ΣΗΜΕΡΟΝ

ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν

Κυκλοφορεῖ τό φύλλον τῆς 04.11.11 τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου»

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΣ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ, ΔΙΑ ΝΑ ΖΗΤΗ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Ο ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕΝ ΕΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΉΝ ΜΕ ΒΟΥΔΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ

ΑΣ ΕΛΠΙΣΩΜΕΝ ΟΤΙ Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΡΑΦΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

Η ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ

ΟΜΙΛΙΑ –«ΦΩΤΙΑ» ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

ΕΔΟΞΑΣΑΜΕΝ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΜΕΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΗΘΙΚΗΝ ΜΑΣ

ΠΑΜΕ ΚΑΤΑ… ΒΙΑΒΟΛΟΥ;

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

ΤΟ ΚΑΛΠΙΚΟΝ ΔΑΝΕΙΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

ΠΑΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΣΥΝΕΦΩΝΗΣΑΝ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΕΙΣ ΕΝΑ ΘΕΟΝ

Γεγονότα καί Σχόλια. Βιβλιοκρισίαι καί ἄλλη ἐνδιαφέρουσα ὕλη συμπληρώνουν τό φύλλον.

Διαβάστε την εφημερίδα από την ιστοσελίδα του Ορθοδόξου Τύπου, εδώ: Φύλλο 1900

Επιπρόσθετα: 

Στη σελίδα του  Οροδόξου Τύπου, διατηρούνται, διαρκώς, 21 φύλλα αναρτημένα. Όταν δηλαδή φτάσουμε στο φύλλο 1922, το 1900, δεν θα υπάρχει άλλο εκεί. Στη περίπτωση αυτή μπορείτε να το διαβάσετε, ή και να το κατεβάσετε από εδώ: 1900 ή αν έχετε λογαριασμό στο Scribd (ή στο facebook) από το παρακάτω παράθυρο. 

View this document on Scribd

04/11/2011 Posted by | Ορθόδοξος τύπος | , , , , , , , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κυκλοφορεῖ τό φύλλον τῆς 04.11.11 τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου»

Οἱ ἄνεργοι θεολόγοι

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 4/11/2011

ΕΙΝΑΙ ἕνα θέμα τὸ ὁποῖον κάποιοι δημιουργοῦν συχνὰ ἀνὰ μερικὰ ἔτη, χωρὶς νὰ προβληματίζωνται κἄν. Πρόκειται διὰ τοὺς ἀδιορίστους – ἀνέργους θεολόγους. Κάποτε εἰς τὴν περίοδον τοῦ μεσοπολέμου οἱ ὑπεύθυνοι εἶδον τὸ πρᾶγμα μὲ κάποιαν αἰσιοδοξίαν καὶ ἤνοιξαν τὰς θύρας τῆς Θεολογίας καὶ ηὔξησαν τὸν ἀριθμὸν τῶν εἰσακτέων εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολήν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργήσουν θεολόγους ἀνέργους διὰ μερικὰ ἔτη. Τότε οὔτε ἡ Πολιτεία οὔτε ἡ Ἐκκλησία εἶχον τὴν δυνατότητα νὰ τοὺς ἀπασχολήσουν.
Καὶ ἡ μὲν Ἐκκλησία ἐδέχετο αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ὥδευον πρὸς τὸν κλῆρον καὶ μάλιστα μὲ σχετικὴν δυσκολίαν, διότι κάποιοι εἶχον κωλύματα ἱερωσύνης καὶ ἠμποδίζοντο πνευματικῶς. Ἄλλοι δὲν ἦσαν ἀρεστοὶ εἰς τινας ἱεράρχας, οἱ ὁποῖοι ἀπέφευγον νὰ τοὺς προσλάβουν ὡς συνεργάτας διὰ προσωπικούς των λόγους

Ὑπῆρξαν τὴν περίοδον ἐκείνην κάποιοι ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν νοοτροπίαν, ποὺ ἐπεκράτει τοὺς χρόνους τῆς τουρκοκρατίας καὶ ἠρκοῦντο νὰ βλέπουν τὸν «παπᾶν» μόνον λειτουργὸν καὶ τίποτε ἄλλο. Διὰ κήρυγμα, κατήχησιν, διὰ ἀνάλογον μὲ τὴν ἐποχὴν πνευματικὴν φροντίδα δὲν ἐνδιαφέροντο. Ἐπρόβαλλον πάντοτε οἰκονομικοὺς λόγους, διότι ἡ ἐναπομείνασα ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἀπὸ τὰς συχνὰς ἀπαλλοτριώσεις ὑπὸ τοῦ Κράτους δὲν ἐτύγχανε ποτὲ κάποιας στοιχειώδους ἀξιοποιήσεως καὶ διὰ τοῦτο καὶ οἱ ἐφημέριοι δὲν ἠμοίβοντο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ τὰς προσφορὰς τῶν πιστῶν, τὰ λεγόμενα «τυχερὰ φιλότιμα».
Μετὰ τὸν Β/ Παγκόσμιον Πόλεμον ἀνέλαβε καὶ τὸ Κράτος νὰ μισθοδοτῆ τοὺς ἐφημερίους ὑπὸ σχετικοὺς ὅρους βεβαίως. Διὰ τοὺς μὴ δυναμένους νὰ ἱερωθοῦν θεολόγους δὲν ἐγένετο τίποτε τὸ σπουδαῖον, διότι πολλοὶ Ἱεράρχαι ἐπικαλούμενοι οἰκονομικὴν ἀδυναμίαν ἀνέθετον ἔργον ἀνάλογον εἰς ἱερεῖς ἤ δὲν ἐνδιεφέροντο διὰ τὰς τοιαύτας ἀνάγκας. Ἡ πολιτεία ὡς ἦτο παλαιόθεν ἡ συνήθεια ἀπησχόλει ἀριθμὸν λαϊκῶν θεολόγων εἰς τὰ σχολεῖα διὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Τὸ ὡράριον αὐτῶν ἦτο περιορισμένον καὶ συχνὰ ἐδημιουργεῖτο ἀδιαχώρητον. Περιωρισμένος δὲ ἦτο καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν σχολείων, διότι ὡς τὰ μέσα τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος ὑποχρεωτική διὰ τοὺς Ἕλληνας πολίτας ἦ το ἑξαετὴς δημοτικὴ ἐκπαίδευσις, εἰς τὴν ὁποίαν εἰργάζοντο οἱ διδάσκαλοι. Ἡ Μέση καὶ Ἀνωτάτη Ἐκπαίδευσις ἦσαν προαιρετικαὶ καὶ ὑπῆρχον δεσμεύσεις, δηλαδὴ δίδακτρα κ.λπ.
Πῶς προέρχεται ἡ ἀνεργία
Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ Σχολὴ τοῦ Παν. Ἀθηνῶν καὶ ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης ἦσαν αἱ μόναι, αἱ ὁποῖαι κατήρτιζον ὀρθοδόξους θεολόγους διὰ τὸν κλῆρον καὶ τὴν Ἐκπαίδευσιν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν οἱ περισσότεροι λαϊκοί. Αἱ σχολαὶ αὐταὶ ἐνεφανίσθησαν συγχρόνως καὶ ἔχουν ἀφετηρίαν διαφέρουσαν μερικὰ ἔτη καὶ ἡ Σχολὴ τῆς Χάλκης, κατήρτιζε μόνον θεολόγους διὰ τὸν κλῆρον, ἐνῶ τῶν Ἀθηνῶν εἶχε καὶ λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι ἀπησχολοῦντο ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον καὶ ὡς ἐκπαιδευτικοί. Μέχρι τὸ 1926 ἦσαν μόνον ἄρρενες. Ἐπειδὴ ὅμως κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τὰ Μέσα σχολεῖα ηὔξανον εἰς τὴν χώραν ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἐδέχθη πρὸς φοίτησιν καὶ θήλεις ὡς καὶ αἱ ἄλλαι πανεπιστημιακαὶ σχολαί.
Πλὴν τοῦ ἱεροῦ κλήρου καὶ τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ ἄλλοι χῶροι ἐχρησιμοποιήθησαν ἀναλόγως διὰ τὴν προώθησιν τοῦ ἔργου των. Πλὴν ὅμως εἰς τοὺς χώρους αὐτοὺς δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπασχοληθοῦν πολλοὶ θεολόγοι. Καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ Πολιτεία δὲν ἠδυνήθησαν να ἀξιοποιήσουν μεγάλον ἀριθμὸν πτυχιούχων τῆς Θεολογίας, ὥστε οὗτοι νὰ παραμείνουν πολλὰ ἔτη ἀναξιοποίητοι καὶ ἄνεργοι.
Τὸ περίεργον ὅμως εἶναι ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία δὲν ἐνδιαφέρεται πλὴν τῆς ἱερωσύνης νὰ ἀπασχολήση θεολόγους. Ἐνῶ θὰ ἔπρπε νὰ ἀναζητηθοῦν χῶροι καὶ τρόποι, ὅπου σήμερον δὲν ὑπάρχουν, ἀδιαφοροῦν οἱ ὑπεύθυνοι διὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν σπουδαζόντων τὴν θεολογίαν ἀφήνοντες τὸ θέμα εἰς τὴν εὐθύνην τῆς Πολιτείας. Εἰς ἐποχὰς προόδου ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας ἔγιναν βήματα πρὸς τὸν τομέα αὐτόν. Καὶ θεολογικὸν οἰκοτροφεῖον ἵδρυσεν ἡ Ἐκκλησία. Καὶ διάφορα κατὰ τόπους μαθητικὰ οἰκοτροφεῖα ἵδρυσαν καὶ ἐλειτούργησαν διάφοροι ἱεραὶ μητροπόλεις καὶ εχρησιμοποίησαν θεολόγους.
Εἰς ἄλλους χώρους τῆς ἐκπαιδεύσεως ἡ Πολιτεία ἀπησχόλησε τούτους εἰς τὰ δικαστήρια ἀνηλίκων, εἰς κατασκηνώσεις κ.λ.π. Αὐτὰ τὰ ἀνοίγματα ἐγένοντο εἰς ὡρισμένας ἐποχὰς καὶ ὅταν συνέπεσε νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι μὲ τὸ ἀνάλογον ἐνδιαφέρον.
Δυστυχῶς ὅμως τὸ ἐκτὸς ἐκπαιδεύσεως ἔργον τῶν θεολόγων δὲν ἔτυχε προσεκτικῆς ἀξιολογήσεως καὶ δὲν δίδεται σωστὴ συνέχεια μὲ τὴν γενικὴν δικαιολογίαν ὅτι αὐτὸ μποροῦν νὰ τὸ κάνουν καὶ ἄλλοι. Δι᾽ αὐτὸ ὑπάρχει μία στασιμότης εἰς νευραλγικοὺς τομεῖς τῆς κοινωνίας. Ἀφοῦ ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία δὲν δύναται νὰ ἀνταποκριθῆ εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ καιροῦ τότε θὰ πρέπη ἡ Πολιτεία νὰ περιορίση τὸν ἀριθμὸν τῶν εἰσερχομένων εἰς τὰ Πανεπιστήμια νέων, ἐφ᾽ ὅσον τοὺς περιμένει ἀνεργία.
Πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com/2011/11/blog-post_1052.html

