ΣΗΜΕΡΟΝ

ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν

Τάχθηκε ποτέ η Εκκλησία κατά των προσευχών στους αγίους;;;

Έχουμε την χαρά να είμαστε κάτοχοι του βιβλίου ‘ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ’ του πεντηκοστιανού Χρήστου Χαλκιά ( 1η τριετήσια έκδοση 1998). Σε αυτό το βιβλίο θες δε θες, έχεις δεν έχεις όρεξη, σίγουρα θα γελάσεις ξεφυλλίζοντάς το.

Χτες το ανοίξαμε τυχαία(;) στη σελίδα 703 όπου και διαβάσαμε το εκπληκτικό :«…διότι η Σύνοδος της Καρθαγένης στα 397 μ.Χ. τάχθηκε κατά των προσευχών στους αγίους. Ιδέ: Κανών 23, Mansi III:884»….

Όπως ήταν αναμενόμενο ο Κανόνας που αναφέρει ο «πατρολόγος» και πνευματικός πατέρας της νέας γενιάς των ΕΑΕΠιτών Χ.Χαλκιάς, ήταν άσχετος με τις υποτιθέμενες απαγορεύσεις προσευχών προς τους αγίους. Συγκεκριμένα ο Κανόνας λέει τα εξής:

23ος Κανόνας της εν Καρθαγένη Συνόδου 397 μ.Χ

That none in their prayers might mistake the Father for the Son, or the Son for the father; and that when they assist at the altar, praying might be always directed to the Father; and whosoever composes any different forms, let him not make use of them till he has first consulted with his more learned brethren.

Αυτό που λέει ο Κανόνας είναι ότι ‘’κανένας όταν προσεύχεται να μην μπερδεύει τον Υιό με τον Πατέρα, και όταν βοηθά στο θυσιαστήριο την επίκληση να την απευθύνει πάντα προς τον Πατέρα και να μην χρησιμοποιεί αυτοσχέδιες προσευχές αλλά να συμβουλεύεται γι’ αυτό, πάντα τους παλαιότερους (εμπειρότερους) αδελφούς.‘’

μέσω ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ, συνέχεια….

21/09/2011 Posted by | ΓΕΝΙΚΑ, Πεντηκοστιανισμός | , , , , | Σχολιάστε

Δεν υπάρχει άγιος που να μην θεωρεί τους ρωμαιοκαθολικούς, αιρετικούς (Ι.Μ. -3).

Ι ω ά ν ν η Ν. Μ α ρ κ ά

ΟΙ «ΠΑΤΡΟΜΑΧΟΙ» ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

ΚΑΙ ΟΙ ΟΨΙΜΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ

– ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ, π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΟΛΛΑ.-

