλικού ή Χριστιανικής πίστης και ζωής» (F. F Bruce, ‘’Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης, είναι άραγε αξιόπιστα;’’). Σαφέστατος ο καθηγητής. Καμία παραλλαγή δεν θέτει θέμα πίστης. Επομένως, δεν υπάρχει καμία παραχάραξη.

Όπως ήδη παρατηρήσαμε, σε κανένα πάπυρο από τους παραπάνω δεν διασώζονται τα τελευταία κεφάλαια, και κατ’ επέκταση ούτε το χωρίο που εξετάζουμε. Το αρχαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο που περιλαμβάνει το χωρίο ανήκει στον Βατικανό Κώδικα, ο οποίος χρονολογείται το 325 μ Χ. Για αυτό το λόγο, δεν έχουμε καμία ένδειξη στα κριτικά κείμενα ότι το χωρίο αυτό υπάρχει κάπου γραμμένο διαφορετικά, όπως σημειώνεται σε άλλα χωρία της Γραφής.

Το επίμαχο χωρίο σε διάφορες εκδόσεις και μεταφράσεις. Παραθέτουμε ορισμένες:

Το χωρίο περιλαμβάνεται κανονικά, χωρίς να μπαίνει είτε σε αγκύλες είτε να γράφεται  με ψιλά γράμματα, ως ένδειξη ότι είναι επιπρόσθετο του μεταφραστή ή ότι δεν βρίσκεται στα υπάρχοντα χειρόγραφα, όπως θα επισημαίνονταν σε ανάλογη περίπτωση.

Majority Text 2000, Maurice A. Robinson- William G. Pierpont:

«[…] πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος […]»

Textus Receptus, 1550 (Stephens), 1894 (Scrivener):

«[…] πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος […]»

Πηγή 

Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, έκδοση Γ’, 1992:

«[…] πορευθέντες  ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος […]»

Ξένες μεταφράσεις:

American Standard Version:

«[…] Go ye therefore, and make disciples of all the nations, baptizing them into the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit […]»

King James Version:

«[…] Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost […]»

World English Bible:

«[…] Therefore go, and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit […]»

Πηγή

 Λοιπές ελληνικές μεταφράσεις:

(Του ετερόδοξου Σπ. Φίλου):

«Αφού, λοιπόν, πορευτείτε, κάντε μαθητές όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»

(Του Ορθοδόξου αρχιμανδρίτη Ν. Βάμβα)

«Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»

Πηγή: Ηλεκτρονική μορφή του The Word

Η κριτική έκδοση του Michael W. Holmes, βασίζεται σε τέσσερις πηγές:

Α. στο κριτικό κείμενο των Westcott και Hort,

Β. στο κείμενο του Samuel Prideaux Tregelles, το οποίο βασίζεται σε διαφορετικές γραφές των λέξεων και στην Λατινική μετάφραση του αγίου Ιερώνυμου.

Γ. στο κείμενο των Richard J. Goodrich και Albert L. Lukaszewski, το οποίο βασίζεται σε διεθνή ομάδα ειδικών επιστημόνων.

Δ. στο Βυζαντινό Ελληνικό κείμενο.

Το χωρίο παραθέτεται εκεί ως εξής:

«[…] πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος […]».

Το μόνο που επισημαίνεται, είναι ότι το «βαπτίζοντες», αναγράφεται ως «βαπτίσαντες» στο κριτικό κείμενο του Samuel Prideaux Tregelles, κάτι όμως που δεν σχετίζεται καθόλου με το θέμα που εξετάζουμε.

Η Εκκλησία δεν είχε την ανάγκη να καταφύγει στην παραχάραξη προκειμένου να στηρίξει το Τριαδικό δόγμα, διότι αυτό δεν στηρίζεται μόνο σε ένα εδάφιο, αλλά στο σύνολο της Αγίας Γραφής, όπως έχουμε δείξει σε παλαιότερο άρθρο.

 

Βάπτισμα στο όνομα του Ιησού.

Οι υποστηρικτές της θεωρίας ότι το βάπτισμα δεν πρέπει να γίνεται στο όνομα της Αγίας Τριάδας αλλά μόνο στο ‘’όνομα του Ιησού’’, κάτι στο οποίο υποβόσκει η αντιτριαδική ψευδοδιδασκαλία, βασίζονται στις αναφορές της Γραφής στο ‘’βάπτισμα του Ιησού’’. Αυτό όμως, όπως θα δούμε και παρακάτω, δεν σημαίνει ότι οι πρώτοι χριστιανοί δεν βαπτίζονταν κατά τον Τριαδικό τύπο, αλλά έχει την έννοια ότι το βάπτισμα συστάθηκε από τον Κύριο και εφαρμόζεται κατά την εντολή του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Δογματική Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, Χ. Ανδρούτσου.