04/11/2011 Posted by | Εθνικά θέματα, Εκκλησιαστική-Επικαιρότητα, Ορθόδοξος τύπος | , , , , , , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οἱ ἄνεργοι θεολόγοι

Εφησυχασμός και Οικουμενισμός. Ιωάννης Μαρκάς

«Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, σκοπείν τους τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα παρά την διδαχήν ήν υμείς εμάθετε ποιούντας, και εκκλίνατε απ’ αυτών» (Ρωμ. ιστ΄ 17)
του Ιωάννου Ν. Μαρκά
 
Από το Άγιον Όρος στην Ασίζη. Διπρόσωπος ο πατριάρχης.
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών διαδραματίστηκαν με ρυθμό καταιγιστικό! Ο πατριάχης Κωνσταντινουπόλεως, κ. Βαρθολομαίος, μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες, παρουσίασε δύο διαφορετικά πρόσωπα σε δύο διαφορετικές επισκέψεις. Αυτό του Ορθοδόξου ποιμενάρχου, κατά την επίσκεψη που πραγματοποίησε στην Αθωνική Πολιτεία, κι αυτό του ηγέτου της θρησκευτικής παγκοσμιοποίησεως, ισταμένου στο πλευρό του πάπα Βενεδίκτου 16ου, στη διαθρησκειακή συνάντηση της Ασίζης. Δεν γνωρίζουμε εάν οι πατέρες του Αγίου Όρους που υποδέχθηκαν με κωδωνοκρουσίες, πολυχρόνια και …απολυτίκια τον οικουμενικό μας πατριάρχη, έχουν ενημερωθεί ή παρακολουθήσει τα όσα συνέβησαν στην Ασίζη

Καλόν θα ήταν, και τούτο το εκφράζουμε ως ταπεινή προτροπή, να παρακολουθήσουν μόνο τη συμπροσευχή όλων των θρησκευτικών ηγετών, ήτοι του πάπα, του πατριάρχου, του αρχιεπισκόπου Αλβανίας, του αγγλικανού «αρχιεπισκόπου» (και εσχάτως «δρυϊδη») Ρόουαν Ουίλιαμς, των μουσουλμάνων, των βουδιστών, των ινδουϊστών, των βραχμανών, των ζωροαστριστών κ.α. Αυτό και μόνο το αποκρουστικότατο (για όσους έχουν ορθόδοξη συνείδηση) βίντεο, φτάνει! (βλ.http://www.youtube.com/watch?v=XWq7AdP-KJA&feature=player_embedded ).
Εμείς δεν επιθυμούμε προς το παρόν να αναλωθούμε σε αναλύσεις επί αναλύσεων, στην πραγματική «επίδειξη δυνάμεως» του πατριάρχου στο Άγιον Όρος, με τις προτροπές που απηύθηνε για «απροϋπόθετη υπακοή» και ουσιαστικά υποταγή στο «πρωτείο» του. Ούτε στα γεγονότα που συνέβησαν στο «πανθρησκειακό καρναβάλι» της Ασίζης. Έτσι κι αλλιώς, όσον αφορά την πρώτη περίπτωση, υπήρξε ήδη μια αρχική και, όπως πάντα, άριστη τοποθέτηση-απάντηση στα λεχθέντα του πατριάρχου, από τη γνωστή Σύναξη Κληρικών και Μοναχών, που κάνει «σκόνη και θρύψαλα» τα ψευδολογήματα του παναγιωτάτου. Εμείς θα θέσουμε το ζήτημα λίγο διαφορετικά, και θα το μεταφέρουμε στην πλευρά ορισμένων αγιορειτών πατέρων και στα ανησυχητικά μηνύματα που εκπέμπει μερίδα του Όρους προς τα έξω, προς τους πιστούς που το επισκέπτονται, το αγαπούν και το υπερασπίζονται, όπως είναι και ο γράφων τούτο τον προβληματισμό. Και ασφαλώς όποια ενδεχομένως απάντηση μας δοθεί, είμεθα διατεθειμένοι καλόπιστα να την αποδεχτούμε, εφόσον είναι τεκμηριωμένη πατερικά και όχι μετα-πατερικά.
 