3ο Μέρος

ΟΙ «ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ» ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ 95ου ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ Στην ίδια ενότητα, ο π. Αθανάσιος Κολλάς επιχειρεί να απαντήσει και στις κριτικές που υφίστανται οι οικοδεσπότες των διαφόρων συνεδρίων της «Ακαδημίας», επειδή δέχονται την παρουσία και συμμετοχή των ετερόδοξων εκπροσώπων, στις διάφορες λατρευτικές και λειτουργικές εκδηλώσεις της τοπικής εκκλησίας. Δικαιολογεί για παράδειγμα πλήρως τις συμπροσευχές που γίνονται σε όλες αυτές τις συνάξεις και ας υπάρχουν ένα σωρό Ιεροί Κανόνες που τις απαγορεύουν ρητά και κατηγορηματικά. Προφανώς εδώ ισχύει η κοσμική αντίληψη «περί νόμων», ότι δηλαδή «υπάρχουν …για να καταπατούνται»! Μάλιστα, «τεκμηριώνει» αυτές τις θέσεις, αναφέροντας πως ο μαθητής του αγίου Μάρκου του Ευγενικού και πρώτος Πατριάρχης μετά την άλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, έπραττε το ίδιο, μη θεωρώντας τους λατίνους ως αιρετικούς, αλλά ως σχισματικούς, και ότι για αυτό το λόγο δεν τους έδιωχνε από την εκκλησία, αλλά αντίθετα τους έδινε αντίδωρο και ευχή. Με βάση αυτό το παράδειγμα, ισχυρίζεται ο π. Αθανάσιος ότι αυτή η πρακτική ήταν «συνήθεια της καθολικής των χριστιανών Εκκλησίας και …των ορθοδόξων πατριαρχών»!! Και ότι όλοι (οι πατέρες) δεν τους αποκαλούσαν αιρετικούς!! Επιστρατεύεται μέχρι και άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, εις τρόπον ώστε να καταδειχθεί ότι οι συμπροσευχές και τα υπόλοιπα που αναφέρθησαν ήταν …συνηθισμένα, αφού όπως προσπαθεί να μας πείσει, «…ακόμη και ο άγιος Μάρκος Εφέσσου ο Ευγενικός …παρευρίσκετο σε κοινές προσευχές των διαλεγομένων πλευρών…», κατά τη διάρκεια της συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439)! Ειλικρινά, είναι λίγο δύσκολο να πιστέψουμε πως όλες τούτες τις ανακρίβειες τις προσυπογράφει ένας έμπειρος και καταξιωμένος θεολόγος όπως ο π. Αθανάσιος. Με όλο το σεβασμό πάτερ μου, δεν υπάρχει άγιος πατήρ της ορθοδόξου Εκκλησίας που να μην θεωρεί τους ρωμαιοκαθολικούς, αιρετικούς. Ούτε ένας για δείγμα! Για σας το «φιλιόκβε» και οι λοιπές πλάνες τους δεν είναι αίρεση; Και αν δεν είναι αίρεση πως δύνανται να «βαφτιστούν»; Σκέτο «διαφορές»; Επιπλέον κάνετε αναφορά στον μεγάλο Γεννάδιο Σχολάριο, και κατά την ταπεινή μας γνώμη υποπίπτετε σε δύο σφάλματα. Πρώτον, θεωρείτε την ανοχή και «οικονομία» του αγίου πατριάρχη, ως σύνολη πρακτική και συνήθεια όλων των πατριαρχών όλων των εποχών, κάτι που γνωρίζετε πολύ καλά πως δεν ισχύει σε καμμία περίπτωση. Δεύτερον, παραβλέπετε (σκόπιμα;) τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες διαποίμανσης, στις οποίες κλήθηκε να διακονήσει ο πατριάρχης Γεννάδιος. Από τη μια έπρεπε να αναχαιτίσει κατά το δυνατόν τους εκούσιους εξισλαμισμούς μετά την άλωση της Πόλης, από την άλλη είχε να αντιμετωπίσει τους μισσιονάριους του Βατικανού, που ως άρπαγες λύκοι ξεκλήριζαν τα ορθόδοξα ποίμνια, ιδιαίτερα στις λατινοκρατούμενες περιοχές του ελλαδικού χώρου. Προκειμένου λοιπόν να μην ερεθίσει επί το χείρον τους βαρβάρους εκ δύσεως, ο ηρωικός Γεννάδιος επέκτεινε την οικονομία που προβλέπει ο 95ος Κανόνας της Στ΄ Οικουμενικής Συνόδου, τον οποίο θα αναλύσουμε εν τάχει αμέσως μετά. Τούτο δεν σημαίνει επ’ ουδενί πως δεν τους θεωρούσε αιρετικούς, ίσα-ίσα μάλιστα που επειδή τους θεωρούσε αιρετικούς, και ενώ εφάρμοζε την «οικονομία» στους λαϊκούς λατίνους, απέκλειε πάντοτε από τις λατρευτικές συνάξεις, τους ρωμαιοκαθολικούς «ιερείς» με τους οποίους δεν είχε την παραμικρή σχέση. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο άγιος αυτός πατριάρχης είχε ερμηνεύσει το περίφημο όραμα του Μωάμεθ του πορθητή, και κατέδειξε με φωτισμό πως η πτώση της Πόλεως, ήταν αποτέλεσμα της αποστασίας και προδοσίας των Ρωμιών με την υπογραφή του ενωτικού όρου της Φλωρεντίας και με την ανανέωση του όρου αυτού με το επαίσχυντο συλλείτουργο με τον Πάπα, στη θρυλική Αγια-Σοφιά, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, 6 μήνες πρίν την άλωση. Είχε πει ρητά τότε στο Μωάμεθ, πως «αν υπήρχαν έστω πέντε πιστοί, η Πόλις δεν θα έπεφτε»! Επομένως οι συνθήκες της εποχής ήταν τέτοιες, που ο Γεννάδιος Σχολάριος με «πόνο καρδιάς» αναγκάστηκε να καταφύγει σε μέτρα «οικονομίας» έχοντας πλήρη συναίσθηση της πράξεως αυτής. Διότι η «οικονομία» στην εκκλησιαστική διάλεκτο, δεν σημαίνει «ασυδοσία», όπως κατήντησε σήμερα. Είναι αξίωμα αναμφισβήτητο στην ορθόδοξη Εκκλησία, πως οι κατ’ «οικονομία» ενεργούντες οφείλουν να ενεργούν «πλήρει συναισθήσει», ότι τούτο αποτελεί παρέκκλιση από την «ακρίβεια». Αυτό σημαίνει ότι η χρήση της «οικονομίας» δεν δημιουργεί εθιμικό κανόνα δικαίου που ν’ αναιρεί την κατ’ «ακρίβεια» πράξη. Κάτι που σίγουρα δεν φαίνεται να συμμερίζεται ο π. Αθανάσιος Κολλάς, ο οποίος –ας μας επιτρέψει την έκφραση- εντελώς ισοπεδωτικά, κάνει χρήση ενός Κανόνα Οικουμενικής Συνόδου, με την ελπίδα να παρουσιάσει ως «σχισματικούς» τους ρωμαιοκαθολικούς και να δείξει έτσι ότι με την επιστροφή τους στην Ορθοδοξία δεν χρειάζεται να βαπτιστούν, ή και να χριστούν ακόμα, όπως συμβαίνει παραδοσιακά με τους πρώην αιρετικούς προσήλυτους στην Εκκλησία, που υποχρεωτικά βαπτίζονται και χρίονται, σύμφωνα με τους Αποστολικούς Κανόνες. Όμως ο 95ος Κανόνας της Στ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος σημειωτέον δεν αναφέρεται σε σχισματικές ομάδες, αλλά σε μια σειρά αιρετικών της εποχής, δεν αντιστρατεύεται ή καταργεί τους Κανόνες των Αγίων Αποστόλων, αλλά απλώς ρυθμίζει «οικονομικώς» μια εξαιρετικά επώδυνη κατάσταση που περνούσε η Εκκλησία εκείνη την εποχή με την αίρεση του «μονοθελητισμού», που προέκυψε ως κατάλοιπο του «μονοφυσιτισμού». Ο Κανόνας αυτός διαχωρίζει τρείς κατηγορίες αιρετικών και για να μη μακρηγορούμε στην τρίτη κατηγορία αναφέρονται κάποιες ομάδες αιρετικών (νεστοριανοί, ευτυχιανιστές κτλ.), που σε περίπτωση που επιθυμούσαν να επιστρέψουν στην Εκκλησία δεν βαπτίζονταν, ούτε χρίονταν, απλά υπέγραφαν λίβελλο αναθεματισμού της αιρέσεως στην οποία ανήκαν. Σύμφωνα με τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη τούτη η «οικονομία» έγινε για δύο λόγους: α) διότι οι συγκεκριμένες αιρέσεις (της τρίτης κατηγορίας) είχαν επικρατήσει παντού στην Αυτοκρατορία και είχαν αποκτήσει πολυάριθμους και «φανατικούς» οπαδούς, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η Εκκλησία από βιαιοπραγίες και επεισόδια, και β) διότι οι συγκεκριμένες αιρέσεις είχαν τουλάχιστον διαφυλάξει απαράλλακτο τον τύπο του βαπτίσματος. Βάπτιζαν δηλαδή με την κανονική τάξη, ήτοι την τριπλή κατάδυση στο νερό (7) . Γίνεται λοιπόν σαφές πως όταν παρήλθε η συγκεκριμένη περίοδος και επανήλθε η ηρεμία και η ειρήνη στους κόλπους της Εκκλησίας, ο Κανόνας αυτός απενεργοποιήθηκε και υπήρξε επιστροφή στους Κανόνες των Αγίων Αποστόλων. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο Γεννάδιος Σχολάριος έπραξε, ο οποίος μάλιστα αύξησε την δόση της «οικονομίας», καθότι οι λατίνοι είχαν ήδη παραχαράξει τον τύπο του βαπτίσματος, αντικατέστησαν από τότε την τριπλή κατάδυση με ράντισμα (!) και έτσι έπαυε να ισχύει η μία από τις δύο προϋποθέσεις του 95ου Κανόνα. Όμως, πάντα σύμφωνα με τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, τούτο ήταν επιβεβλημένο αφού ο κίνδυνος εκείνη την εποχή ήταν σαφής: «όθεν ήτο ανάγκη, αν η οικονομία αυτή δεν εγίνετο, να εγείρη τα Λατινικά γένη ο Πάπας κατά των Ανατολικών, να αιχμαλωτίζουν, να φονεύουν και άλλα μύρια εις αυτούς να κάμνουν δεινά» (8) . Συνεπώς αυτός ο κίνδυνος, ειδικά στην εποχή μας είναι ανύπαρκτος, και άρα ίσως θα πρέπει να αναρωτηθείτε π. Αθανάσιε, «τί πλέον Οικονομία χρειάζεται»; Είναι επομένως πέρα για πέρα παράλογο, να χρησιμοποιείται από την πλευρά του π. Κολλά ως «ακλόνητο» επιχείρημα ένας Κανόνας που οι Άγιοι Πατέρες ερμηνεύουν ως «προσωρινό», και να αγνοούνται επιδεικτικά ένα σωρό Κανόνες «ακρίβειας» με διαχρονική ισχύ και κύρος. Η «οικονομία» έχει μέτρα και όρια, ξεκάθαρα πράγματα! Όταν εκλείπουν οι λόγοι της, εκλείπει και η ίδια. Όμως σήμερα δυστυχώς, στο οικουμενιστικό περιβάλλον έχει καθιερωθεί και προβάλλεται όσο τίποτε άλλο η περίφημη «βαπτισματική θεολογία», προϊόν θεολογικό του Π.Σ.Ε., η οποία προπαγανδίζεται κατά κόρον ως το Νο 1 στοιχείο ενότητας μεταξύ των «εκκλησιών». Για την ορθόδοξη πλευρά, βασικός εισηγητής αυτής της νεωτεριστικής και αντιπατερικής θεολογίας, είναι ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Περγάμου, κ. Ιωάννης Ζηζιούλας, τακτικός θαμώνας της «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών» Βόλου. Με βάση λοιπόν τη «βαπτισματική θεολογία», τα «βαπτίσματα» όλων των χριστιανικών «ομολογιών» είναι έγκυρα, είτε πρόκειται για την παραδοσιακή τριπλή κατάδυση, είτε για ραντίσματα, είτε για «αεροβαπτίσματα» ή άλλα εικονικά βαπτίσματα, που συναντάμε κυρίως στις προτεσταντικές παραφυάδες. Αυτό και μόνο το στοιχείο ανατρέπει όχι μόνο την πατερική, αλλά και την αποστολική παράδοση! Η «Ακαδημία» έχει συμβάλλει σημαντικά στην προβολή της «βαπτισματικής θεολογίας» και είναι πασιφανέστατο ότι εντός αυτού του πλαισίου κινείται με τις απόψεις του και ο π. Αθανάσιος Κολλάς. Βέβαια, παραλείψαμε αρχικά να αναφερθούμε και στο έτερο «ατράνταχτο» επιχείρημα του π. Αθανασίου, πως δηλαδή ακόμα και ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός συμπροσευχήθηκε στην έναρξη των εργασιών συνόδου της Φερράρα. Τούτο όμως είναι ψευδές, καθότι γνωρίζουμε από τα πρακτικά του αυτόπτη μάρτυρα της συνόδου και μέλους της επίσημης βυζαντινής αντιπροσωπείας, Σιλβέστρου Συρόπουλου, ότι ουδέποτε οι ορθόδοξοι συμπροσευχήθηκαν με τους λατίνους οικοδεσπότες. Αντιθέτως, κάθε μια αντιπροσωπεία προσευχόταν ξεχωριστά. Ο άγιος Μάρκος επίσκοπος Εφέσου, πράγματι στην αρχή ήταν πολύ δεκτικός. Έτρεφε τότε αγαθές ελπίδες, πως θα κατόρθωναν οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι να πείσουν τους παπικούς να αποκηρύξουν τις πλάνες τους