Ο καθηγητής δογματικής, Χ. Ανδρούτσος, αναφέρει:

«Ότι δε η Εκκλησία τη εντολή ταύτη στοιχούσα εβάπτιζεν αείποτε εις το όνομα της αγίας Τριάδος καταδικάζουσα τας υπό των αιρετικών παραχαράξεις του Κυριακού τύπου των βαπτιζόντων εις τον θάνατον του Κυρίου ή άλλως, τούτο είναι τόσο φανερόν και αναμφισβήτητον, ώστε πάσα δια παραπομπών πίστωσις αυτού είναι περιττή. Εάν δ’ εν τη Καινή Διαθήκη γίνεται λόγος περί βαπτίσματος εις το όνομα ή επί τω ονόματι του Ιησού, δια τούτο δεν εννοείται βάπτισμα εις το όνομα του Κυρίου μόνον γινόμενον, αλλά σημαίνεται το υπό του Κυρίου συσταθέν και κατ’ εντολήν ή τη δυνάμει αυτού τελούμενον, ως εκδέχονται το πράγμα πλην άλλων ο Κυπριανός, ο Αυγουστίνος και Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Το δε έτερον της εξωτερικής πράξεως συστατικόν, η εν ύδατι φυσικώ τριττή κατάδυσις, ομολογείται παρά πάσιν ως ετέρα του βαπτίσματος συνθήκη, η τοσούτω μάλλον αναγκαία, όσο δι’ αυτής εξεικονίζεται η τριήμερος ταφή και ανάστασις του Κυρίου κατά το 6ον κεφάλαιον της προς Ρωμαίους»

(Δογματική Χ. Ανδρούτσου, σελ. 329- 330).

Κάθε παραχάραξη στον τύπο του βαπτίσματος, αποδοκιμάστηκε και απορρίφθηκε από το Σώμα της Εκκλησίας. Στο ίδιο έργο, ο Χ. Ανδρούτσος αναφέρει το παράδειγμα των αιρετικών Ευνομιανών, γράφοντας τα εξής:

«Των Ευνομιανών το βάπτισμα των εις μίαν κατάδυσιν βαπτιζομένων ακυροί ο 7ος κανών της εν Κωνσταντινουπόλει συνόδου λέγων: ‘’Ευνομιανούς τους μίαν κατάδυσιν βαπτιζομένους ως Έλληνας δεχόμεθα’’ […] εξεδήλουν δια τούτου την αντιτριαδικήν αυτών διδασκαλίαν, είτε διότι ηλλοίωσαν την επίκλησιν της αγίας Τριάδος κατά τον Επιφάνιον».

(Δογματική Χ. Ανδρούτσου, Υποσημείωση 3, σελ. 330).

 Π. Τρεμπέλας

Ο Π. Τρεμπέλας, στο υπόμνημά του «Εις το Κατά Ματθαίον», αναφέρει:

«Ο Conybeare και ο Lake υπεστήριξαν ότι το ‘’βαπτίζοντες αυτούς…και του Αγίου πνεύματος’’, είναι παλαιοτάτη παρεμβολή δια λόγους δογματικούς εις τινά αντίγραφα του Ματθαίου και ότι δεν επεκράτησεν οριστικώς να θεωρήται μέρος του ευαγγελίου τούτου παρά μετά την Ά Οικουμενικήν Σύνοδον. Το κύριον επιχείρημα των είναι , ότι ο Καισαρείας Ευσέβιος συχνάκις παραθέτει το χωρίον τούτο και συνήθως αποσιωπά τας περί του βαπτίσματος λέξεις. Αλλ’ ο Ευσέβιος παραθέτει τον στίχον ολόκληρον μνημονεύων και της εντολής όπως βαπτίζωσιν εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, όταν ο σκοπός της συγγραφής του απαίτη τούτο. Όταν δε του χρειάζεται το υπόλοιπον μόνον του στίχου και ουχί η εντολή, τότε αποσιωπά αυτήν. Αυτός ο Ευσέβιος αναφέρει τον στίχον ολόκληρον, αύτη δε είναι η γραφή των χειρογράφων και των μεταφράσεων […] Ο ισχυρισμός, ότι ο τύπος του βαπτίσματος, ως αναφέρεται ενταύθα, σημειοί ανεπτυγμένον και μεταγενέστερον στάδιον δογματικής πίστεως και εκκλησιαστικής πράξεως, είναι αβάσιμος. Η περί της θεότητος ως Πατρός, Υιού, και Αγίου Πνεύματος πίστις είναι τόσον παλαιά, όσον και αυτή η χριστιανική κοινωνία. Ότι ο θείος Παύλος εισηγείται ταύτην πρβλ. Ά Κορ. ιβ 4-6, ΄Β Κορ. ιγ 13. Ως προς δε τον Πέτρον πρβλ. Ά Πέτρου α 2 […] Αλλά υπάρχουσι και άλλα χωρία, άτινα δύνανται να προστεθώσι: ΄Β Θες. Β 13-15, Εφες. β 18, γ 14-17, Εβρ. στ 4-6».