Ο Οικουμενισμός «κτυπά» τη θύρα του Αγίου Όρους.
Ίσως ο ως άνω υπότιτλος, στους περισσότερους να ηχεί περίεργα, αν όχι και δυσάρεστα, όμως ας εξετάσουμε εάν έχει τη στοιχειώδη βάση. Πολλοί άνθρωποι κάνουν λόγο τα τελευταία έτη, για την εκκοσμίκευση της Αθωνικής Πολιτείας, με τα διάφορα αναστυλωτικά προγράματα, τα ευρωκονδύλια κ.ο.κ. Εμείς θα τολμήσουμε να θέσουμε την εξής απλή ερώτηση:Μήπως έχει έρθει η ώρα της ανταποδόσεως; Μήπως το «θηρίο των Βρυξελλών» (κατά τον όσιο γέροντα Παϊσιο ο χαρακτηρισμός), ήρθε η ώρα να ζητήσει «ανταλλάγματα»; Και τολμούμε να γράφουμε κάτι τέτοιο, καθότι στο πρόσφατο παρελθόν και για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία του Αγίου Όρους, παρατηρήθηκαν ορισμένα «προοδευτικά» ανοίγματα, σε χώρους οικουμενιστικούς από ηγουμένους αγιορείτικων μονών, μερικοί εκ των οποίων –όλως τυχαίως- ήσαν και οι υμνητές του οικουμενικού μας, αλλά και μεγάλου οικουμενιστού, πατριάρχου Βαρθολομαίου, κατά την τελευταία επίσκεψη.
Πώς αλλιώς να ερμηνεύσουμε την στήριξη του καθηγουμένου της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας, π. Ελισσαίου, στην παναιρετική, άλλως -πιο καλλωπισμένα- διαχριστιανική σύναξη του παπικού μοναστηριού του Bose, τον Σεπτέμβριο του 2010, μεταξύ Ορθοδόξων οικουμενιστών και παπικών; Η οποία στήριξη εκφράστηκε με την προσωπική και εγκαρδιοτάτη παρακαλώ επιστολή στον «ηγούμενο» του Bose, κ. Enzo Bianchi, τον οποίο προσφωνεί στα ιταλικά «πανσεβάσμιε πατέρα Έντσο Μπιάνκι» (Allo stimatissimo p. Enzo Bianchi Igumeno del Sacro Monastero di Bose a Magnano Italia), αναγνωρίζοντάς του ιερωσύνη και την ιδιότητα του ηγουμένου παράλληλα (βλ. http://www.monasterodibose.it/content/view/3669/528/lang,en/)!! Ή πως αλλιώς να ερμηνεύσουμε την παρουσία και την ενεργό συμμετοχή του καθηγουμένου της Ι.Μ. Βατοπαιδίου, π. Εφραίμ, στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, σε διεθνές συνέδριο με θέμα «Συνεισφορά του Αγίου Όρους στην Ευρωπαϊκή πνευματική και διανοητική παράδοση», όταν αυτό το συνέδριο, όπως αποκάλυψε σε εκπομπή του Ρ/Σ της Ι.Μ. Δημητριάδος (την οποία έχουμε ολόκληρη στο αρχείο μας), ο «ιθύνων νους» της «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών», κ. Παντελής Καλαϊτζίδης, χρηματοδοτήθηκε και από το γνωστό ιησουϊτικο πανεπιστημιακό ίδρυμα «Forhdam University», της Νέας Υόρκης και «λαμπρύνθηκε» με την παρουσία γνωστών και πρωτοκλασσάτων οικουμενιστών επισκόπων, όπως ο μητροπολίτης Βολοκολάμσκ, Ιλαρίων; Μένουμε εδώ και δεν επεκτεινόμεθα σε άλλες περιπτώσεις που υπέπεσαν στην αντίληψή μας, διότι σκοπός μας δεν είναι η αποκάλυψη και δημοσίευση «σκανδάλων», αλλά ο ανιδιοτελής προβληματισμός και η καλή ανησυχία την οποία μας εμφύσησε πρώτος ο Κύριος, ο οποίος μας πρόσταξε ρητώς «βλέπετε μη πλανηθήτε…» (Λουκ. κα΄ 8).
Μια διαχρονική διδαχή του γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού και μια ορθή κοσμική θεώρηση.
Ορθώς λοιπόν, ο εκ των ηγετών του αντιοικουμενιστικού μετώπου, π. Θεόδωρος Ζήσης, πρίν από λίγα έτη διέγνωσε πως στο χώρο του Αγίου Όρους, αλλά και πανορθοδόξως, καλλιεργείται μία νέα αίρεσις, η αίρεση του εφησυχασμού! Όπερ σημαίνει ότι τα ευρωπρογράμματα και οι αναστηλώσεις μπαίνουν σε πρώτη μέριμνα, με άμεση συνέπεια να χάνεται σιγά-σιγά το αγωνιστικό πνεύμα και το αντιστασιακό φρόνημα των Αγίων Πατέρων μας. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως «φεύγουν» τα αμόρφωτα, πλήν όμως λεοντόκαρδα παλιά γεροντάκια, και αντικαθίστανται από νεαρούς «επιστήμονες» που παρουσιάζουν δυσκολία στην άσκηση και στους αγώνες, το Όρος εφησυχάζει όσο παέι ο καιρός και πιο πολύ. Ο κίνδυνος καταφανέστατος: το Άγιον Όρος να οδηγηθεί σε βάθος χρόνου, από την αίρεση του εφησυχασμού, στην παναίρεση του Οικουμενισμού! Γι’ αυτό ο μεγάλος Όσιος Γέροντας του καιρού μας και πνευματικός της Ι.Μ. Βατοπαιδίου, Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός τόνιζε προς πάσα κατεύθυνση «δεν προδίδουμε, δεν υποχωρούμε»! Συνιστούσε διαρκώς «…να μη γίνουμε προδότες από τα ιδανικά της Πίστεως και της Παράδοσης των προγόνων μας» (http://www.youtube.com/watch?v=pDXEo_Q0PfU). Κάνουμε άραγε υπακοή στις πατερικές νουθεσίες του μακαριστού αγίου γέροντα ή μήπως κάνουμε άκριτη υπακοή στους φορείς της πλάνης και της πτώσεως;
Και να κλείσουμε με ένα απόσπασμα, από ένα προ διετίας άρθρο του γνωστού περιοδικού «πολιτικής και πολιτισμικής παρέμβασης», Ρεσάλτο, οι συντάκτες του οποίου, πρώην ή και νύν αριστεροί, είχαν πάρει θέση υπέρ της νεο-κυκλοφορηθείσας τον καιρό εκείνο, Ομολογίας Πίστεως κατά του Οικουμενισμού, ξεσκεπάζοντας συγχρόνως τον ρόλο του πατριάρχη Βαρθολομαίου στο παγκόσμιο θρησκευτικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Ένα κείμενο αξιοπρόσεκτο, που αποδεικνύει περίτρανα πως όταν οι ποιμένες και πραγματικοί θεματοφύλακες της Πίστεως κωλυσιεργούν και αδρανούν, ο Θεός εκφράζεται ορισμένες φορές μέσα από καλοπροαίρετους κοσμικούς ανθρώπους που δεν δειλιάζουν μπροστά στον κίνδυνο του παγκόσμιου ολοκληρωτισμού, έστω και αν δεν κατέχουν επακριβώς, με την πατερική έννοια τα θέματα της θρησκευτικής παγκοσμιοποίησης.
Έγραψαν σχετικά: «Η Ορθοδοξία αποτελεί, για λόγους που έχουμε αναλύσει διεξοδικά στο Ρεσάλτο, το μεγάλο εμπόδιο στον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης. Η άλωση της Ορθοδοξίας περνάει μέσα από τον “εκσυγχρονισμό” της, μέσα από τη θεσμοποιημένη εκκοσμίκευσή της. Δεν μπορεί να χτυπηθεί η Ορθοδοξία με μετωπικές επιθέσεις. Μπορεί να νοθευτεί και να αλλοιωθεί εσωτερικά… Η Ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται σήμερα ένα συνδυασμό επιθέσεων: Εσωτερική υπονόμευση, εξωτερικά χτυπήματα από το νεοταξικό κράτος και τις ποικίλες ελίτ της παγκοσμιοποίησης. Καθώς και μια επίθεση από την καταλυσμιαία εισαγωγή-εισβολή Ισλαμιστών στην Ελλάδα. Ο παπισμός και το κράτος του Βατικανού αποτελούν την μήτρα των μεγάλων απειλών εναντίον της Ορθοδοξίας, την αιχμή του δόρατος για την υπονόμευση της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το κράτος του Βατικανού είναι σε πνευματικό επίπεδο το αντίστοιχο του νεοταξικού κράτους. Ο παπισμός ΔΕΝ είναι εκκλησία, είναι θεσμοθετημένο εκκοσμικευμένο κράτος»(βλ. Ρεσάλτο,Ιούνιος 2009, τεύχος 40) !
Ενώ σχολιάζοντας οι συντελεστές του περιοδικού την αήθη επίθεση του πατριάρχη Βαρθολομαίου στους συντάκτες τηςΟμολογίας Πίστεως κατά του Οικουμενισμού, συμπληρωματικά αναφέρουν ότι «το Οικουμενικό Πατριαρχείο αντέδρασε με απροκάλυπτη επιθετικότητα εναντίον της “Ομολογίας Πίστεως”, στοχοποιώντας ανοιχτά αγωνιστές-κληρικούς της Ορθόδοξης αυτής “Κίνησης”. Ο Ασκός του Αιόλου ανοίγει και στο εσωτερικό της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το εκκλησιαστικό κατεστημένο, με ηγέτη τον Οικουμενικό Πατριάρχη προωθεί την ισοπέδωση της Ορθοδοξίας και την επίθεση εναντίον όλων εκείνων οι οποίοι αγωνίζονται εναντίον αυτής της ισοπέδωσης. Η ωμή παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριάρχη βαθαίνει και οξύνει περαιτέρω τις ήδη εκρηκτικές διεργασίες στο εσωτερικό της Εκκλησίας…»(http://resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3754).
Δυο χρόνια μετά από την πρόσφατη-νέα ωμή παρέμβαση του πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, αυτή τη φορά στο Άγιον Όρος, επειδή μεγάλη μερίδα των αδελφών της Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας δεν ακολουθούν τον αδιάκριτα υπάκουο στον πατριάρχη ηγούμενο π. Πρόδρομο, είναι πλέον εμφανές ότι οι οικουμενιστές θορυβούνται και ταράσσονται, γιατί αποκαλύπτεται ολοφάνερα η αποστασία της πίστεως. Η αλήθεια όμως δεν είναι δυνατόν να αποκρυβεί με το να εκβιάζουν και να εξαναγκάζουν σε σιωπή τους αγωνιώντας και αγωνιζομένους, διότι κατά τον αψευδή λόγο του Κυρίου «εάν ούτοι σιωπήσωσιν, οι λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. ιθ΄ 40).
Πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com/2011/11/blog-post_3661.html