και να επιστρέψουν στην Αλήθεια της Ορθοδοξίας. Διακριτικά λοιπόν, μήπως και φιλοτιμηθεί ο Πάπας, μίλησε με ευγένεια και ηπιότητα. Όταν όμως κατόπιν, κατά τη μακρά διάρκεια των εργασιών της Συνόδου, διαπίστωσε την πεισματική εμμονή τους στην πλάνη, παρά την κατάθεση πλήρους θεολογικών επιχειρημάτων, όταν είδε να θριαμβεύουν ο εγωισμός, η έπαρση, η κοσμική εξουσιαστική νοοτροπία, δεν δίστασε, ενώ ακόμη συνεχίζονταν οι εργασίες της Συνόδου, που στο μεταξύ είχαν μεταφερθεί στην Φλωρεντία, να διατρανώσει με παρρησία στην Ορθόδοξη αντιπροσωπεία και να καταστήσει σαφές, ότι «οι Λατίνοι ου μόνον εισί σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί` και τούτο παρεσιώπησεν η Εκκλησία ημών διά το είναι το γένος εκείνων πολύ και ισχυρότερον ημών», κι ότι «ούκ ηθέλησαν (οι προ ημών) θριαμβεύειν τους Λατίνους ως αιρετικούς, την επιστροφή αυτών εκδεχόμενοι και τη φιλίαν πραγματευόμενοι». Αλλά η διαστρέβλωση επεκτείνεται και στον άγιο Νεκτάριο! Με τη γνωστή τακτική της μονόπλευρης προβολής των απόψεων ενός αγίου, επιχειρείται να φανεί πως ο σύγχρονός μας αυτός άγιος –ο μεγαλύτερος του 20ου αιώνα- δίδασκε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι οι δογματικές διαφορές θυσιάζονται χάριν της αγάπης. Παραθέτει λοιπόν ο π. Αθανάσιος ένα απόσπασμα από το πράγματι εξαιρετικό έργο του αγίου Νεκταρίου «Ποιμαντική», στο οποίο ο άγιος αναλύει και εξηγεί πως ο εκάστοτε επίσκοπος, οφείλει να περιβάλλει τους πάντες με αγάπη, ακόμη και τους ετεροδόξους και ότι η αγάπη όντως δεν πρέπει να θυσιάζεται λόγω των δογματικών διαφορών, διότι είναι τόση η δύναμή της που μπορεί να ελκύσει κάποιον ετερόδοξο στην αληθινή πίστη και εκκλησία. Πραγματικά ως εδώ είναι εύστοχες οι επισημάνσεις του π. Αθανασίου. Αλλά, ποιός ισχυρίστηκε ποτέ, από όσους αγωνίζονται για τη διατήρηση της ορθής Πίστης, πως δεν πρέπει να αγαπάμε και τους ετεροδόξους; Ο ίδιος ο Κύριος προστάζει, να τους αγαπούμε και να τους βοηθούμε σε ότι χρειάζονται, διότι ο κάθε άνθρωπος είναι δημιούργημα Θεού, και εν δυνάμει μέτοχος της Σωτηρίας, εφ’ όσον το θελήσει και μετανοήσει. Στην, γεμάτη πνευματικά νοήματα, παραβολή του «καλού Σαμαρείτη», ο Χριστός πειραζόμενος από ένα «νομοδιδάσκαλο» του Ιουδαϊσμού να απαντήσει στο ερώτημα «και τίς εστί μου πλησίον;», μας υποδεικνύει πως το καλό πρέπει να ενεργείται αδιακρίτως και απεριορίστως, ανεξαρτήτως δογματικών ή εθνοφυλετικών διαφορών. Και τούτο αναδεικνύεται μέσα από τη διήγηση της συγκεκριμένης παραβολής, όπου οι συμπατριώτες και ομόθρησκοι Ιουδαίοι αγνοούν επιδεικτικά τον χτυπημένο απ’ τους ληστές «αδελφό» τους, ενώ ο «εχθρός» Σαμαρείτης, παρ’ όλες τις δογματικές και εθνικές διαφορές μεταξύ των δύο λαών, κοντοστάθηκε, τον περιμάζεψε και πλήρωσε απ’ την τσέπη του για την επιμέλεια αυτού (9) . Με την διδακτικότατη αυτή παραβολή, ο Χριστός υπέδειξε ως πλησίον «τον χειρότερό μας εχθρό», εισάγοντάς μας στην Άπειρη Αγάπη του Θεού Πατρός, που ανέχεται τους πάντες, που ευεργετεί τους πάντες, που συγχωρεί τους πάντες. Το Μεγαλείο εξ άλλου τούτης της Αγάπης αναδείχθηκε απ’ τον Χριστό επάνω στο Σταυρό, όταν και ζήτησε απ’ τον Θεό Πατέρα να συγχωρήσει τους σταυρωτάς Του, πράγμα το οποίο και συνέβη (10) . Ο άγιος Νεκτάριος λοιπόν ακολουθώντας τα ευαγγελικά ίχνη, μ’ ένα πραγματικό κρεσέντο αγάπης, μας υπενθυμίζει πως οι όποιες δογματικές διαφορές, δεν σημαίνει πως πρέπει να θυσιάζουν την αγάπη. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να συμβαίνει το αντίθετο, ήτοι να θυσιάζονται οι δογματικές διαφορές προς χάριν της αγάπης, κάτι που σαφώς υπονοεί ο π. Αθανάσιος Κολλάς. Κι αυτό διότι το δόγμα είναι το πιο επίλεκτο κομμάτι σ’ αυτό που πιστεύουμε και λέγεται Ορθόδοξη Πίστη, είναι δηλαδή η Αποκεκαλυμμένη Αλήθεια του Χριστού, σε όσους δέχονται να τον ακολουθήσουν. Ναί μέν λοιπόν αγαπάμε και τους ετεροδόξους, πράγμα που το δείχνουμε πιο πολύ όταν προσευχόμαστε καρδιακά για εκείνους, ώστε να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Αλήθεια της Ορθοδοξίας, όμως αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως η πίστις η δικιά τους εξακολουθεί να παραμένει «χωλαίνουσα», όπως λέει κι ο άγιος Νεκτάριος στο έτερο αξιόλογο σύγγραμμά του, στο δίτομο έργο του «Μελέτη ιστορική περί των αιτιών του Σχίσματος», ένα έργο απαγορευμένο στους οικουμενιστικούς κύκλους. Έτσι, ενώ ο άγιος Νεκτάριος δείχνει πνεύμα συγκατάβασης προς την ανθρώπινη ασθένεια της αμαρτίας, επεκτείνοντας τούτη τη συγκατάβαση και στις σχέσεις μετά των ετεροδόξων, εν τούτοις όμως είναι σθεναρός υπέρμαχος των πατρίων δογμάτων και δεινός ελεγκτής της πλάνης των αιρέσεων. Ουσιαστικά δεν κάνει κάτι διαφορετικό από ότι έπραξαν στο σύνολό τους οι άγιοι Πατέρες, ανήκει επομένως κι αυτός στη χορεία των ανθρώπων που υπετάχθησαν στο δόγμα, «μη μέταιρε όρια αιώνια, ά έθεντο οι πατέρες σου» (11) . Κάτι που πρακτικά σημαίνει πως η όποια, δεικνυόμενη εξ αγάπης, συγκατάβαση και επιείκεια, δεν εσήμαινε ότι εγκατέλειπε την αυστηρή γραμμή της Παραδόσεως. Όπως το πουλί χρειάζεται να έχει και τα δυο φτερά για να μπορεί να πετάξει, έτσι και ο Χριστιανός χρειάζεται απαραιτήτως και την ορθή Πίστη και την Αγάπη. Ο άγιος Νεκτάριος είχε και τα δυο αυτά εφόδια και γι’ αυτό καθαιρέθηκε από επίσκοπος Πενταπόλεως και διώχθηκε από το πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Άραγε θα γινόταν αποδεκτός π. Αθανάσιε από την «Ακαδημία», αν εξέφραζε σήμερα μερικές από τις αντιαιρετικές του θέσεις; Διότι ο άγιος μας προειδοποιεί και μας λέγει ότι το μίσος των λατίνων είναι ανυπέρβλητο προς τους ορθοδόξους, όσοι θεολογικοί διάλογοι και αν διεξαχθούν. Έλεγε λοιπόν ο φωτισμένος άγιος ιεράρχης: «Ημείς φρονούμεν ότι δύο εισί κυρίως οι λόγοι του μίσους των Δυτικών κατά των Ανατολικών` το έμφυτον μίσος του ψεύδους κατά της αλήθειας και το αδούλωτον του χαρακτήρος του Έλληνος» (12) . Οι δε διαπιστώσεις του για τους «πάπες» πραγματικός κόλαφος για τα πορίσματα της «Ακαδημίας»: «Τί προς ταύτα να είπη τίς; Να κλαύση ή να μυκτηρίσει τας τοιαύτας των παπών αξιώσεις; Φρονώ ότι δέον να κλαύση, διότι πολλά το Ελληνικόν Έθνος έχυσε δάκρυα διά τους τοιούτους πάπας, οι τίνες εγένοντο οι κακοί δαίμονες της Ανατολικής Εκκλησίας και του Ελληνικού Έθνους»(13) , και το ακόμη πιο συγκλονιστικό ότι: «οι πάπαι και αμαρτάνουσι και κολάζονται και θα κολάζονται μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας` ίσως και αιωνίως διά τα προς την Ελληνικήν Εκκλησίαν κακά και τας ψευδοενώσεις και τας ασεβείς και αντιχριστιανικάς διατάξεις» (14) . Πρέπει να τονιστεί λοιπόν ιδιαίτερα και να καταστεί σαφές, πως η αγάπη δεν μπορεί να είναι γενικόλογη, αλλά μόνο συγκεκριμένη. Διότι, ναι μέν ο Απόστολος Παύλος κήρυττε πως μόνο «η αγάπη οικοδομεί», και ότι ανάμεσα «στην πίστη, στην ελπίδα και στην αγάπη», η αγάπη είναι μείζων όλων (15), η αγάπη όμως για την οποία κάνει λόγο ο μεγάλος αυτός Απόστολος, δεν είναι απροϋπόθετη και αφηρημένη ως έννοια, όπως την πλασάρουν οι σημερινοί «θεολόγοι του γραφείου». Ο Απόστολος Παύλος συνιστούσε κάτι που παραβλέπουν σκόπιμα οι «ακαδημαϊκοί», ήτοι να «αληθεύουμε εν αγάπη» (16) , διότι η αγάπη του Χριστού «εκ πίστεως αληθούς τίκτεται», όπως σημειώνει ο κορυφαίος ερμηνευτής του Αποστόλου Παύλου, ο «δεύτερος Παύλος» για πολλούς, άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ο οποίος σε άλλη αποστροφή των λόγων του διδάσκει εμφατικά «μηδέν νόθον δόγμα παραδέχεσθε, τω της αγάπης προσχήματι». Άρα, εάν δεν προβάλλεται πρώτα η ορθή Πίστη, καλύτερα να μη μιλά κανείς για την αγάπη του Χριστού, καθότι ουδεμία σχέση έχει με την «αγάπη» που χορηγεί αφειδώς ο οικουμενισμός, και επιπλέον, εκτός του ότι εκφράζεται όλο με «σιρόπια» και «σαλιαρίσματα», μία αγάπη που κρύβει από τον άλλον την αλήθεια, φανερώνει μία άμετρη υποκρισία. Η «αγάπη» των ΠΣΕυτοχριστιανών, δεν αποτελεί καρπό του Αγίου Πνεύματος, αφού το κύριο γνώρισμα που διαθέτει όποιος παράγει καρπούς εν Αγίω Πνεύματι, είναι η ορθή πίστη, από την οποία και ξεκινά την αγιαστική του πορεία, και έπονται φυσικά από κοντά όλες οι αρετές, με πρώτη την αγάπη. Όταν λοιπόν η αγάπη έχει τούτο το θεμέλιο της πίστης, τότε η αγάπη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και μόνο τότε το Πνεύμα είναι ενεργό. Συνεπώς, υπάρχει μία σειρά και τάξη, δεν μπορείς δηλαδή να ξεκινάς έτσι αυθαίρετα από την αγάπη, γιατί αυτή η αγάπη μπορεί να είναι «βρώμικη», μπορεί να είναι «νοθευμένη», να έχει πολλά «ανθρώπινα», ή πολλά «κτιστά». Και στο κάτω-κάτω για ποια αγάπη ομιλούμε, όταν δεν τηρούμε περί την πίστη τις ευαγγελικές εντολές του Θεού, ενώ παράλληλα παραμένουμε «βρώμικοι» και «ρυπαροί»; Μια τέτοια αγάπη, δεν μπορεί να είναι του Θεού` μια τέτοια αγάπη μπορεί να έχουν μεταξύ τους και οι διάφοροι αλητήριοι, οι ληστές και οι λωποδύτες, που αναγκαστικά για να στήσουν «επιχείρηση», έστω και προσωρινά, έχουν σύμπνοια και αλληλεγγύη. Με βάση αυτό το πλαίσιο, απεικονίζεται και το είδος της «αγάπης» που πλασάρει το Π.Σ.Ε. και κατ’ επέκτασιν το «νεοταξικό σύστημα». Συμμετέχοντας επομένως οι ορθόδοξοι στο Π.Σ.Ε. για παράδειγμα, εγκαταβιώνουμε σε ένα χώρο, όπου γινόμαστε κλεπταποδόχοι μιας «αγάπης» που εμπορεύονται «ληστές» και «απατεώνες», και μιας «πίστεως» που αποτελεί «καρπό» ομαδικής ασέλγειας επάνω στο Σώμα του Χριστού. Η Αγάπη που διδάσκει ο Χριστός, οι Απόστολοι και οι Πατέρες, έχει ως θεμέλιο την Αλήθεια της Πίστεως, κι όχι το ψεύδος των αιρέσεων του διαβόλου, και για τον λόγο αυτό πρόκειται για μία Αγάπη υπερβατική, που υπερκερνά ακόμα και την εχθρότητα που μπορεί να αντιμετωπίζουν οι πραγματικοί Χριστιανοί στον καθημερινό τους βίο. Με απλά μαθηματικά, Χριστός = Αλήθεια και Αλήθεια = Χριστός` τούτη η εξίσωση απελευθερώνει τον άνθρωπο και αποτελεί την πλέον βασική προϋπόθεση για τη σωτηρία του, καθότι ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαίωσε ρητά και κατηγορηματικά «γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθειαελευθερώσει υμάς» (17) .  