(σελ. 508- 509).

Αρχαιότερα χειρόγραφα από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου στην Αραμαική έκδοση. Είναι γνήσια;

Ισχυρίζονται ότι υπάρχουν αρχαιότερα κείμενα από τα σωζόμενα χειρόγραφα του ευαγγελίου του Ματθαίου, τα οποία προέρχονται από την Αραμαική έκδοση του Κατά Ματθαίον, τα οποία όμως δεν περιλαμβάνουν τον Τριαδικό τύπο βαπτίσματος. Και αυτό, αποτελεί τεκμήριο για αυτούς, ότι ο Ματθαίος αγνοούσε το βάπτισμα στην Αγία Τριάδα.

Συγκεκριμένα αναφέρουν:

«[…] Go forth into all the world and teach all the nations in my name in every place»

(Matthew 28:19 as cited in: E. Budge, Miscellaneous Coptic Texts, 1915, pp. 58 ff., 628 and 636).

«Go and teach them to carry out all the things which I have commanded you forever.».

(Matthew 28:19, Hebrew Gospel of Matthew, translated by George Howard from Shem Tob’s, Evan Bohan).

Πηγή

Αυτό όμως που τους ξεφεύγει, είναι ότι αυτά που παρουσιάζουν ΔΕΝ είναι το πρωτότυπο κείμενου του Ματθαίου στα Αραμαικά, το οποίο όντως είχε συγγράψει ο άγιος, αλλά είναι ένα κείμενο νοθευμένο από αιρετικούς. Ας τα πάρουμε τα πράγματα με την σειρά, και ας ανακαλύψουμε μαζί την απάτη των αιρετικών, τόσο των παλαιών όσο και των σύγχρονων.

Το Εβραϊκό (παραποιημένο) του Ματθαίου δεν αναφέρει τίποτα περί βαπτίσματος στο επίμαχο χωρίο, ούτε καν ‘’εις το όνομα του Ιησού’’.

Παραθέτουμε όπως το βρήκαμε στο internet:

«[…] Go ye and invite (Hebrew: qara.) all the people (Hebrew: haawm.) to believe in my name and to do my words […]».

http://www.disciplesofyeshuwa.com/gospelofmatthew3.html

« […] Go forth into all the world and teach all the nations in my name in every place»

(Matthew 28:19 as cited in: E. Budge, Miscellaneous Coptic Texts, 1915, pp. 58 ff., 628 and 636).

«[…] Go and teach them to carry out all the things which I have commanded you forever»

(Matthew 28:19, Hebrew Gospel of Matthew, translated by George Howard from Shem Tob’s, Evan Bohan).

http://www.oocities.org/fdocc3/in-my-name.htm

Η παραποίηση:

Όπως είναι γνωστό από αρχαίες μαρτυρίες, ο ευαγγελιστής Ματθαίος έγραψε πρώτα το ευαγγέλιό του στα Αραμαικά, και μετά το μετέφρασε ο ίδιος στα Ελληνικά . Η Αραμαική γλώσσα συγγενεύει πολύ με την Εβραϊκή, επηρεάστηκε από αυτήν και στο διάβα των αιώνων διαδόθηκε ως καθομιλουμένη σε όλη την Μεσόγειο. Μαρτυρίες περί του ότι ο Ματθαίος έγραψε ευαγγέλιο στην Εβραϊκή έχουμε από τον Παπία Ιεραπόλεως (την μαρτυρία διασώζει ο Ευσέβιος), από τον άγιο Ειρηναίο (πάλι την διασώζει ο Ευσέβιος), και από τους: Ωριγένη, άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων, άγιο Επιφάνιο Κύπρου, άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, άγιο Ιερώνυμο, ιερό Αυγουστίνο).

Αυτή η έκδοση του Ευαγγελίου του Ματθαίου στην Αραμαική, αλλοιώθηκε. Τι απέγινε το πρωτότυπο ευαγγέλιο που έγραψε ο Ματθαίος στην Αραμαική;

Ο Π. Τρεμπέλας, εξηγεί:

«Υποτίθεται, ότι εφ’ όσον ήτο προωρισμένον δια την χριστιανικήν εκκλησίαν της Παλαιστίνης, εξηφανίσθη μετ’ αυτής, ή διετηρήθη κατά το μάλλον ή ήττον ηλλοιωμένον παρά τοις ιουδαίζουσιν αιρετικοίς Ναζαραίοις και Εβιωνίταις υπό τον τίτλον ‘’Καθ’ Εβραίους ευαγγέλιον’’. Η τελευταία αύτη εκδοχή βασίζεται επί πληροφοριών σχετικώς μεταγενεστέρων, ήτοι του Επιφανίου (κατά Αιρέσεων 29,9 και 30,3,13), ιδία δε του Ιερωνύμου, βεβαιούντος ότι ου μόνον ανέγνω αυτός ούτος το ευαγγέλιον τούτο αραμαιστί, αλλά και μετάφρασε αυτό εις την ελληνικήν. Κατά τον τέταρτον λοιπόν αιώνα υφίστατο το καθ’ Εβραίους ευαγγέλιον, θεωρούμενον υπό πολλών ως αυτό το κατά Ματθαίον πρωτότυπον […]. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης κα ο Ευσέβιος, οίτινες  εγνώρισαν το ευαγγέλιον τούτο, ουδέν λέγουσι περί συγγενείας αυτού προς το κατά Ματθαίον ευαγγέλιον […] Επειδή δε οι Εβιωνίται ήσαν εξ Ιουδαίων χριστιανοί της Παλαιστίνης, συνεπέραναν, ότι αυτοί έπρεπε να είχον διατηρήσει αυτό, αλλοιούντες τούτο κατά τα αιρετικά των φρονήματα» (Υπόμνημα Π. Τρεμπέλα εις το Κατά Ματθαίον, Προλεγόμενα σελ. 18).

Το πρωτότυπο ευαγγέλιο του Ματθαίου (της Αραμαικής έκδοσης), διατηρήθηκε «κατά το μάλλον ή ήττον ηλλοιωμένον παρά τοις ιουδαίζουσιν αιρετικοίς Ναζαραίοις και Εβιωνίταις». Οι κοινότητες αυτές αναπτύχθηκαν παράλληλα προς την Εκκλησία, αλλά «[…] τελικώς εξελίχθηκαν σε ζηλωτικές αιρετικές ομάδες (Ναζωραίοι, Εβιωνίτες, Ελκεσαίτες), ιδιαίτερα μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων (70 μ Χ)» (Εκκλησιαστική Ιστορία Βλ. Φειδά Α’ τόμος, σελ. 54).

Επίσης, ο καθηγητής Βλ. Φειδάς, συνδέει άμεσα τα κινήματα αυτά με τον μοναρχιανισμό, με την θεολογική τάση δηλαδή που αναπτύχθηκε προκειμένου να κτυπηθούν οι κακοδοξίες των Γνωστικών, πέφτοντας όμως σε άλλες κακοδοξίες, με αποτέλεσμα οι οπαδοί του είτε να αρνούνται την θεότητα του Ιησού, είτε δεν διέκριναν τις υποστάσεις στην Αγία Τριάδα.

«Συμπερασματικώς λοιπόν ο Μοναρχιανισμός […] εξέκλινε από τη διδασκαλία της Εκκλησίας και αποδοκιμάστηκε […] επηρέασε γενικότερα τη μέθοδο της θεολογικής σκέψεως. Οι δυναμικοί μοναρχιανοί είχαν οργανωθεί στην Αντιόχεια (Εβιωνίτες, Θεόδοτοι, Αρτεμάς και Παύλος ο Σαμοσατεύς) […]»

(Εκκλησιαστική Ιστορία Βλ. Φειδά Α’ τόμος, σελ. 253).

Τέτοιες ψευδοδιδασκαλίες είχαν οι χαλκευτές του κειμένου. Αυτό μετονομάστηκε από τους αιρετικούς ως «καθ’ Εβραίους ευαγγέλιον». Δηλαδή, δεν αλλοίωσε η Εκκλησία το ευαγγέλιο, αλλά το αντίθετο. Αλλοιώθηκε από τους αιρετικούς για να εξυπηρετεί τις πλάνες τους!

Ο καθηγητής πατρολογίας, Π. Χρήστου:

Το ‘’Καθ’ Εβραίους ευαγγέλιο’’,  κατατάσσεται από τον καθηγητή στα Γνωστικίζοντα Ιουδαικά κείμενα, επομένως στα αιρετικά και μη Ορθόδοξα.

«[…] ο Επιφάνιος δίδει την πληροφορία ότι οι Εβιωναίοι εχρησιμοποίουν το ευαγγέλιον του Ματθαίου, ηκρωτηριασμένον και νοθευμένον, το οποίον εκάλουν οι ίδιοι Καθ’ Εβραίους» (Β’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 248).

«Σπουδαίον ρόλον εις την σύνταξη αυτού φαίνεται ότι έπαιξαν τα Αραμαικά Λόγια του Ματθαίου, τα οποία ‘’ηρμήνευσεν ως ην δυνατόν έκαστος’’ (Ευσέβιου Εκκλ. Ιστορία, 3,39,16)» (Β’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 249).