04/11/2011 Posted by | Εκκλησιαστική-Επικαιρότητα, Οικουμενισμός | , , , , , , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εφησυχασμός και Οικουμενισμός. Ιωάννης Μαρκάς

Γνωστικισμός και Εκκλησιαστική γραμματεία (2.1). Ι.Μ. Παντοκράτορος

ΓΝΩΣΤΙΚΟΙ – ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

Μέρος Β’

ΠΗΓΕΣ ΕΡΕΥΝΑΣ: ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Για να διαβάσετε την εισαγωγή πατήστε εδώ

Η κατανόηση και καταγραφή ενός ιστορικού γεγονότος ή φαινομένου εξαρτάται, στο μεγαλύτερο μέρος της, από την μελέτη και την ερμηνεία των πηγών. Αυτό ισχύει και για την μελέτη του γνωστικισμού. Μέχρι τα μέσα του ΙΘ’ αιώνα περίπου, οι μόνες διαθέσιμες πηγές ήταν τα έργα των εκκλησιαστικών συγγραφέων, όσων έζησαν την ίδια εποχή, κατά την οποία το φαινόμενο του γνωστικισμού γεννήθηκε και εξελίχθηκε. Με τις ανακαλύψεις των κειμένων των ίδιων των γνωστικών, δόθηκε η ευκαιρία για μια πιο άμεση ματιά και απ’ ευθείας μελέτη της διδασκαλίας τους.

Μέσα από την μελέτη αυτών των κειμένων αποδείχθηκε η ακρίβεια των όσων κατέγραψαν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς. Η πολεμική, την οποία άσκησαν στα έργα τους, δεν στάθηκε ικανή να διαστρεβλώσει την οπτική τους. Η απαραίτητα σκληρή στάση τους δεν οδήγησε σε συκοφαντίες και ψεύδη, αλλά σε ορθή ενημέρωση, ακριβή καταγραφή και πλήρη αντιμετώπιση των γνωστικών ομάδων, τις οποίες θεωρούσαν αιρέσεις στους κόλπους της εκκλησίας. Με τον τρόπο αυτό σεβάστηκαν τον αναγνώστη τους, τον πιστό της εκκλησίας, και ήταν αναγκαίο να γίνει με αυτό τον τρόπο, εφόσον η πρόθεσή τους ήταν να τον προστατέψουν, ώστε να μην πέσει θύμα αυτών που επιχειρούσαν με συγκεκαλυμμένο τρόπο να τον παραπλανήσουν. Σκοπός τους δηλαδή ήταν ν’ αποκαλύψουν στους Χριστιανούς την πραγματική φύση της γνωστικής διδασκαλίας και το πραγματικό ποιόν των γνωστικών.

Οι πληροφορίες αυτές που διασώθηκαν στα έργα τους είναι ανεκτίμητης αξίας για τους σύγχρονους ερευνητές, περισσότερο και από τα ίδια τα κείμενα. Χωρίς αυτές θα ήταν αδύνατη η  ορθή κατανόηση των κειμένων. Οι γνωστικοί θέλοντας να καλύψουν την διαφοροποίησή τους από την διδασκαλία της Εκκλησίας, χρησιμοποιούσαν την μορφή που είχαν οι εκκλησιαστικές γραφές. Απέδιδαν, μάλιστα, ψευδώς τα έργα τους σε αναγνωρισμένα πρόσωπα της Εκκλησίας. Δεν εμφάνιζαν τους πραγματικούς συγγραφείς των έργων τους, ούτε οριοθετούσαν την διδασκαλία τους. Δεν αυτοπροσδιορίζονταν. Γι’ αυτό τον λόγο και δεν υπάρχουν έργα που να απαντάνε στις κατηγορίες εκ μέρους της επίσημης Εκκλησίας. Όλη η γνωστική γραμματεία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πλαστογραφία.

Αν, λοιπόν, δεν υπήρχαν τα αντιαιρετικά έργα των εκκλησιαστικών συγγραφέων, δεν θα μπορούσε να γίνει αναγνώριση ταυτότητας των γνωστικών κειμένων, δεν θα μπορούσαν ν’ αποδοθούν αυτά στις σέκτες που τα δημιούργησαν, δεν θα μπορούσε να γίνει σωστή κατανόηση του φαινομένου. Από την άλλη υπήρχε ο κίνδυνος να θεωρηθούν ως έργα της πρώιμης εκκλησιαστικής γραμματείας, να εκληφθούν ως προϊόντα μιας πνευματικής ζύμωσης, που δεν έγινε, εντός της Εκκλησίας, αλλά στο περιθώριό της. Η ίδια η ευαγγελική αλήθεια θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η επικρατέστερη μεταξύ πολλών, και όχι ως η μία αποστολική παράδοση. Συνεπώς, τα αντιαιρετικά έργα της Εκκλησίας είναι πολλαπλώς χρήσιμα.

Για την μελέτη των πηγών της γνωστικής διδασκαλίας, λοιπόν, θα ακολουθήσουμε την παραδοσιακή κατηγοριοποίηση.

2.1 Εκκλησιαστική γραμματεία.

Παραπάνω μιλήσαμε σε γενικές γραμμές για την ακρίβεια και την χρησιμότητα της μελέτης των έργων αυτών στην έρευνα του γνωστικισμού. Οι λόγοι που ανάγκασαν τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς ν’ αντιμετωπίσουν με ένταση την εξάπλωση της γνωστικής διδασκαλίας αναφέρθηκαν επίσης. Ήδη από την αποστολική εποχή οι κήρυκες του Ευαγγελίου χρειάστηκε να στιγματίσουν τις προσπάθειες παραπλάνησης των γνωστικών. Οι πρώτες πληροφορίες λοιπόν, γι’ αυτούς βρίσκονται στα κείμενα της Αγίας Γραφής.

Στην συνέχεια ασχολήθηκαν με το θέμα Χριστιανοί απολογητές και θεολόγοι, πολλοί εκ των οποίων κατείχαν το επισκοπικό αξίωμα (π.χ. άγιος Ειρηναίος της Λυών, άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, άγιος Επιφάνιος Σαλαμίνος). Πολλοί εξ αυτών κατείχαν και την θύραθεν παιδεία (όπως ο άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και ο Ωριγένης), ως τμήμα της ευρείας μόρφωσής τους. Στους περισσότερους, τα αντιαιρετικά κείμενα είναι τμήμα ενός μεγαλύτερου συγγραφικού έργου.