Παραπομπές:

7. Πηδάλιον, σελ. 53

8. Αυτόθι, σελ. 56

9. Λουκ. ι΄ 25-37

10. Λουκ. κγ΄ 34, «ο δέ Ιησούς έλεγε` πάτερ, άφες αυτοίς` ού γαρ οίδασι τί ποιούσι»

11. Παροιμ.22,28

12. Αγίου Νεκταρίου, Μελέτη ιστορική περί των αιτιών του Σχίσματος, Τομ. Α΄, σελ. 258-259

13. Αυτόθι,σελ.298

14. Αγίου Νεκταρίου, Μελέτη ιστορική περί των αιτιών του Σχίσματος, Τομ. Β΄, σελ. 103

15. Α΄Κορ.ιγ΄13 16. Εφεσ. δ΄ 15

Συνεχίζεται…

Πηγή: Scribd ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

21/09/2011 Posted by | Ιωάννης Μαρκάς, Μεταπατερική αίρεση, Οικουμενισμός, Ρωμαιοκαθολικισμός - Παπισμός | , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Εάν ο δίκαιος μόλις που σώζεται, ο άδικος τι…; (Παρ. 11)

ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 11

Παρ. 11,1          Ζυγοὶ δόλιοι βδέλυγμα ἐνώπιον Κυρίου, στάθμιον δὲ δίκαιον δεκτὸν αὐτῷ.

Παρ. 11,1                   Δολιες ζυγαριές, που ζυγίζουν άδικα, είναι αποκρουστικές και μισητές ενώπιον του Κυρίου. Ζυγια δε ορθά και σωστά είναι δεκτά και ευλογημένα από τον Θεόν.

Παρ. 11,2          οὗ ἐὰν εἰσέλθῃ ὕβρις, ἐκεῖ καὶ ἀτιμία· στόμα δὲ ταπεινῶν μελετᾷ σοφίαν

Παρ. 11,2                  Οπου θα εισέλθη και θα κυριαρχήση υπερηφάνεια, εκεί θα ακολουθήση ο εξευτελισμός και η ταπείνωσις. Η διάνοια δε των αληθινά ταπεινών ανθρώπων μελετά ορθά και συνετά και το στόμα των εκφράζει σοφά λόγια. Η τελειότης των εναρέτων ανθρώπων θα οδηγή αυτούς με ασφάλειαν, ενώ αυτούς, που παραβαίνουν τον θείον νόμον, η υποδούλωσις και η αποτυχία θα τους έχουν λάφυρόν των.

Παρ. 11,3          ἀποθανὼν δίκαιος ἔλιπε μετάμελον, πρόχειρος δὲ γίνεται καὶ ἐπίχαρτος ἀσεβῶν ἀπώλεια.

Παρ. 11,3                  Ο δίκαιος όταν αποθάνη, αφήνει όπισθέν του λύπην δια τον θάνατόν του· ο όλεθρος όμως των ασεβών γίνεται αμέσως και μετά χαράς δεκτός.

Παρ. 11,4          ούκ ωφελήσει υπάρχοντα έν ημέρα θυμού, δικαιοσύνη δε ρύσεται από θανάτου.

Παρ. 11,4                  Δεν θα ωφελήσουν τα πλουτή, όταν εκσπάση η θεία οργή. Ενῷ η αρετή θα σώση τον άνθρωπον από πολλά δεινά και από τον αιώνιον θάνατον.

Παρ. 11,5          δικαιοσύνη ἀμώμους ὀρθοτομεῖ ὁδούς, ἀσέβεια δὲ περιπίπτει ἀδικίᾳ.

Παρ. 11,5                  Η αρετή χαράσσει άψογον και ευθείαν την οδόν των ανθρώπων. Η ασέβεια όμως περιπίπτει και περιπλέκεται μέσα εις πολλάς αδικίας.

Παρ. 11,6          δικαιοσύνη ἀνδρῶν ὀρθῶν ῥύεται αὐτούς, τῇ δὲ ἀπωλείᾳ αὐτῶν ἁλίσκονται παράνομοι.

Παρ. 11,6                  Η αρετή λυτρώνει τους ευσυνειδήτους και εντίμους ανθρώπους. Ενῷ οι παραβάται του θείου νόμου συλλαμβάνονται εις την παγίδα της απωλείας και του ολέθρου.

Παρ. 11,7          τελευτήσαντος ἀνδρὸς δικαίου οὐκ ὄλλυται ἐλπίς, τὸ δὲ καύχημα τῶν ἀσεβῶν ὄλλυται.

Παρ. 11,7                  Οταν τελευτήση ο δίκαιος άνθρωπος, δεν χάνεται η ελπίς της σωτηρίας του· εξ αντιθέτου δε εκείνα δια τα οποία εκαυχώντο οι ασεβείς, ο πλούτος, η δύναμις και η δόξα των, εξαφανίζονται εξ ολοκλήρου.

Παρ. 11,8          δίκαιος ἐκ θήρας ἐκδύνει, ἀντ᾿ αὐτοῦ δὲ παραδίδοται ὁ ἀσεβής.

Παρ. 11,8                  Ο δίκαιος διαφεύγει τας παγίδας, που του στήνουν ως πονηροί θηρευταί οι ασεβείς, αντ’ αυτού δε συλλαμβάνεται εις την παγίδα και παραδίδεται ο ασεβής.

Παρ. 11,9          ἐν στόματι ἀσεβῶν παγὶς πολίταις, αἴσθησις δὲ δικαίων εὔοδος.

Παρ. 11,9                  Οι ασεβείς με τα δόλια λόγιοι των στήνουν παγίδας δια τους συμπολίτας των· ενώ οι δίκαιοι με την συνετήν συμπεριοοράν των καθιστούν ομαλούς τους δρόμους της ζωής των άλλων.

Παρ. 11,10         ἐν ἀγαθοῖς δικαίων κατώρθωσε πόλις,

Παρ. 11,10                Με τα συνετά λόγια και τα ενάρετα έργα των δικαίων ανορθώνονται και προοδεύουν αι πόλεις. Οταν οι ασεβείς καταστρέφωνται, επικρατεί χαρά και αγαλλίασις. Με τας ευλογίας, που δίδει ο Θεός στους ειλικρινείς και εντίμους, θα δοξασθή και θα προοδεύση η πόλις.

Παρ. 11,11         στόμασι δὲ ἀσεβῶν κατεσκάφη.

Παρ. 11,11                 Με τα ψευδή, τα πονηρά και τα φαύλα λόγια, που εξέρχονται από τα στόματα των ασεβών, ανασκάπτεται εκ θεμελίων και καταστρέφεται η πόλις.

Παρ. 11,12         μυκτηρίζει πολίτας ἐνδεὴς φρενῶν, ἀνὴρ δὲ φρόνιμος ἡσυχίαν ἄγει.

Παρ. 11,12                Ο ασύνετος και ανόητος περιγελά τους συμπολίτας του, ενώ ο φρόνιμος ανήρ μένει ήσυχος, διότι γνωρίζει να συγκρατή την γλώσσαν του.