Το ‘’Καθ’ Εβραίους ευαγγέλιο’’, διακρίνεται στις εξής μορφές- παραλλαγές:

α) στην Ναζαρηνή μορφή που χρησιμοποιούσε Ιουδαική κοινότητα, η οποία προέρχεται από μετάπλαση του ελληνικού ευαγγελίου του Ματθαίου διαμορφωθείσα αρχές του δευτέρου αιώνα χωρίς πολλές μεταβολές (καλούνταν επίσης και ‘’ευαγγέλιο των Ναζαρηνών’’).  Αυτό το μετάφρασε ο Ιερώνυμος «[…] κατά τα τέλη του δ’ αιώνος, χρησιμοποιούμενον υπό των Ναζωραίων της συριακής Βερροίας, με εβραικούς χαρακτήρας, και κατά την διαβεβαίωσίν του το μετέφρασεν εις την ελληνικήν και την λατινικήν» (Β’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 250).

β) στην Ιουδαίζουσα εβιωνιτική μορφή, όπου όσοι το αποδέχονταν «[…] ηρνούντο την θεότητα και την εκ Παρθένου γέννησιν του Ιησού[…]» (Β’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 251). Η παραλλαγή αυτού ονομάστηκε ‘’Καθ’ Εβραίους ευαγγέλιο’’ το οποίο «[…] είναι απλώς παραλλαγή του αρχικού Καθ’ Εβραίους, αλλ’ εδώ πλέον τα στοιχεία του Ματθαίου είχον υποστεί αφαίμαξιν[…]» (Β’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 251).

γ) στην Γνωστικίζουσα εβιωνιτική μορφή η οποία είχε «[…] βεβαίως περισσοτέρας τροποποιήσεις εις το αρχικό κείμενο του Ματθαίου» (Β’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 253).

Αρχέγονη μαρτυρία του αγίου Επιφανίου Κύπρου:

Ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου αναφέρει ότι το ‘’Κατ’ Εβραίους ευαγγέλιο’’ είναι αποτέλεσμα  χάλκευσης και ακρωτηριασμού της πρωτότυπης έκδοσης του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου στην Αραμαική του έκδοση: Ο Επιφάνιος αναφέρει ότι δεν κράτησαν το πρωτότυπο ευαγγελιο του Ματθαίου σε καθαρή μορφή, αλλά το παραποίησαν:

Epiphanius 30.13.2 (Panarion).

«In the Gospel that is in general use amongst them, which is called according to Matthew, which however is not whole (and) complete but forged and mutilated – they call it the Hebrew Gospel – it is reported…».

Το Κατ’ Εβραίους Ευαγγέλιο γράφτηκε στα μέσα του 2ου αιώνα στα Αραμαικά, βασισμένο στο Εβραικό Ευαγγέλιο του Ματθαίου, το οποίο νοθεύτηκε με προσθέσεις, αφαιρέσεις, και λοιπές αλλαγές ώστε να αντικατοπτρίζει Ιουδαικές και Γνωστικές ιδέες. Πιθανότατα να δημιουργήθηκε από τους Εβιωνίτες.

Ο άγιος Επιφάνιος μαρτυρά ότι αυτοί χρησιμοποιούσαν το Εβραικό ευαγγέλιο του Ματθαίου το οποίο μετονόμασαν σε Ευαγγέλιο κατά Εβραίους.

Epiphanius 30.3.7 (Panarion).

«They too accept the Gospel according to Matthew. Like the Cerinthians and Merinthians, they too use it alone. They call it, ‘According to the Hebrews,’ and it is true to say that only Matthew put the setting forth and the preaching of the Gospel into the New Testament in the Hebrew language and alphabet».

Πηγή

Όμως, δεν θα σταματήσουμε εδώ. Θα δείξουμε πως οι χριστιανοί βαπτίζονταν στο όνομα της Αγίας Τριάδας.

Θα το εξετάσουμε από τα βαπτιστήρια Σύμβολα και τους Αποστολικούς Κανόνες. Αυτά βεβαίως, δεν εμφανίστηκαν αυθαίρετα, μεμονωμένα και αποκομμένα από την εκκλησιαστική συνείδηση, αλλά εκφράζουν την πίστη και την πρακτική της αρχαίας Εκκλησίας. Διότι, αν ήταν καινοτομία, οπωσδήποτε θα υπήρχε κάποιο ιστορικό ντοκουμέντο (όπως μία σύνοδος για παράδειγμα) που θα την καταδίκαζε.

Βαπτιστήρια Σύμβολα.