Στην προσπάθεια αποκάλυψης και ενημέρωσης μέσω των κειμένων τους, ακολουθούν μια απλή μέθοδο. Αρχικά παραθέτουν γενικές γνώσεις για την εξέλιξη της ειδωλολατρικής σκέψης. Στην συνέχεια εκθέτουν όσες πληροφορίες μπόρεσαν να συλλέξουν για τους ίδιους τους αιρεσιάρχες, την διδασκαλία και τις πρακτικές τους. Τέλος παραθέτουν την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας. Μέσα από τις απαραίτητες συγκρίσεις έβγαινε το συμπέρασμα για τον πραγματικό χαρακτήρα των γνωστικών.

Η κατάταξη της ύλης τους γίνεται σε κάποια έργα με συστηματικά τρόπο, ενώ σε άλλα περιστασιακά. Μερικά από τα συστηματικά έργα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως εγκυκλοπαίδειες του γνωστικισμού. Περιστασιακά γινόταν όταν έπρεπε να αντιμετωπιστούν κάποιες συγκεκριμένες αιρέσεις. Και σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν πολύτιμες πληροφορίες και μάλιστα εξειδικευμένες.

Στα έργα αυτά, όμως δεν καταγράφεται μόνο η αιρετική διδασκαλία. Όπως ειπώθηκε παραπάνω, γίνεται έκθεση και της ορθής εκκλησιαστικής διδαχής, οπότε έχουμε καταγραφή και της αποστολικής παράδοσης, όχι στην πλήρη της μορφή, αλλά του απαραίτητου τμήματος προς αντιμετώπιση της αντίστοιχης αιρετικής. Αυτό είναι εξίσου σημαντικό καθώς έχουμε έκθεση του ορθόδοξου δόγματος σε εποχή προ των Οικουμενικών Συνόδων, από ανθρώπους που έζησαν πολύ κοντά στην αποστολική εποχή. Δεν έχουμε ανάπτυξη του δόγματος μέσω της αντιπαράθεσης αυτής, όπως θέλουν να νομίζουν οι υπέρμαχοι της εξέλιξης αυτού. Έχουμε καταγραφή της αποστολικής διδασκαλίας προς εξακρίβωση της διαφοράς της αιρετικής διδασκαλίας. Φυσικό είναι η καταγραφή αυτή να μην χρησιμοποιεί την ορολογία που υιοθετήθηκε αργότερα από τις Οικουμενικές Συνόδους. Αλλά η διαφορά στην φράση δεν δείχνει σε καμιά περίπτωση εξέλιξη στην διδασκαλία της Εκκλησίας.

Παρακάτω παρουσιάζονται οι σημαντικότεροι εκκλησιαστικοί συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τους γνωστικούς και τα έργα τους περιληπτικά.

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/gnostikismos-b.el.aspx

04/11/2011 Posted by | Γνωστικισμός | , , , , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γνωστικισμός και Εκκλησιαστική γραμματεία (2.1). Ι.Μ. Παντοκράτορος

Όχι στο «δημοψήφισμα» Παπανδρέου-Μέρκελ…

του Γιώργου Καραμπελιά

Όπως έχει ήδη διαφανεί, χωρίς καμία αμφιβολία πλέον, η πρόταση δημοψηφίσματος του Παπανδρέου αποτέλεσε το colpo grosso που μηχανεύτηκε από κοινού με τους Γερμανούς –τουλάχιστον, χωρίς ακόμα να γνωρίζουμε εάν υπήρχε και εμπλοκή άλλων δυνάμεων. Colpo grosso για να αποφύγει την βέβαιη καταψήφιση της συμφωνίας, με τα νέα επαχθή μέτρα που περιλαμβάνει, ακόμα και από τον ίδιο τον λόχο των πασοκικών βουλευτών. Διότι ήταν βέβαιο ότι η κυβέρνηση είτε στην ψήφιση της συμφωνίας, είτε στον προϋπολογισμό, είτε με οποιαδήποτε άλλη ευκαιρία, θα κατέρρεε. Ακόμα και ο ίδιος ο Παπούλιας μετά τα τελευταία γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου, θα πιεζόταν αφόρητα να παραιτηθεί, προκαλώντας εκλογές. Το τέλος της κυβέρνησης ήταν ζήτημα εβδομάδων, στην καλύτερη γι’ αυτή περίπτωση.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο το πασοκικό βαθύ κράτος που συμπαρατάσσεται με τον ΓΑΠ δοκίμασε τον τελευταίο(;) εκβιασμό του – Καστανίδης, Παπουτσής, Ρέππας, Μπεγλίτης και όλη η συμμορία–, διότι γνωρίζει ότι οι εκλογές θα σήμαιναν το οριστικό τέλος του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και συμπαρατάσσονται πίσω από τον κούϊσλινγκ σε μια τελευταία απόπειρα να σώσουν το τομάρι τους.

Έτσι λοιπόν, είτε θα τον ρίξουν όσοι τον στήριζαν –ΜΜΕ, «εκσυγχρονιστές», σημιτικοί, ή όσοι βουλευτές δεν αντέχουν την κατακραυγή του κόσμου– και αυτοί θα μπορούν να μιλήσουν για συνωμοσία και «αποστασία», και να βρουν την ευκαιρία να αποχωρήσουν ευσχήμως, είτε θα επιβιώσουν από την ψήφο εμπιστοσύνης και θα δοκιμάσουν να επιτύχουν τον μεγάλο τους εκβιασμό: Έχοντας μετατρέψει το δημοψήφισμα σε κριτήριο για την παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη, και το ευρώ, να στριμώξουν τον ίδιο τον λαό που στη συντριπτική του πλειοψηφία –70-80%– είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη.

Με μια τέτοια κίνηση θα οδηγήσουν σε ακόμα πιο δύσκολη θέση την αντιπολίτευση –κατ’ εξοχήν τη Νέα Δημοκρατία–, που θα βρεθεί μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα και θα κινδυνεύσει, είτε να απολέσει τη λαϊκή της βάση, συρόμενη σε ένα ‘ναι’ στο δημοψήφισμα της πιο μισητής κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, είτε να διασπαστεί! Ανάλογα προβλήματα θα έχει και η ευρωπαϊστική Αριστερά, κατ’ εξοχήν ο Κουβέλης αλλά και εν μέρει ο Συνασπισμός. Γι αυτό και παίζουν τα ρέστα τους με αυτό το colpo grosso:

Αν παρ’ ελπίδα κατορθώσουν να φθάσουν σε δημοψήφισμα και υπερψηφιστεί το Ναι, θα έχουν θριαμβεύσει απέναντι σε ολόκληρο το λαό και την αντιπολίτευση. Στην πολύ πιθανότερη περίπτωση που δεν κατορθώσουν να συγκεντρώσουν τους 151 ψήφους για την προσφυγή στο δημοψήφισμα ή υπερψηφιστεί το Όχι, τότε θα μπορούν και πάλι να νίπτουν τας χείρας τους και θα φορτώνουν την ευθύνη για τις οποιεσδήποτε συνέπειες στους αντιπάλους τους και τον ίδιο τον λαό.

Πρόκειται για μια σατανική κίνηση των ανδρεικέλων που «κυβερνούν» σε συμπαιγνία με τους εντολείς τους.

Το ότι αυτή η κίνηση πραγματοποιήθηκε σε άμεση συμφωνία με τους Γερμανούς –τουλάχιστον– καταδεικνύεται. από μια πλειάδα στοιχείων. Εξ αρχής φάνηκε πολύ παράδοξη η χλιαρή αντίδραση της Μέρκελ και των γερμανικών ΜΜΕ· των ίδιων που κάτω από άλλες συνθήκες και για πολύ μικρότερα θέματα κατακεραύνωναν και συκοφαντούσαν τους Έλληνες. Πρώτο τοποθετήθηκε το Σπήγκελ, η ναυαρχίδα του γερμανικού τύπου που έγραφε την 1η Νοεμβρίου υπό τον τίτλο «Μπράβο κύριε Παπανδρέου!».