Παρ. 11,13         ἀνὴρ δίγλωσσος ἀποκαλύπτει βουλὰς ἐν συνεδρίῳ, πιστὸς δὲ πνοῇ κρύπτει πράγματα.

Παρ. 11,13                 Ο διπρόσωπος και ακριτόμυθος άνθρωπος φανερώνει τας απορρήτους αποφάσεις των συμβουλίων, ενώ ο εχέμυθος και αξιόπιστος δεν εκφράζει, αλλά αποκρύπτει επιμελώς τας μυστικάς συζητήσεις και αποφάσεις.

Παρ. 11,14         οἷς μὴ ὑπάρχει κυβέρνησις, πίπτουσιν ὥσπερ φύλλα, σωτηρία δὲ ὑπάρχει ἐν πολλῇ βουλῇ.

Παρ. 11,14                Οι άνθρωποι, από τους οποίους λείπει η συνετή διακυβέρνησις, πίπτουν όπως τα μαραμμένα φύλλα των δένδρων. Η σωτηρία δε κατορθώνεται δια μέσου πολλής σκέψεως και μελέτης.

Παρ. 11,15         πονηρὸς κακοποιεῖ ὅταν συμμίξῃ δικαίῳ, μισεῖ δὲ ἦχον ἀσφαλείας.

Παρ. 11,15                 Ο πονηρός άνθρωπος, προσεταιριζόμενος τον δίκαιον και κρυπτόμενος όπισθεν του κύρους εκείνου, διαπράττει ευχερέστερον το κακόν. Μισεί δε κάθε φωνήν ανθρώπου και ήχον σάλπιγγας, δια του οποίου θα ειδοποιηθούν οι άλλοι και θα ασφαλισθούν από αυτόν.

Παρ. 11,16         γυνὴ εὐχάριστος ἐγείρει ἀνδρὶ δόξαν, θρόνος δὲ ἀτιμίας γυνὴ μισοῦσα δίκαια. πλούτου ὀκνηροὶ ἐνδεεῖς γίνονται, οἱ δὲ ἀνδρεῖοι ἐρείδονται πλούτῳ.

Παρ. 11,16                Γυνή κοσμημένη με ηθικά χαρίσματα γίνεται αφορμή και αιτία δόξης δια τον σύζυγόν της. Εξ αντιθέτου η γυναίκα, η οποία μισεί και αποστρέφεται την δικαιοσύνην και την αρετήν, γίνεται αιτία και εστία καταφρονήσεως και εξευτελισμού δια τον άνδρα της. Οι οκνηροί, κατασωτεύοντες τα όσα έχουν, απογυμνώνονται από τα πλούτη των. Εξ αντιθέτου δε οι εργατικοί και δραστήριοι πλουτίζουν και στηρίζονται ασφαλείς εις τα πλούτη των.

Παρ. 11,17         τῇ ψυχῇ αὐτοῦ ἀγαθὸν ποιεῖ ἀνὴρ ἐλεήμων, ἐξολλύει δὲ αὐτοῦ σῶμα ὁ ἀνελεήμων.

Παρ. 11,17                 Ο άνθρωπος, που ελεεί τους άλλους, κάμνει εις την πραγματικότητα μεγάλο καλόν στον εαυτόν του, εις την ψυχήν και το σώμα του. Ο δε άσπλαγχνος και ανελεήμων καταστρέφει την επίγειον ζωήν του και την ψυχήν του.

Παρ. 11,18         ἀσεβεῖς ποιεῖ ἔργα ἄδικα, σπέρμα δὲ δικαίων μισθὸς ἀληθείας.

Παρ. 11,18                Ο ασεβής διαπράττει έργα άδικα και μάταια χωρίς καμμίαν ωφέλειαν δια τον εαυτόν του. Οσα όμως έργα καλά σπείρουν και πραγματοποιήσουν οι δίκαιοι, θα είναι δι’ αυτούς αληθινή μισθαποδοσία και ανταμοιβή.

Παρ. 11,19         υἱὸς δίκαιος γεννᾶται εἰς ζωήν, διωγμὸς δὲ ἀσεβοῦς εἰς θάνατον.

Παρ. 11,19                Ανθρωπος δίκαιος θα ζήση ευτυχισμένην ζωήν, ο ασεβής όμως, ο οποίος επιδιώκει το κακόν, θα καταλήξη στον όλεθρον.

Παρ. 11,20         βδέλυγμα Κυρίῳ διεστραμμέναι ὁδοί, προσδεκτοὶ δὲ αὐτῷ πάντες ἄμωμοι ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν.

Παρ. 11,20                Οι διεστραμμένοι τρόποι ζωής του ασεβούς είναι αποκρουστικοί και μισητοί ενώπιον του Κυρίου. Εξ αντιθέτου είναι αγαπητοί εις αυτόν οι ακέραιοι και άμωμοι εις όλας τας εκδηλώσεις της ζωής των.

Παρ. 11,21         χειρὶ χεῖρας ἐμβαλὼν ἀδίκως οὐκ ἀτιμώρητος ἔσται, ὁ δὲ σπείρων δικαιοσύνην λήψεται μισθὸν πιστόν.

Παρ. 11,21                Εκείνος που δίδει το χέρι του στο χέρι του άλλου και συνάπτει συμφωνίαν δια την πραγματοποίησιν αδίκων έργων, δεν θα μείνη ατιμώρητος παρά Θεού και ανθρώπων. Οποιος όμως σκορπίζει παντού τα έργα της αρετής θα πάρη τον πρέποντα μισθόν.

Παρ. 11,22         ὥσπερ ἐνώτιον ἐν ῥινὶ ὑός, οὕτως γυναικὶ κακόφρονι κάλλος.

Παρ. 11,22                Ο,τι είναι το χρυσό σκουλαρίκι εις την μύτην του χοίρου, κάτι τέτοιο είναι και το κάλλος εις την ασύνετον και με αμαρτωλά φρονήματα γυναίκα.

Παρ. 11,23         ἐπιθυμία δικαίων πᾶσα ἀγαθή, ἐλπὶς δὲ ἀσεβῶν ἀπολεῖται.

Παρ. 11,23                Ολαι αι επιθυμίαι των δικαίων είναι αγαθαί και θα πραγματοποιηθούν εκ μέρους του Θεού. Καθε δε πονηρά ελπίς των ασεβών ανθρώπων, διότι είναι κακή, θα καταστραφή.

Παρ. 11,24         εἰσὶν οἳ τὰ ἴδια σπείροντες πλείονα ποιοῦσιν, εἰσὶ δὲ καὶ οἳ συνάγοντες ἐλαττονοῦνται.

Παρ. 11,24                Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι σκορπίζουν απλόχερα τα αγαθά των δια την εξυπηρέτησιν των άλλων και με την ευλογίαν του Θεού αποκτούν πολύ περισσότερα. Υπάρχουν δε εξ αντιθέτου και άλλοι, οι οποίοι, αν και διαρκώς συγκεντρώνουν υλικά αγαθά με παρανόμους τρόπους, πάντοτε στερούνται.

Παρ. 11,25         ψυχὴ εὐλογουμένη πᾶσα ἁπλῆ, ἀνὴρ δὲ θυμώδης οὐκ εὐσχήμων.

Παρ. 11,25                Ο ευθύς, ο άκακος άνθρωπος έχει πάντοτε τας ευλογίας εκ μέρους του Θεού και τον έπαινον εκ μέρους των ανθρώπων. Ανθρωπος όμως, που αποθηριώνεται από τον θυμόν, έχει αποκρουστικήν συμπεριφοράν και κακήν την εμφάνισιν.

Παρ. 11,26         ὁ συνέχων σῖτον ὑπολείποιτο αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν, εὐλογίαν δὲ εἰς κεφαλὴν τοῦ μεταδιδόντος.

Παρ. 11,26                Δι’ εκείνον, που συνάγει και κρύπτει το σιτάρι εν καιρώ λιμού, με τον σκοπον να το πωλήση πανάκριβα, όλοι εύχονται να του το λεηλατήσουν ξένοι επιδρομείς και εχθροί. Η ευλογία δε του Θεού χορηγείται πλουσία εις εκείνον που δίδει και στους άλλους.

Παρ. 11,27         τεκταινόμενος ἀγαθὰ ζητεῖ χάριν ἀγαθήν, ἐκζητοῦντα δὲ κακά, καταλήψεται αὐτόν.

Παρ. 11,27                Αυτός που σκέπτεται πάντοτε και πράττει το καλόν, επιδιώκει και ευρίσκει πολλήν χάριν εκ μέρους του Θεού. Εκείνον όμως, ο οποίος επιζητεί να πράττη τα κακά εις βάρος των άλλων, αυτά τα κακά θα επιπέσουν επί της κεφαλής του και θα τον συντρίψουν.

Παρ. 11,28         ὁ πεποιθὼς ἐπὶ πλούτῳ οὗτος πεσεῖται, ὁ δὲ ἀντιλαμβανόμενος δικαίων οὗτος ἀνατελεῖ.

Παρ. 11,28                Εκείνος, που έχει πεποίθησιν και ελπίδα στον πλούτον του, θα πέση και θα καταστραφή. Εκείνος όμως, που βοηθεί και υποστηρίζει τους αναξιοπαθούντας δικαίους, αυτός θα ανατείλη ωσάν λαμπρός ήλιος.

Παρ. 11,29         ὁ μὴ συμπεριφερόμενος τῷ ἑαυτοῦ οἴκῳ κληρονομήσει ἄνεμον, δουλεύσει δὲ ἄφρων φρονίμῳ.