Σε κάθε τοπική εκκλησία αναπτύχθηκαν σύντομες ομολογίες πίστεως τις οποίες απάγγελλαν όσοι επρόκειτο να βαπτιστούν στο νερό. Σε αυτά τα Σύμβολα, διατυπώνονταν βασικότατα δόγματα που ξεχώριζαν τον ορθόδοξο από τον αιρετικό. Όπως αναφέρει ο Βλ. Φειδάς, το σύμβολο «[…] προσέλαβε πάντοτε δογματικό χαρακτήρα, αφού αντιπαράτασσε ευσύνοπτα τις θεμελιώδεις αλήθειες της αυθεντικής αποστολικής παραδόσεως εναντίον των πλανημένων δοξασιών των αιρετικών» (Εκκλησιαστική Ιστορία, Ά τόμος, σελ. 182). Επίσης, είναι αξιοσημείωτο ότι με βάση αυτά τα τοπικά σύμβολα πίστεως, στα οποία αποτυπώνονταν οι βασικές αλήθειες της πίστεως, διατυπώθηκε και το Οικουμενικό Σύμβολο της Πίστεως το 325, το οποίο συμπληρώθηκε το 381. Κατά τον Βλ. Φειδά, «[…] (τα βαπτιστήρια σύμβολα) χρησιμοποιήθηκαν […] ως βάση για την διατύπωση του οικουμενικού συμβόλου της πίστεως της Νικαίας από την Ά Οικουμενική σύνοδο (325)» (ίδιο έργο, σελ. 183).

Αυτό σημαίνει, ότι πρώτον αυτά που αναφέρονται στο Σύμβολο της Νικαίας- Κων/πόλεως δεν ήταν αυθαίρετα αλλά εξέφραζαν την εξ αρχής πίστη των χριστιανών, και δεύτερον ότι και πριν το 325 βαπτίζονταν οι χριστιανοί στο όνομα της Αγίας Τριάδας, διότι σε αυτά εκδηλώνεται πίστη στην Αγία Τριάδα.

Αποστολικό Σύμβολο:

 

Το λεγόμενο Αποστολικό Σύμβολο είναι «[…] η αρχαιοτάτη και συνοπτικότατη ορθόδοξος ομολογία […] περιέχουσα όντως αποστολικήν διδασκαλίαν, ης αι πρώται αρχαί και ρίζαι δύνανται να αναχθώσι μέχρις αυτής της Κ. Διαθήκης» (Δογματικά και Συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, Ι. Καρμίρης, τόμος Ι σελ. 18).

Δεν είναι γραμμένο από τους αποστόλους, αλλά είναι αρχαιότατο και περιέχει από την αποστολική παράδοση.

«Εν αυτώ περιελήφθησαν αι κεφαλαιωδέστεραι ορθόδοξοι δογματικαί διδασκαλίαι περί των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, και μάλιστα του δευτέρου, περί βαπτίσματος εις άφεσιν αμαρτιών, περί αναστάσεως νεκρών και ζωής αιωνίου, αι οποίαι αποτελούσι την ουσία του Χριστιανισμού […]» (Δογματικά και Συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, Ι. Καρμίρης, τόμος Ι σελ. 35).

Αυτό το Σύμβολο, έχει ως εξής:

«Πιστεύω εις Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης. Και εις Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν αυτού τον Μονογενή, τον Κύριον ημών, τον συλληφθέντα εκ Πνεύματος αγίου, γεννηθέντα εκ Μαρίας της παρθένου, παθόντα επί Ποντίου Πιλάτου, σταυρωθέντα, αποθανόντα και ταφέντα, κατελθόντα εις τα κατώτατα, τη Τρίτη ημέρα αναστάντα από των νεκρών, ανελθόντα εις τους ουρανούς, καθεζόμενον εν δεξιά του Θεού Πατρός του παντοκράτορος, εκείθεν ερχόμενον κρίναι ζώντας και νεκρούς. Πιστεύω εις το Πνεύμα το άγιον, αγίαν καθολικήν Εκκλησίαν, αγίων κοινωνίαν, άφεσιν αμαρτιών, σαρκός ανάστασιν και ζωήν αιώνιον» (Δογματικά και Συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, Ι. Καρμίρης, τόμος Ι έργο σελ. 46-47).

Απολογία Ιουστίνου:

 

Στην Πρώτη Απολογία του Ιουστίνου του Μάρτυρα, διασώζεται μια πρωτοχριστιανική πρακτική του βαπτίσματος. Η Απολογία αυτή είναι γραμμένη περίπου το 150 μ Χ.

«[…] Επ’ ονόματος γαρ Πατρός των όλων και δεσπότου Θεού και του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και Πνεύματος αγίου το εν τω ύδατι τότε λουτρόν ποιούνται […] δεσπότου Θεού όνομα […] και επ’ ονόματος δε Ιησού Χριστού […] και επ’ ονόματος Πνεύματος αγίου […] ο φωτιζόμενος λούεται»

(Α’ Απολογία 1,13. Δογματικά και Συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, Ι. Καρμίρης, τόμος Ι σελ. 43).