«Η Ευρώπη σάστισε. Ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει ο λαός να αποφασίσει για τη σωτηρία της χώρας. Ο Παπανδρέου ποντάρει σε ένα και μοναδικό χαρτί. Η απόφασή του είναι σωστή» γράφει σε πρωτοσέλιδο άρθρο και εξηγεί το γιατί:

«Ο κίνδυνος να πουν οι Έλληνες ‘όχι´ στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής υπάρχει παρ’ όλα αυτά η απόφαση είναι ορθή για τρεις λόγους.

α) Ο πρωθυπουργός χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. Εξελέγη πριν την κορύφωση της κρίσης. Η πολιτική που ακολουθεί απαιτεί δύσκολες αποφάσεις. Σε καμία αναπτυγμένη χώρα δεν έχουν επιβληθεί τόσο σκληρά μέτρα περικοπών και λιτότητας.
β) Η αντιπολίτευση κωλυσιεργεί. Μετά από ενάμιση χρόνο δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από μικροπολιτικά παιχνίδια. Μέσω του δημοψηφίσματος υπάρχει η ελπίδα ότι η αντιπολίτευση θα λάβει σαφώς θέση για το πως βλέπει το μέλλον της χώρας και…

γ) Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Σχεδόν όλοι οι πολίτες είναι θύματα της οικονομικής πολιτικής, πολλοί δεν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει γύρω τους και καταφεύγουν στην απεργία. Σε περίπτωση που η πλειοψηφία των πολιτών ταχθεί υπέρ του δρόμου που χαράσσει η κυβέρνηση ίσως η χώρα εξέλθει μια ώρα αρχύτερα από  την κρίση. Ως συνέπεια οι απεργιακές κινητοποιήσεις θα έχαναν οποιαδήποτε νομιμοποίησή τους.»

Ανάλογη στάση κράτησε και η «ναυαρχίδα» του οικονομικού τύπου της Γερμανίας, οι Financial Times που χαρακτηρίζουν την κίνηση «τρελή αλλά σωστή» και υποστηρίζουν πως «εάν ο Παπανδρέου καταφέρει να πείσει με επιχειρήματα τους Έλληνες, το στήριγμα της ευρωδιάσωσης θα είναι πολύ πιο σταθερό από ό,το σήμερα».  Την ίδια στιγμή η λυσσαλέα ανθελληνική «Μπιλντ Τσάϊτουνγκ», διαβεβαίωνε πως η έκτη δόση θα δοθεί κανονικά!

Και αν έμενε καμιά αμφιβολία σε κάποιον, ανέλαβε  να την διασκεδάσει ο…  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που διαπίστωσε ότι «η Ελλάδα έχει συναίσθηση των ευθυνών της και ότι θα συμμορφωθεί με τις αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν από κοινού και ομοφώνως», σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα Hamburger Abendblatt στις 2 Νοεμβρίου [Όλα τα αποσπάσματα από την ηλεκτρονική σελίδα in.gr.]

Οι Γερμανοί υπολογίζουν ότι σε κάθε περίπτωση θα βγουν κερδισμένοι. Είτε οι Έλληνες θα αποδεχτούν μοιρολατρικά την υποταγή τους στην γερμανική τάξη του Δ΄ Ράϊχ, που αναδύεται στην Ευρώπη, είτε, αν συνεχίσουν να παρουσιάζουν αντιστασιακά αντανακλαστικά και απορρίψουν το ψευδο-δημοψήφισμα, όπως είναι το πιθανότερο,  να μπορούν πιο εύκολα να ολοκληρώσουν  το σχέδιο που ακολουθούν από την αρχή της κρίσης, δηλαδή την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ.

Να αποδεχτούμε την πρόκληση Παπανδρέου;

Απέναντι σε αυτή τη νέα πραξικοπηματική κίνηση του ΓΑΠ, υπάρχουν και ορισμένοι, είτε ευήθεις, είτε μικροκομματάρχες, είτε ίσως και βαλτοί, που θέλουν να απαντήσουμε θετικά στην πρόκληση του Ππανδρεόυ και των Γερμανών εντολέων του, και να συμμετάσχουμε στο «δημοψήφισμα» – παγίδα. Και επειδή η πλειοδοσία σε «επαναστατική» φρασεολογία είναι μόνιμο χαρακτηριστικό ενός χώρου που δεν έχει στην ουσία συνειδητοποιήσει τη φύση και τα διακυβεύματα της κρίσης μπορεί να συμπαρασύρει και ένα μέρος ειλικρινών αλλά άσχετων ανθρώπων. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα:

Α. Στην κρίση αυτή δεν διακινδυνεύουμε μόνο την οικονομική μας ευημερία και ισορροπία, δεν διακινδυνεύουμε μόνο να πτωχεύσουμε, αλλά και να μεταβληθούμε σε μια χώρα ανίσχυρη να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Προκλήσεις στο πεδίο της εθνικής συνοχής – μεταναστευτικό, έξοδος και μετανάστευση Ελλήνων, δημογραφικό, απομάκρυνση περιφερειών, και ιδιαίτερα των περισσότερο ευαίσθητων·  προκλήσεις στο πεδίο των εθνικών θεμάτων μας – Σκόπια, Κύπρος, τουρκικός επεκτατισμός και νέο-οθωμανισμός.  Η πτώχευση της Ελλάδας και η έξοδος της από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, υπό τις σημερινές συνθήκες, εκτός από την οικονομική καταστροφή θα είχε καταιγιστικές συνέπειες για τα εθνικά μας θέματα, θα άνοιγε την όρεξη σε όλους τους καραδοκούντες αντιπάλους και άσπονδους φίλους μας. Ας αναλογιστούμε μόνο ότι θα ολοκλήρωνε την απομάκρυνση της Ελλάδας από την Κύπρο, για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ανευθυνότητας τέτοιων αντιλήψεων.

Β. Η δυνατότητα μιας διαφορετικής οικονομικής πολιτικής, που θα οδηγούσε μεσοπρόθεσμα ακόμα και σε έξοδο από το ευρώ, χωρίς καταστροφικές οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες θα προϋπόθετε:

μια ελληνική οικονομία που να στέκεται στα πόδια της παραγωγικά·

μια κοινωνία σε εγρήγορση που να έχει αποτινάξει την αποβλάκωση που έχουν επιβάλει οι κυρίαρχες ελίτ·

ένα πολιτικό σύστημα που θα έχει επανεθνικοποιηθεί σε βάθος, και θα μπορεί να προσφέρει εναλλακτικές δυνάμεις ικανές να οδηγήσουν τον ελληνικό λαό σε μια νέα πορεία.

Σήμερα σε μια στιγμή έσχατης και καθολικής κρίσης ελιτ, κομμάτων και ηγεσιών, χωρίς ακόμα να υπάρχουν συγκροτημένες εναλλακτικές δυνάμεις, οι προτάσεις για ηρωικές εξόδους, εκτός από γελοίες είναι και επικίνδυνες διότι ρίχνουν νερό στο μύλο των χειρότερων αντιπάλων μας.

Γ. Στην Ελλάδα, την πιο «δύσκολη» χώρα του κόσμου, η στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης πρέπει να είναι υπεύθυνη και σοβαρή, ώστε να μπορεί να είναι αυθεντικά ανατρεπτική και επαναστατική. Όταν ο ΓΑΠ και η συμμορία του προσπάθησαν να αλυσοδέσουν τον ελληνικό λαό στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, ίσως υπήρξαμε από τους πρώτους που διακηρύξαν την ανάγκη να επιβάλουμε ένα δημοψήφισμα για το εάν ο ελληνικός λαός αποδέχεται το μνημόνιο. Και συνεχίσαμε να επιμένουμε σε αυτή μας την άποψη, παρόλο που οι περισσότερες αντιμνημονιακές δυνάμεις, είτε από ανεπάρκεια είτε από μικροκομματικούς υπολογισμούς, αρνούνταν να θέσουν αυτό το ζήτημα μετ’ επιτάσεως και αποφασιστικά. Είχαμε τονίσει μάλιστα ότι κινδυνεύουμε κάποια στιγμή να απολέσουμε αυτό το όπλο του δημοψηφίσματος και αυτό να μεταβληθεί σε όπλο στα χέρια των αντίπαλων του λαού, δηλαδή του ΓΑΠ.