Παρ. 11,29                Εκείνος, που δεν ζη και δεν συμπεριφέρεται καλά μέσα στο σπίτι του, θα κληρονομήση αέρα, θα γίνη δηλαδή πτωχός. Ο άμυαλος και ασύνετος θα καταντήση δούλος στον συνετόν.

Παρ. 11,30         ἐκ καρποῦ δικαιοσύνης φύεται δένδρον ζωῆς, ἀφαιροῦνται δὲ ἄωροι ψυχαὶ παρανόμων.

Παρ. 11,30                Από τους καρπούς και τα έργα της δικαιοσύνης φυτρώνει και μεγεθύνεται το δένδρον της μακράς και ευτυχισμένης ζωής· ενώ η ζωή των παρανόμων ανδρών αφαιρείται πρόωρα.

Παρ. 11,31         εἰ ὁ μὲν δίκαιος μόλις σώζεται, ὁ ἀσεβὴς καὶ ἁμαρτωλὸς ποὺ φανεῖται;

Παρ. 11,31                 Εάν όμως και αυτός ακόμη ο δίκαιος μόλις και μετά βίας σώζεται, ο ασεβής και ο αμαρτωλός πως θα τολμήση να παρουσιασθή ενώπιον του Θεού;

Πηγή: http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20KeimenoMetafrasi/PD/26.%20Paroimies.htm

Το κείμενο χωρίς μετάφραση:

1 ΖΥΓΟΙ δόλιοι βδέλυγμα ἐνώπιον Κυρίου, στάθμιον δὲ δίκαιον δεκτὸν αὐτῷ. 2 οὗ ἐὰν εἰσέλθῃ ὕβρις, ἐκεῖ καὶ ἀτιμία· στόμα δὲ ταπεινῶν μελετᾷ σοφίαν 3 ἀποθανὼν δίκαιος ἔλιπε μετάμελον, πρόχειρος δὲ γίνεται καὶ ἐπίχαρτος ἀσεβῶν ἀπώλεια. 5 δικαιοσύνη ἀμώμους ὀρθοτομεῖ ὁδούς, ἀσέβεια δὲ περιπίπτει ἀδικίᾳ. 6 δικαιοσύνη ἀνδρῶν ὀρθῶν ρύεται αὐτούς, τῇ δὲ ἀπωλείᾳ αὐτῶν ἁλίσκονται παράνομοι. 7 τελευτήσαντος ἀνδρὸς δικαίου οὐκ ὄλλυται ἐλπίς, τὸ δὲ καύχημα τῶν ἀσεβῶν ὄλλυται. 8 δίκαιος ἐκ θήρας ἐκδύνει, ἀντ’ αὐτοῦ δὲ παραδίδοται ὁ ἀσεβής. 9 ἐν στόματι ἀσεβῶν παγὶς πολίταις, αἴσθησις δὲ δικαίων εὔοδος.

10 ἐν ἀγαθοῖς δικαίων κατώρθωσε πόλις, 11 στόμασι δὲ ἀσεβῶν κατεσκάφη. 12 μυκτηρίζει πολίτας ἐνδεὴς φρενῶν, ἀνὴρ δὲ φρόνιμος ἡσυχίαν ἄγει. 13 ἀνὴρ δίγλωσσος ἀποκαλύπτει βουλὰς ἐν συνεδρίῳ, πιστὸς δὲ πνοῇ κρύπτει πράγματα. 14 οἷς μὴ ὑπάρχει κυβέρνησις, πίπτουσιν ὥσπερ φύλλα, σωτηρία δὲ ὑπάρχει ἐν πολλῇ βουλῇ. 15 πονηρὸς κακοποιεῖ ὅταν συμμίξῃ δικαίῳ, μισεῖ δὲ ἦχον ἀσφαλείας. 16 γυνὴ εὐχάριστος ἐγείρει ἀνδρὶ δόξαν, θρόνος δὲ ἀτιμίας γυνὴ μισοῦσα δίκαια. πλούτου ὀκνηροὶ ἐνδεεῖς γίνονται, οἱ δὲ ἀνδρεῖοι ἐρείδονται πλούτῳ. 17 τῇ ψυχῇ αὐτοῦ ἀγαθὸν ποιεῖ ἀνὴρ ἐλεήμων, ἐξολλύει δὲ αὐτοῦ σῶμα ὁ ἀνελεήμων. 18 ἀσεβεῖς ποιεῖ ἔργα ἄδικα, σπέρμα δὲ δικαίων μισθὸς ἀληθείας. 19 υἱὸς δίκαιος γεννᾶται εἰς ζωήν, διωγμὸς δὲ ἀσεβοῦς εἰς θάνατον.

20 βδέλυγμα Κυρίῳ διεστραμμέναι ὁδοί, προσδεκτοὶ δὲ αὐτῷ πάντες ἄμωμοι ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν. 21 χειρὶ χεῖρας ἐμβαλὼν ἀδίκως οὐκ ἀτιμώρητος ἔσται, ὁ δὲ σπείρων δικαιοσύνην λήψεται μισθὸν πιστόν. 22 ὥσπερ ἐνώτιον ἐν ρινὶ ὑός, οὕτως γυναικὶ κακόφρονι κάλλος. 23 ἐπιθυμία δικαίων πᾶσα ἀγαθή, ἐλπὶς δὲ ἀσεβῶν ἀπολεῖται. 24 εἰσὶν οἳ τὰ ἴδια σπείροντες πλείονα ποιοῦσιν, εἰσὶ δὲ καὶ οἳ συνάγοντες ἐλαττονοῦνται. 25 ψυχὴ εὐλογουμένη πᾶσα ἁπλῆ, ἀνὴρ δὲ θυμώδης οὐκ εὐσχήμων. 26 ὁ συνέχων σῖτον ὑπολείποιτο αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν, εὐλογίαν δὲ εἰς κεφαλὴν τοῦ μεταδιδόντος. 27 τεκταινόμενος ἀγαθὰ ζητεῖ χάριν ἀγαθήν, ἐκζητοῦντα δὲ κακά, καταλήψεται αὐτόν. 28 ὁ πεποιθὼς ἐπὶ πλούτῳ οὗτος πεσεῖται, ὁ δὲ ἀντιλαμβανόμενος δικαίων οὗτος ἀνατελεῖ. 29 ὁ μὴ συμπεριφερόμενος τῷ ἑαυτοῦ οἴκῳ κληρονομήσει ἄνεμον, δουλεύσει δὲ ἄφρων φρονίμῳ.

30 ἐκ καρποῦ δικαιοσύνης φύεται δένδρον ζωῆς, ἀφαιροῦνται δὲ ἄωροι ψυχαὶ παρανόμων. 31 εἰ ὁ μὲν δίκαιος μόλις σώζεται, ὁ ἀσεβὴς καὶ ἁμαρτωλὸς ποὺ φανεῖται;

21/09/2011 Posted by | --Παροιμίαι κατά κεφάλαια | , , , , , , , | Σχολιάστε

Farage για την Τουρκία στην ΕΕ, το μεταναστευτικό κ.ά.

Σε μια συνέντευξή του ο Φάρατζ αναλύει πολλά κακώς κείμενα την ΕΕ, εστιάζει ιδιαίτερα στις κάκιστες επιπτώσεις που θα έχει η είσοδος της Τουρκίας στην ΕΕ, επιμένει στην διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών-μελών που σύντομα θα χαθεί τελείως και θίγει πολλά κακώς κείμενα για το μηχανισμό της ΕΕ. Εκτενέστερη ανάλυσή μου θα δείτε στο σχετικό με το βίντεο τόπικ, στο φόρουμ μου ΙΔΕΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ και συγκεκριμένα εδώhttp://ideografhmata.gr/forum/viewtopic.php?p=120873#p120873

Δείτε επίσης:

Η Μέρκελ δεν επιθυμεί την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ

«Δεν επιθυμούμε την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση» δήλωσε ξεκάθαρα η Άγκελα Μέρκελ λίγες ώρες πριν από τη συνάντησή της στο Βερολίνο, με τον τούρκο πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιούλ. Μιλώντας τη Δευτέρα το βράδυ στο Άλσφελντ, είπε πάντως ότι η Γερμανία δεν επιθυμεί να χάσει τη Τουρκία από σημαντικό εταίρο.Η κα. Μέρκελ εκτίμησε ότι η ΕΕ πρέπει να βρει τον τρόπο για «χτίσει» μία πιο στενή πολιτική συνεργασία με την Τουρκία.
Την Δευτέρα το βράδυ ο κ. Γκιούλ είχε δηλώσει ότι η Άγκυρα θέλει την πλήρη ένταξη και όχι ένα καθεστώς ειδικής σχέσης που θα την αποκλείει από τα θεσμικά όργανα και τα συμβούλια της ΕΕ.
«Δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε αυτό το στρατηγικό στόχο», τόνισε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι η Τουρκία θέλει να αναζωογονηθούν οι συνομιλίες με την ΕΕ.
http://www.skai.gr

21/09/2011 Posted by | Εθνικά θέματα, Ισλαμισμός, Παγκόσμια θέματα | Σχολιάστε

ΦΥΛΑΚΗ ΣΕ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΓΙΑΤΡΟ ΓΙΑ ΑΠΑΤΗ!

Κύτταρο του καρκίνου του στήθους

7 ΧΡΟΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΣΕ

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΓΙΑΤΡΟ ΓΙΑ ΑΠΑΤΗ:

ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ

ΜΕ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ!