Βαπτιστήριο σύμβολο εκκλησιών Αλεξανδρείας και Ρώμης, τέλη δευτέρου αρχές τρίτου αιώνα:

«Πιστεύω εις Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα. Και εις τον μονογενή αυτού Υιόν, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Και εις το Πνεύμα το άγιον, και εις σαρκός ανάστασιν, και αγίαν καθολικήν Εκκλησίαν». (Δογματικά και Συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, Ι. Καρμίρης, τόμος Ι σελ. 44).

Βαπτιστήριο Σύμβολο υπό μορφή ερωτήσεων, το οποίο βρίσκεται στην Αποστολική Παράδοση του Ιππολύτου (β- γ αι’ωνας):

«Πιστεύεις εις Θεόν παντοκράτορα; Πιστεύεις εις Χριστόν Ιησούν, τον Υιόν του Θεού […] Πιστεύεις εις το Πνεύμα το Άγιον […];» (Δογματικά και Συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, Ι. Καρμίρης, τόμος Ι σελ. 44-45).

Αποστολικοί Κανόνες:

Είναι ρυθμιστικές διατάξεις για την ζωή της Εκκλησίας, οι οποίες όμως δεν γράφτηκαν από τους αποστόλους αλλά από τους διαδόχους τους, όπως τους παραδόθηκαν προφορικώς. Οι κανόνες αυτοί που είναι αρχαιότατοι, έχουν επικυρωθεί από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο (β’ κανόνας). Στους κανόνες καταγράφεται μέρος της Διδασκαλίας των αγίων Αποστόλων, αλλά επίσης αποτυπώνεται και μέρος της εμπειρίας της Εκκλησίας.

Αυτή η συλλογή των κανόνων βρίσκεται στο 8ο βιβλίο των Αποστολικών Διαταγών, ένα έργο του 380 μ Χ που αποτελεί είναι συμπίλημα αρχαιότερων γραφών.

Ο Στ. Παπαδόπουλος, μας πληροφορεί ότι η συλλογή των αποστολικών κανόνων «[…] στο περιεχόμενο μοιάζει  με τους κανόνες της συνόδου της Αντιοχείας (341)[…]» (Β’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 441).

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, φέρνει μαρτυρίες που τοποθετούν την συλλογή αυτή ακόμα παλαιότερα (Πηδάλιο, σελ. κγ, Προλεγόμενα).

 Ο ΜΘ (49) Αποστολικός Κανόνας αναφέρει βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδας, κατά την διάταξη του Κυρίου:

«Εις τις Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος κατά την του Κυρίου διάταξιν μη βαπτίσοι εις Πατέρα, και Υιόν, και άγιον Πνεύμα, αλλ’ εις τρείς ανάρχους, ή εις τρείς υιούς, ή εις τρεις παρακλήτους, καθαιρείσθω».

(Πηδάλιο, σελ. 62, Εκδόσεις Παπαδημητρίου).

Ο Ν (50) Αποστολικός Κανόνας αναφέρει το χωρίο του ευαγγελιστή Ματθαίου:

«Ει τις Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος μη τρία βαπτίσματα μιας μυήσεως επιτελέση, αλλά εν βάπτισμα, το εις τον θάνατον του Κυρίου διδόμενον, καθαιρείσθω. Ου γαρ είπεν ο Κύριος, εις τον θάνατόν μου βαπτίσατε, αλλά πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος».

(Πηδάλιο, σελ. 63, Εκδόσεις Παπαδημητρίου).

Για να μην γίνει παρεξήγηση, πρέπει να διασαφηνίσουμε κάποια πράγματα. Όταν ο κανόνας αναφέρει τρία βαπτίσματα, εννοεί τις τρείς καταδύσεις, όπως ερμηνεύει και ο άγιος Νικόδημος. Άλλωστε, ο ίδιος ο κανόνας κάνει λόγο στην συνέχεια περί μίας μυήσεως, δηλαδή περί ενός βαπτίσματος. Επίσης, στον κανόνα αναφέρεται ότι ο Κύριος δεν είπε να βαπτίζουμε στον θάνατό του. Αυτό ίσως φαίνεται ότι έρχεται σε αντίθεση με αυτό που αναφέρει ο απ Παύλος στην προς Ρωμαίους 6. 3, «[…] όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν».

Είναι με διαφορετικές έννοιες. Ο απ Παύλος εννοεί ότι βαπτιστήκαμε στον τύπο του πραγματικού θανάτου του Κυρίου, ως πράξη μύησης στην νέα εν Χριστώ ζωή. Ο Κύριος πέθανε κυριολεκτικά, ενώ εμείς μεταφορικά ως προς την αμαρτία. Συνεχίζοντας ο απόστολος, αναφέρεται σε συνταφή με τον Χριστό, και σε ανάσταση νέας ζωής.