Δ. Σήμερα συνέβη ακριβώς αυτό που φοβόμασταν. Σε μία στιγμή που το αίτημα να εκδιωχθεί η κυβέρνηση των δωσιλόγων γίνεται καθολικό, έχει οδηγήσει σε δημοσκοπικκή κατάρρευση το ΠΑΣΟΚ και σε συρρίκνωση –στα πρόθυρα της ανατροπής του– της κοινοβουλευτικής του πλειοψηφίας, ο Παπανδρέου προωθεί το τέχνασμα του δημοψηφίσματος, για να αποφύγει την αναπόφευκτη πτώση του. Και επειδή το δημοψήφισμα θα πραγματοποιηθεί με τους όρους του, δηλαδή με διλληματικό τρόπο, όχι πάνω στην αποδοχή ή όχι του «Μνημονίου», του ΔΝΤ, της τρόικας, αλλά γύρω από το ζήτημα, «ευρώ ή όχι», ή κάτι παραπλήσιο,  αποτελεί την υπέρτατη παγίδα. Διότι θα τρομοκρατήσει τον λαό, πως το ΟΧΙ θα σημάνει και αποδοχή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, την οποία αρνείται στη συντριπτική του πλειοψηφία ο λαός.

Ε. Ανάμεσα σε εκείνους που σήμερα μας προτείνουν να αποδεχτούμε την πρόταση του ΓΑΠ, –σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και των αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων–  είναι και ορισμένοι που ακολουθούν τη λογική του «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Πράγματι τα προηγούμενα δύο  χρόνια αναπτύχτηκε από ορισμένους που παριστάνουν τους οικονομολόγους και από ελάχιστους άλλους δημοσιολογούντες ή πολιτικούς, μια λογική που πατώντας πάνω στην απελπισία του κόσμου που καταστρεφόταν, ή οδηγούνταν στην ανεργία, πρόβαλε την «επιστροφή στη δραχμή», ως πανάκεια για να  λυθεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Και οι κήρυκες αυτής της ανοησίας όχι απλώς απόκρυπταν τις γεωπολιτικές συνέπειας μιας τέτοιας επιλογής, αλλά και τις οικονομικές: Σε μια τέτοια περίπτωση η ελληνική οικονομία θα γνωρίσει μια σαρωτική υποτίμηση του νομίσματος, θα συρρικνωθούν και οι λίγες καταθέσεις που έχουν απομείνει στους Έλληνες και θα παρουσιαστεί μεγάλη έλλειψη σε είδη πρώτης ανάγκης, καύσιμα κ.λπ. Στο πολιτικό επίπεδο, εξ αιτίας της έλλειψης πολιτικών δυνάμεων, ικανών να απαντήσουν σε μια τέτοια σαρωτική κρίση από μια προοδευτική σκοπιά, θα αναβαθμιστούν ακριβώς οι πολιτικοί που μας οδήγησαν στο… μνημόνιο και θα επιβάλουν σκληρές αντιδραστικές λύσεις, με τη συναίνεση μάλιστα και ενός  μέρους του πληθυσμού.

Οι Έλληνες κατάλαβαν σταδιακά, μέσα από την εξέλιξη της κρίσης, ότι οι μόνοι που συστηματικά μας οδηγούν στη δραχμή είναι οι Γερμανοί, διότι θεωρούν ότι οι Έλληνες είναι απείθαρχοι και θα χαλάσουν τη σούπα της γερμανικής Ευρώπης. Γι’ αυτό και ακολουθούν μια συστηματική πολιτική ώστε να πάψει η πιθανή πτώχευση της Ελλάδας να απειλεί την ευρωζώνη και τότε, αν δεν υποταχθούμε, να ολοκληρώσουν το έργο τους,. Εξ ου και η συμπαράταξή τους με τον ΓΑΠ στη συνωμοσία του «δημοψηφίσματος».

Ω του θαύματος λοιπόν, ορισμένοι από όσους υποστήριζαν την επιστροφή στη δραχμή ως «επαναστατικό μέτρο», αντί να αναθεωρήσουν την άποψη τους μπροστά στην υιοθέτηση του από τους αντιπάλους μας, φθάνουν στις έσχατες συνέπειες της λογικής τους. Προτείνουν την αποδοχή του διλλήματος που θέτει το ψευδο-δημοψήφισμα του ΓΑΠ και του Σόϊμπλε, ελπίζοντας πως το όχι του ελληνικού λαού θα μας οδηγήσει… στη δραχμή! Επανάσταση μέσω Μερκελ! Αυτός είναι ο κατήφορος μιας άποψης που για καιρό την αντιμετωπίζαμε ως απλή αστειότητα στα πλαίσια του αντιμνημονιακού κινήματος αλλά σήμερα μεταβάλλεται σε επικίνδυνη αστειότητα, διότι οδηγεί στη συμπαράταξη αντιμνημονιακών δυνάμεων με τους  αντιπάλους μας.

Να ανατραπεί τώρα η κυβέρνηση

Άμεσα λοιπόν πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τις κινητοποιήσεις και τη δραστηριότητά μας, με έναν και μοναδικό στόχο, να φύγει εδώ και τώρα η κυβέρνηση των δωσιλόγων, να γίνουν εκλογές και να στρέψουμε, με όσες δυνάμεις διαθέτουμε, την συνολική κατεύθυνση της χώρας και των πολιτικών κομμάτων σε μια αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Η πάλη για να πέσει η κυβέρνηση περνάει υποχρεωτικά από την άρνηση του δημοψηφίσματος του ΓΑΠ. Είναι κωμικοτραγικό, ενώ πολλαπλασιάζονται οι φωνές μέσα στο ΠΑΣΟΚ που αρνούνται να δεχτούν την λογική του δημοψηφίσματος, ως διχαστική, –φωνές που οι λαϊκές κινητοποιήσεις θα πρέπει να πολλαπλασιάσουν–, την ίδια στιγμή να εμφανίζονται δήθεν αντιμνημονιακές δυνάμεις που να υποστηρίζουν το δημοψήφισμα του… ΓΑΠ! Χωρίς να ενδιαφέρονται εάν θα διχάσουν τον ελληνικό λαό, αρκεί να υποδειχτεί πως είχαν δίκηο στο τραγικό λάθος τους!

Για να επανέλθουμε όμως στα σοβαρά ζητήματα, στο βαθμό που οδηγήσουμε το ταχύτερο δυνατό στο περιθώριο της ιστορίας τη συμμορία ΠΑΣΟΚ, τότε ακόμα και εάν οι Γερμανοί μας οδηγήσουν εκτός ευρώ, –πράγμα που δεν πρέπει να αποκλείεται–, θα έχουμε καλύτερες διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες για να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κρίση, θα μπορούμε να συγκροτήσουμε συμμαχίες και να αντισταθούμε. Πρέπει να είμαστε  οργανικό στοιχείο μιας πάλης ενάντια στη δικτατορία μιας γερμανικής νεοφιλελεύθερης Ευρώπης και ενός γερμανοκρατούμενου ευρώ. Εάν δοθεί ένας αγώνας μαζί με άλλους λαούς και άλλες δυνάμεις στην ίδια την Ευρώπη πρέπει να είμαστε παρόντες, και όχι να κάνουμε τη χάρη των Γερμανών που θέλουν να σαλαμοποιήσουν τη Νότια Ευρώπη, αποκόπτοντας πρώτα το ελληνικό τμήμα της, για να μπορούν πιο  εύκολα στη συνέχεια να υποτάξουν τους υπολοίπους. Μη ξεχνώντας ποτέ πως έχουμε ανάγκη για συμμαχίες και σε άλλα πεδία, που αφορούν στα εθνικά μας θέματα και ότι πρέπει επί τέλους να ενεργοποιήσουμε και το όπλο της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων. Στο δε εσωτερικό, θα έχει αναδυθεί ένας συσχετισμός δυνάμεων ευνοϊκότερος για αλλαγές, όταν θα έχει φύγει από τη μέση η υποθήκη του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ.

Βήμα πρώτον λοιπόν, να αποκρούσουμε το ψευδοδημοψήφισμα, να γκρεμίσουμε τους εντολοδόχους του Ράϊχ. Τα υπόλοιπα έπονται.