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΗ

Πολλαπλές μεταστάσεις στα ζωτικά της όργανα υπέστη μια γυναίκα, που έπασχε από καρκίνο του μαστού, νόσο ιάσιμη στο 95% των περιπτώσεων, όταν πείστηκε από γιατρό ωτορινολαρυγγολόγο στην ειδικότητα, που της είχε συστηθεί και ως «ολιστικός», να εγκαταλείψει την ενδεδειγμένη θεραπεία (χειρουργείο-χημειοθεραπείες) και να καταφύγει στα… άλατα και στα πανάκριβα βοηθήματα διατροφής που της χορηγούσε ο ίδιος.

Και όταν η δίαιτα αποτοξίνωσης, στην οποία την υπέβαλε, της προκάλεσε βαριά βλάβη, που «κατέστησε τη νόσο μη ιάσιμη, μειώνοντας δραματικά το προσδόκιμο ζωής της», ο «ολιστικός», που έκοβε αποδείξεις ωτορινολαρυγγολόγου, έκοψε και… ρόδα μυρωμένα. Η γυναίκα… Περισσότερα μέσω 7 ΧΡΟΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΣΕ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΓΙΑΤΡΟ ΓΙΑ ΑΠΑΤΗ: ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΜΕ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ!.

21/09/2011 Posted by | ΓΕΝΙΚΑ, Ομοιοπαθητική | , , , , | Σχολιάστε

Πρώτα το δικό μου κεφάλι και μετά των αιρετικών.

«Πρώτα θα κοπεί το κεφάλι μου,

παρά θα συμφωνήσω [με τη θανάτωση των αιρετικών]».

Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης προς τον Αυτοκράτορα (PG 99, 1485C)

Το κείμενο που ακολουθεί[1], επιστολή του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου προς το Μητροπολίτη της Εφέσου Θεόφιλο, κάπου μεταξύ των ετών 821 και 826[2], παρουσιάζει περιεκτικώς και συνοπτικώς τη θέση της Εκκλησίας έναντι της προοπτικής της ποινικής θανατώσεως αιρετικών, με αφορμή τη δίωξη των Παυλικιανών, οι οποίοι εδώ ονομάζονται Μανιχαίοι, στις αρχές του θ΄ αιώνος, επί των Αυτοκρατόρων Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ (811-813) και Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου (813-820)[3].

Στο κείμενο αυτό μπορούμε να διακρίνουμε τις εξής σαφείς και τεκμηριωμένες στη Γραφή και την ιερά Παράδοση θέσεις της ορθοδόξου εκκλησιαστικής κοινωνιολογίας: (α) απαγορεύεται στην Εκκλησία να διώκει και πολύ περισσότερο να θανατώνει αιρετικούς, που είναι μάλιστα και αρχή αμοιβαίων αιματοχυσιών, (β) περαιτέρω απαγορεύεται ακόμη και το να προσεύχεται η Εκκλησία εναντίον των αιρετικών – πράξη που οδηγεί στην κόλαση ως τεκμήριο μνησικακίας – αντιθέτως πρέπει να προσεύχεται υπέρ αυτών κατά το παράδειγμα του Χριστού, (γ) κατά την Αγία Γραφή επιτρέπεται να μισεί  ο Χριστιανός αυτούς που μισούν το Θεό εκ προθέσεως, αλλά όχι να τους καταδιώκει η φονεύει, (δ) η Εκκλησία προσεύχεται για τη νικηφόρα έκβαση του πολέμου εκείνου που γίνεται για την προστασία των Χριστιανών από τις βιαιοπραγίες των επιτιθεμένων ξένων εθνών και τον επαινεί, (ε) η Εκκλησία – συμφώνως προς την Αγία Γραφή – αναγνωρίζει στην πολιτεία το δικαίωμα της θανατικής ποινής (και των αιρετικών) αν έχουν διαπράξει σημαντικά ποινικά εγκλήματα, αλλά (στ) η Εκκλησία για τα πνευματικά παραπτώματα (όπως είναι και η αίρεση) εφαρμόζει πνευματικά επιτίμια και όχι σωματικές τιμωρίες μέσω της πολιτείας……

Προς τον Θεόφιλο της Εφέσου

Πήρα στα χέρια μου το γράμμα που απέστειλε η ιερά σου κεφαλή στον αδελφό μας τον Αθανάσιο, και διαβάζοντάς το λυπήθηκα πολύ, πάτερ μου ιερώτατε, πρώτον μεν διότι σε μας τους ίδιους που ορθοτομούμε το λόγο της αληθείας, ενώ τώρα λυσσάει η αίρεση των εικονομάχων, γίνονται διαφωνίες και προστίθενται αναφυόμενα σχίσματα· δεύτερον δε, διότι αναγκάζομαι ο ελάχιστος να πραγματολογήσω κατ’ αντιπαράθεση – αλλ’ ας με συγχωρήσει η μεγαλειότης σου. Διότι ο λόγος γίνεται περί της αληθείας, από την οποία δεν υπάρχει τίποτε προτιμότερο η πιο αξιοσέβαστο.

Τι, λοιπόν, είναι αυτό που περιέχεται στο γράμμα, για το οποίο και λυπηθήκαμε; «Εμείς», λέγει, «δεν συμβουλεύσαμε ούτε να θανατώνονται οι Μανιχαίοι, ούτε να μη θανατώνονται. Αλλ’ αν το είχαμε επιτρέψει, θα κάναμε το μεγαλύτερο από τα καλύτερα». Τι λέγεις, Θεοφιλέστατε; Ο Κύριος το απαγόρευσε αυτό στα Ευαγγέλια, όταν είπε: «όχι, μήπως συλλέγοντας τα ζιζάνια, ξερριζώσετε μαζί με αυτά και το σιτάρι· αφήστε τα να αναπτύσσονται μαζί μέχρι το θερισμό»[7]. Και συ λέγεις ότι είναι το μεγαλύτερο από τα καλύτερα το να επιτραπεί η εκρίζωση; Και για το ότι με τα ζιζάνια υπονοούσε τους αιρετικούς, τους τότε δηλαδή και τους μεταγενεστέρους, δηλαδή πάντες, ας ακούσουμε τον Χρυσόστομο που ερμηνεύει ακριβώς αυτό με τα εξής:

«Γιατί, λοιπόν, ο Δεσπότης απαγορεύει, λέγοντας, μήπως ξερριζώσετε μαζί με αυτά και το σιτάρι; Το έλεγε αυτό απαγορεύοντας πολέμους και αίματα και σφαγές· δεν πρέπει δηλαδή να σκοτώνει κανείς αιρετικούς, διότι επρόκειτο να αρχίσει στην οικουμένη πόλεμος άσπονδος»[8]· και μετά από μερικά άλλα: «Τι άλλο εννοούσε, όταν έλεγε “μήπως ξερριζώσετε μαζί με αυτά το σιτάρι” παρά αυτό, ότι “αν πρόκειται να σηκώσετε όπλα και να κατασφάξετε αιρετικούς, αναπόφευκτα  και πολλοί από τους αγίους θα σκοτωθούν μαζί”»[9], πράγμα που έγινε στα χρόνια μας· διότι πράγματι και αίματα και σφαγές γέμισαν την οικουμένη μας και πολλοί από τους αγίους ανεχώρησαν από τη ζωή μαζί τους· και ο λόγος του Κυρίου δεν διαψεύσθηκε, καθώς έχει γίνει παραδεκτό από πολλούς.

Αλλά τι λέμε ότι δεν επιτρέπεται να σκοτώνουμε αιρετικούς; Ούτε βέβαια να προσευχόμαστε εναντίον τους μας έχει επιτραπεί[10]· ας ακούσουμε πάλι τον Κύριο να λέγει προς τον άγιο Κάρπο, όπως μας έχει παραδοθεί από τη φωνή του πανσόφου Διονυσίου: «Χτύπα εμένα, λοιπόν· διότι είμαι έτοιμος και πάλι να υποστώ πάθος για ανθρώπους που προσπαθούν να σωθούν, και θα μου ήταν αυτό αγαπητό, αν δεν επρόκειτο έτσι να αμαρτήσουν και άλλοι άνθρωποι. Ωστόσο, πρόσεξε αν σε συμφέρει να ανταλλάξεις την παραμονή  κοντά στο Θεό και τους αγαθούς και φιλανθρώπους αγγέλους με την παραμονή στο λάκκο μαζί με τα φίδια»[11]. Βλέπεις, θεοσύνετε Πάτερ, τη θεία αγανάκτηση, επειδή προσευχόταν κατά των αιρετικών να πεθάνουν, και ότι αν επρόκειτο να παραμείνει με τέτοια διάθεση, θα έμελλε ο άγιος να καταδικασθεί;  Να μη προσευχόμαστε, λοιπόν, εναντίον τους καθόλου, ως απέδειξεν η αλήθεια, αλλ’ αντιθέτως να προσευχόμαστε υπέρ αυτών, όπως ο ίδιος ο Κύριος μας υπέδειξε στον καιρό του Πάθους, λέγοντας προς τον Πατέρα Του «Πάτερ, συγχώρησέ τους την αμαρτία αυτή, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν»[12].

Ως προς δε το ότι η αγιωσύνη σου έχει, όπως λέγει, σύμφωνους στο πρόβλημα αυτό τους αγίους αυτούς, συγχώρησόν με, Πάτερ, αλλά δεν κατανοούμε καλώς τα λόγια των Πατέρων και εξ αιτίας τούτου, βρισκόμαστε να εισάγουμε πατρομαχία η μάλλον θεομαχία. Διότι… περισσότερα μέσω Η φιλάνθρωπη στάση της Εκκλησίας έναντι των αιρετικών.