«[…] συνετάφημεν ουν αυτώ δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον ίνα ώσπερ ηγέρθη Χριστός εκ νεκρών δια της δόξης του πατρός ούτως και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν».

Μυούμαστε στην ζωή του Χριστού, συμμετέχοντας στον τύπο που μας άφησε. Στον Κύριο έγιναν πραγματικά, ενώ σε μας κατά τον τύπο συμβαίνουν.

Βάση αυτού, κάποιοι το παρερμήνευαν και βάπτιζαν με μια κατάδυση. Ο Κανόνας αυτό ακριβώς καταδικάζει στην ουσία, την μια κατάδυση. Και για αυτό αναφέρει το χωρίο του Ματθαίου, που σημαίνει ότι ήταν γνωστό τοις πάσι. Άλλωστε, τριήμερος ήταν η ταφή του Κυρίου κατά τον τύπο του προφήτη Ιωνά στην κοιλιά του κήτους, όπως ερμήνευσε ο ίδιος ο Χριστός. Τριπλή και η κατάδυση.

Το χωρίο του Ματθαίου κη 19 ήταν γνωστό πριν το 325 μ Χ.

Το χωρίο του Ματθαίου, όπου αναφέρεται ο τριαδικός τύπος του βαπτίσματος, ήταν γνωστό πολύ πριν την υποτιθέμενη νόθευσή του! Η προβολή του Ευσεβίου δεν αποδεικνύει κάτι, από την στιγμή που υπάρχουν μαρτυρίες πριν από αυτόν!

 ‘’Εις αίρεσιν Νοητού’’, Ιππολύτου Ρώμης, 217- 223 μ Χ:

«[…] αναστάς παρέδωκεν τοίς μαθηταίς λέγων: ‘’Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος’’ και δεικνύων ότι πας ος αν εν τι τούτων εκλίπη, τελείως Θεόν ουκ εδόξασεν […]» (ΒΕΠΕΣ 6,18).

On Baptism, Τερτυλλιανός, 198- 203 μ Χ:

« […] saith, «teach the nations, baptizing them into the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit ».

Τοπική σύνοδος στην Καρθαγένη επί Κυπριανού 253 μ Χ:

« […] the Catholic Church, brethren, hath always remained and still remains with us, and even especially in the Trinity of baptism, as our Lord says, «Go ye and baptize the nations, in the name of the Father, of the Son, and of the Holy Spirit».

Έκθεσις Πίστεως, Γρηγόριος ο Θαυματουργός 264 μ Χ,:

«[…] Seest thou that all through Scripture the Spirit is preached, and yet nowhere named a creature? And what can the impious have to say if the Lord sends forth His disciples to baptize in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit?».

Πηγή

Συνεπώς, είναι αδικαιολόγητη η χρήση του επιχειρήματος ότι ο μεταγενέστερος Ευσέβιος δεν ήξερε το εδάφιο.

Συμπερασματικά, δεν έχουμε κανένα λόγο να μην δεχτούμε το χωρίο από τον Ματθαίο όπου αναφέρεται ο Τριαδικός τύπος του βαπτίσματος για τους εξής λόγους που εκθέσαμε παραπάνω:

1. Δεν υπάρχουν χειρόγραφα που να μαρτυρούν ότι το χωρίο αναγράφονταν αρχικά διαφορετικά από αυτό που ξέρουμε σήμερα στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο.

2. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει καμία σημείωση στις διάφορες εκδόσεις της Καινής Διαθήκης ότι το χωρίο γράφεται διαφορετικά σε κάποια χειρόγραφα.

3. Τα προβαλλόμενα χωρία δεν είναι από το γνήσιο ευαγγέλιο του Ματθαίου στην Αραμαική, αλλά είναι νόθα, ψευδεπίγραφα, αλλοιωμένα, και παραχαραγμένα από τους αιρετικούς Εβιωνίτες, οι οποίοι ήταν δυναμικοί Μοναρχιανοί και συνεπώς αντιτριαδίτες. 

4. Οι Χριστιανοί βαπτίζονταν στο όνομα της Αγίας Τριάδας, όπως είδαμε από μαρτυρίες των βαπτιστήριων Συμβόλων και των Αποστολικών Κανόνων.

5. Το χωρίο του Ματθαίου όπως το γνωρίζουμε, ήταν γνωστό από αρχαιότατους χρόνους, και μάλιστα πριν τον Ευσέβιο και τον τέταρτο αιώνα. Συνεπώς, δεν υπήρχε ούτε λόγος ούτε νόημα να παραχαραχθεί. 

Advertisements

27/05/2013 - Posted by | Προτεσταντισμός

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s