2 Νοεμβρίου 2011

 

Υ.Γ Στην απίθανη περίπτωση που το απομονωμένο ανδρείκελο κατορθώσει να επιβιώσει και να φθάσει σε δημοψήφισμα υπάρχουν δύο δυνατές επιλογές. Είτε η Αποχή από το δημοψήφισμα, μαζική, πάνδημη, που θα λάβει χαρακτήρα μαζικής κινητοποίησης, είτε το Όχι εάν κρίνουμε ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ωστόσο η συζήτηση για κάτι τέτοιο, δεν είναι απλώς πρόωρη, αλλά και αποπροσανατολιστική, διότι μας βάζει στην λογική του ΓΑΠ. Σήμερα πρέπει να κινούμαστε για την αποτροπή της διενέργειάς του και τίποτε άλλο. Το ψευδο -δημοψήφισμα δεν πρέπει να γίνει και δεν θα γίνει. Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημά μας.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/2011/11/02/%cf%8c%cf%87%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%c…

 

Σημείωση του Αντίβαρου: Ο Γιώργος Καραμπελιάς φαίνεται ότι συμφωνεί με την άποψη που εκφράστηκε στο Αντίβαρο πριν κι από το Σπήγκελ, ότι το δημοψήφισμα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός ήταν σε συνενόηση με την Γερμανίδα Καγκελάριο. Θυμίζουμε το επίμαχο απόσπασμα:

«η. Φτάνουμε στο σήμερα. Έγινε το περιβόητο 50% κούρεμα, το οποίο ουσιαστικά είναι πολύ, πολύ μικρότερο, όπως είπαμε. Η Γερμανίδα Καγκελάριος δηλώνει επίμονα δημοσίως ότι «δεν είναι ταμπού η αναθεώρηση των Συνθηκών της Ευρώπης» και ότι «αλλαγές πρέπει να γίνουν μέσα στο επόμενο 12μηνο». Σε ποιες αλλαγές αναφέρεται; Δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή. Νομίζω όμως ότι είναι προφανές: δρομολογεί την έξοδο της χώρας από την Ευρώπη.

Το «δημοψήφισμα» του πρωθυπουργού εκεί ακριβώς αποσκοπεί: να εμφανίσει το αίτημα ως λαϊκή επιταγή, ενώ πρόκειται για το αντάλλαγμα της Μέρκελ να «μας σώσει»(!) με την τελευταία δανειακή σύμβαση.» 

Πηγή: http://www.antibaro.gr/node/3460

04/11/2011 Posted by | Εθνικά θέματα, Χρηματο-οικονομικά θέματα. | , , , , , , , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Όχι στο «δημοψήφισμα» Παπανδρέου-Μέρκελ…

Κέρδισαν δισεκατομμύρια… κάποιοι, μετά την αναγγελία του δημοψηφίσματος!

Δισεκατομμύρια κέρδισαν οι διεθνείς κερδοσκόποι, μετά την αναγγελία του δημοψηφίσματοςΣτο ερώτημα «ποιος ωφελήθηκε τελικά από τον αιφνιδιασμό Παπανδρέου για δημοψήφισμα», με δεδομένο πια ότι ο ένοικος του Μαξίμου επιχείρησε να αιφνιδιάσει, αλλά τελικά αυτοκτόνησε πολιτικά προκαλώντας όχι μόνο τη σοβαρότερη εσωτερική κρίση στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, αλλά και παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό πανικό, η απάντηση παραμένει στις αποτιμήσεις των αστρονομικών κερδοφοριών που αποκόμισαν τα διεθνή κερδοσκοπικά κέντρα.

 

Στη διάρκεια μιας μόνο μέρας όσα επενδυτικά σχήματα είχαν ποντάρει κεφάλαιά τους σε παράγωγα υποτίμησης του ευρωζωνικού νομίσματος και κατακόρυφης πτώσης των διεθνών χρηματιστηρίων, κατά τις αναλύσεις των διεθνών οικονομικών πρακτορείων, βγήκαν κερδισμένοι με δεκάδες δισεκατομμύρια σε δολάρια και ευρώ. Και όλοι οι παρατηρητές επιμένουν δηκτικά σε συνειρμούς που αφορούν τις ευθύνες του Παπανδρέου, ρωτώντας με νόημα εάν είναι δυνατό ένας πρωθυπουργός χώρας, αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας να επιλέγει να προχωρήσει σε μια αδιέξοδη κίνηση –πολιτικά και για τον ίδιο– που τους μόνους που ευνοεί είναι τους διεθνείς κερδοσκόπους. Ο πρωθυπουργός εν αποκαλείται «ντίλερ διεθνών χρηματοπιστωτικών παιγνιδιών» αλλά εγκαλείται για τα αποτελέσματα του «αιφνιδιασμού» του, όχι μόνο από τον δυτικό Τύπο, αλλά και από ξένους ηγέτες που περιμένουν να τον αρπάξουν από το γιακά στη Σύνοδο των G20 στις Κάννες.

 

Γιατί εξοργίστηκε ο Σαρκοζί

Πρώτος ο Σαρκοζί που τον έχει προγράψει από τον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη μετά το χουνέρι των τραπεζικών μεγαθηρίων της χώρας του, που, ενώ μετά τη συμφωνία του κουρέματος, όπως επιβεβαιώθηκε από τις αντιδράσεις των αγορών, καρπώθηκαν σημαντικές χρηματιστηριακές αποδόσεις (οι αξίες των μετοχών της Societé Generale και της Credit Agricole αυξήθηκαν κατά 19% και 21% αντίστοιχα), χθες καταβαραθρώθηκαν και επαλήθευσαν τραγικά την άγρια έκθεσή τους στο ελληνικό χρέος.

 

Ο Σαρκοζί δήλωσε χθες μετά από έκτακτο υπουργικό συμβούλιο που συγκάλεσε για το «μπουρλότο» Παπανδρέου ότι το σχέδιο διάσωσης στο οποίο συμφώνησαν οι ηγέτες της Ευρωζώνης στις Βρυξέλλες είναι η μόνη βιώσιμη επιλογή για την επίλυση των προβλημάτων της Ελλάδας, δήλωση που μόνο πανικό προδίδει για τον κίνδυνο περαιτέρω επέλασης των διεθνών κερδοσκόπων που αφήνιασαν μετά την ανακοίνωση Παπανδρέου για δημοψήφισμα.

 

Η άτακτη χρεοκοπία και πάλι προ των πυλών

 

Το ελληνικό δημοψήφισμα απειλεί την οικονομική σταθερότητα στην Ευρωζώνη και ενισχύει τους κινδύνους μιας άτακτης χρεοκοπίας, προειδοποιούν οι αναλυτές. Ένα αρνητικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα, αναφέρουν οι αναλυτές της Barclays Capital, θα μπορούσε να σημαίνει ότι είτε η Ελλάδα θα πρέπει να προχωρήσει σε επιθετικότερη αναδιάρθρωση σε σχέση με το 50% που προβλέπει η συμφωνία ή ενδεχομένως θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο ακόμα και για την έξοδο από την Ευρωζώνη.

 

Η προαναγγελία του Έλληνα πρωθυπουργού για διενέργεια δημοψηφίσματος αυξάνει δραματικά τους κινδύνους τόσο για την Ελλάδα όσο και για την σταθερότητα της ευρωζώνης συνολικά, αναφέρει από την πλευρά της η Fitch. Ενδεχόμενη αρνητική απάντηση στο δημοψήφισμα για τη νέα δανειακή σύμβαση, προσθέτει, θα αυξήσει σημαντικά τον κίνδυνο για μια άτακτη χρεοκοπία ή ακόμα και για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Και στις δύο περιπτώσεις θα υπάρξουν σημαντικές επιπτώσεις στην σταθερότητα και βιωσιμότητα της οικονομίας της Ευρωζώνης.

 

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Αυριανή», 2/11/2011

Πηγή: http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=33347&category_id=89

04/11/2011 Posted by | ΓΕΝΙΚΑ, Εθνικά θέματα, Χρηματο-οικονομικά θέματα. | , , , , , , , , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κέρδισαν δισεκατομμύρια… κάποιοι, μετά την αναγγελία του δημοψηφίσματος!

Ιεροί κανόνες

View this document on Scribd

View this document on Scribd

View this document on Scribd

View this document on Scribd

View this document on Scribd

View this document on Scribd

04/11/2011 Posted by | ΓΕΝΙΚΑ, ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ | , , , , , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ιεροί κανόνες