21/09/2011 Posted by | ΑΙΡΕΣΕΙΣ - ΠΑΘΗ - ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ, ΓΕΝΙΚΑ | , , , , , , | Σχολιάστε

Αναπόφευκτη η φίμωση του λόγου εκτός αν…

ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ

ΗΘΙΚΩΝ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ

ΜΟΥΣΩΝ 14, 15452 ΨΥΧΙΚΟΝ

τηλ. 210 3254321-2 fax. 210 3236978

e-mail: fot_gram@otenet.gr ἱστοσελίς: www.fotgrammi.gr

Α.Φ.Μ. 090050859 * Ε´ Δ.Ο.Υ. ΑΘΗΝΩΝ

Η ΦΙΜΩΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ Ή ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ, ΕΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΘΗ Η ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΔΕ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΕΚΔΟΤΩΝ (ΕΝ ΤΗ ΕΝΟΤΗΤΙ Η ΙΣΧΥΣ)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ «ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ» ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΩΤΕΡΩ ΠΡΟΚΥΨΑΝΤΑΣ ΝΕΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ

21.9.2011

Μὲ τὰ προηγούμενα κείμενα εἰς τὴν ἱστοσελίδα μας :

«ΑΚΡΩΣ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΟΝ ,,ΦΙΜΩΤΡΟΝ,, ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΥΦΩΝΙΑΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ, ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ… SOS» ἀπὸ 23.8.2011,

«ΦΙΜΩΣΙΣ ΓΡΑΠΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΩΝ ΕΚΔΟΤΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΚΔΟΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΚΑΝΑΛΑΡΧΩΝ» ἀπὸ 7.9.2011 καὶ

«ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΔΕΛΕΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΑ

ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΑ ΤΕΛΗ ΔΙΑ ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ» ἀπὸ 12.9.2011,

τὰ ὁποῖα ἐκοινοποιήσαμε εἰς ἑκατοντάδας φίλους, συλλόγους, φορεῖς θρησκευτικοῦ, ἐθνικοῦ, κοινωνικοῦ, λογοτεχνικοῦ, σωματειακοῦ, περιφερειακοῦ καὶ τοπικοῦ τύπου καὶ λοιπῶν μὴ κερδοσκοπικῶν ἐντύπων, καθὼς καὶ εἰς ἱστοσελίδας, σᾶς ἐνημερώνομε:

1. Τηλεφωνικῶς μᾶς διαβεβαίωσαν πάρα πολλοὶ φορεῖς ὅτι θὰ συμπράξουν μαζί μας, διὰ μίαν ἀπὸ κοινοῦ δυναμικὴν ἀντίδρασιν ἐναντίον τῆς φιμώσεώς μας. Δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἐπληροφορήθημεν πὼς ὑπάρχει παραλλήλως καὶ ἄλλη προσπάθεια (Χριστιανική, Πολύτεκνοι, Περιοδικὸν Ἀνατολή).

2. Προκειμένου ὅμως νὰ προχωρήσωμεν ὁμοῦ μετὰ ἄλλων προσπαθειῶν, παρακαλοῦμεν, ὅπως συμπληρώσετε καὶ μᾶς ἀποστείλετε κατεπειγόντως τὸ συνημμένον κείμενον ΑΙΤΗΣΕΩΣ, διὰ νὰ συσπειρωθῶμεν καὶ νὰ ἐγκριθῶμεν ὡς μία ἐνιαία Ἕνωσις ἀπὸ τὰς ἁρμοδίους ἀρχάς, διὰ νὰ δυνάμεθα νὰ δρῶμεν συλλογικῶς καὶ λίαν ἐπιτυχῶς, καὶ νὰ ἐλπίζωμε νὰ ἐπιβιώσωμε.

3. Ἐμεῖς δηλώνομε προκαταβολικῶς, ὅτι δὲν ἐπιδιώκωμε πρωτεῖα καὶ αὐτοπροβολήν. Κατὰ τὴν συνάντησίν μας δύνανται νὰ προταθοῦν ἱκανὰ καὶ ἀγωνιστικὰ πρόσωπα, διὰ νὰ σχηματισθῇ μία ἱδρυτικὴ ἐπιτροπή, τὰ μέλη τῆς ὁποίας θὰ ἀποτελέσουν τὰ ἱδρυτικὰ μέλη τῆς Ἑνώσεως, ποὺ θὰ καταθέσουν τὴν αἴτησιν πρὸς ἔγκρισιν εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον. Μετὰ τὴν ἔγκρισίν μας θὰ γίνουν ἀρχαιρεσίαι, διὰ νὰ ἀναδειχθῇ ἕν εὐέλικτον καὶ μαχητικὸν Διοικητικὸν Συμβούλιον δράσεως.

4. Τὰ ὡς ἄνω κείμενά μας τὰ ἔχομε γνωστοποιήσει καὶ εἰς σᾶς καὶ εἶναι ἀνηρτημένα εἰς τὴν ἱστοσελίδα μας http://www.fotgrammi.gr.

5. Ἄν κάποιοι λόγῳ διακοπῶν ἢ ἄλλων ἐμποδίων δὲν τὰ ἔλαβον, εὐχαρίστως νὰ σᾶς τὰ ἀποστείλωμεν πάλι, διὰ νὰ τὰ μελετήσετε ἐπισταμένως καὶ νὰ ἀποφανθῆτε πάραυτα.

6. Τὴν ἀποστολὴν καὶ διανομὴν ἐπιστολῶν καὶ ἐντύπων μέχρι 50 γραμμαρίων ἐπιβάλλεται βάσει τῆς Ἀποφάσεως ὑπ᾿ ἀριθμ. 74196/1885/ 20.12.2005 τοῦ Ὑφυπουργοῦ Μεταφορῶν καὶ Ἐπικοινωνιῶν / ΦΕΚ 1887Β/ 30.12.2005 νὰ τὴν κάνουν ἀποκλειστικῶς μόνον τὰ ΕΛ.ΤΑ..

7. Τὴν ἀποστολὴν καὶ διανομὴν ὁμαδικῶν περιοδικῶν ἐντύπων ἐπιτρέπεται βάσει τῆς Ἀποφάσεως ὑπ᾿ ἀριθμ. 33759/Φ710 τῆς Ἐθνικῆς Ἐπιτροπῆς Τηλεπικοινωνιῶν καὶ Ταχυδρομείων (Ε.Ε.Τ.Τ.) – Ἀριθμὸς Ἀποφάσεως 529/229 / ΦΕΚ 1439Β/17.7.2009 νὰ τὴν κάνουν τὰ ΕΛ.ΤΑ καὶ ὅσαι ἐπιχειρήσεις ἔχουν λάβει ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἐπιτροπὴν Ταχυδρομείων καὶ Τηλεπικοινωνιῶν (Ε.Ε.Τ.Τ.) εἰδικὴν ἄδειαν παροχῆς ταχυδρομικῶν ὑπηρεσιῶν .

8. Δεδομένου ὅτι ἡ παροχὴ τῶν ταχυδρομικῶν ὑπηρεσιῶν δὲν εἶναι ἐλεύθερη, διότι ἀδειοδοτεῖται ἀπὸ τὸ (Ε.Ε.Τ.Τ.), κάθε ἀποστολὴ μέσῳ μὴ ἀδειοδοτημένου φορέως θεωρεῖται παράνομος διακίνησις.

9. Φρονοῦμεν ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ μὴ ἀδρανήσωμε περαιτέρω, ἀλλά, συνειδητοποιοῦντες τὸ Γραφικόν : «ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. 6, 2), νὰ ἐφαρμόσωμε τὴν ἐκλαΐκευσιν αὐτοῦ = «ἐδῶ καὶ τώρα» καὶ νὰ σπεύσωμε νὰ πραγματοποιήσωμε τὴν ὡς ἄνω ἀναφερομένην ἀπαραίτητον Ἕνωσιν, διότι διαφορετικῶς μὲ τὸ τίποτε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτύχῃ κανεὶς ἀπολύτως τίποτε…

10. Οἱ ἰδιοκτῆται καὶ ἐκδόται ἐπαρχίας ἢ ἀκόμη καὶ τοῦ λεκανοπεδίου Ἀττικῆς, ποὺ δὲν δύνανται νὰ παραστοῦν προσωπικῶς εἰς συναντήσεις διὰ τὸν σχηματισμὸν ἱδρυτικῆς ἐπιτροπῆς καὶ ἐν συνεχείᾳ εἰς τὴν ἐκλογὴν Διοικητικοῦ Συμβουλίου, δύνανται νὰ ἐκπροσωπῶνται ἀπὸ ἄλλα μέλη καὶ διὰ ἐξουσιοδοτήσεως ἄλλων ἰδιοκτητῶν καὶ ἐκδοτῶν, ποὺ ἔχουν «ὄρεξιν» νὰ ἐργασθοῦν διὰ τὸ κοινὸν καλόν, διὰ νὰ δυνάμεθα νὰ ἐπιβιώσωμε.

11. Ἐν ἀναμονῇ τῆς αἰτήσεώς σας μὲ e-mail ἢ μὲ φαξ, διὰ νὰ κερδίζωμε χρόνον καὶ τὸ πρωτότυπον δύναται νὰ ἀκολουθήσῃ ἐπιστολικῶς,  διατελοῦμε.

Φιλικώτατα

ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ»

ΜΟΥΣΩΝ 14-15452 ΨΥΧΙΚΟΝ

τηλ. 210 3254321-2 fax. 210 3236978

e-mail: fot_gram@otenet.gr ἱστοσελίς: www.fotgrammi.gr

21/09/2011 Posted by | Εκκλησιαστική-Επικαιρότητα | Σχολιάστε