ΣΗΜΕΡΟΝ

ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς απαντά για την Μασονία

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς απαντά για την Μασονία

 Το Ν.Π.Ι.Δ. Τεκτονικόν Ίδρυμα και η εν Αθήναις λειτουργούσα ως ένωσις προσώπων «Μεγάλη Στοά της Ελλάδος» ως αυτοαποκαλείται, κατέθεσαν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, (Τμήμα 4ο)  παρεμβάσεις – υπομνήματα δια του νομικού των παραστάτου που ταυτοχρόνως τυγχάνει και «Μεγάλος Διδάσκαλος της Στοάς» ως τον αποκαλούν κατά της ελαχιστότητος μου δια την απόρριψι της από 23/4/2010 αιτήσεως μου περί ακυρώσεως της παραλείψεως του Υπουργού Οικονομικών να προκαλέσει την έκδοσι Προεδρικού Διατάγματος κατ’ εφαρμογή του άρθρου 118 του Αστικού Κώδικος δια την διάλυσι του Τεκτονικού Ιδρύματος.

Στις ανωτέρω παρεμβάσεις-υπομνήματα παρ’ ότι στην αίτησί μου κατ’ ουδενός προσώπου κατεφέρθην, εκτρέπονται εις απαραδέκτους κατά του προσώπου μου ύβρεις αποδίδοντάς μου «μισαλοδοξία, σκοταδισμό, μεσαιωνισμό, φανατισμό και φονταμενταλισμό» καθώς και δήθεν ιδιοτέλεια και συγκεκριμένως ότι δια της αιτήσεώς μου και των κατά της μασονίας «αναχρονιστικών και αντιδραστικών δηλώσεών μου και τα εκάστοτε ξεσπάσματά μου» επιδιώκω να αναδειχθώ στην κορυφή της Ιεραρχίας, ως και ότι χάρι δήθεν «εντυπωσιασμού και προς όφελος προσωπικών φιλοδοξιών» ήσκησα την ένδικο αίτησι προς διάλυσι του Τεκτονικού Ιδρύματος «τελών εν συγχύσει και ελαυνόμενος υπό φανατισμού».

Επί των ανωτέρω παρεμβάσεων θα είπομε πλείστα όσα ενώπιον του ΣτΕ και θα αποδείξωμε πλήρως το βάσιμο της αιτήσεώς μας. Υποχρεούμεθα όμως ένεκεν της αληθείας εξωδίκως να απαντήσωμε εις τα πλήρη αντιφάσεων κείμενα της Μεγάλης Στοάς.

Το «Τεκτονικό Ίδρυμα» προς «ευόδωσι έργων ευποιΐας ιδία δε περιθάλψεως ενδεών και μορφώσεως απόρων παίδων» και η «Μεγάλη Στοά της Ελλάδος» κατά το δικόγραφον σελ. 5 του «Τεκτονικού Ιδρύματος» ουδεμίαν σχέσιν έχουν μεταξύ των παρά μόνον ότι: «Το Συμβούλιο της Μ. Στοάς της Ελλάδος εκλεγόμενο ανά τριετία υπό των αντιπροσώπων των εν Ελλάδι Τεκτονικών Στοών αποτελεί ταυτόχρονα την διοίκηση του Τεκτονικού Ιδρύματος».

Αν αυτό δεν αποτελεί υψίστη διακήρυξη και παραδοχή ότι το Τεκτονικό Ίδρυμα είναι το νομικό προσωπείο της Μ. Στοάς τότε δεδικαιολογημένως θεωρείται η Ελληνική Πολιτεία  ότι πάσχει από κρετινισμό ανεχομένη επί δεκαετίες τας ψευδολογίας της Μ. Στοάς.

Εις τα ανωτέρω κείμενα επιμελώς αποκρύπτεται ότι η Ελληνική έννομος τάξις με την υπ’ αριθμ. 2069/1969 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών τελεσίδικο και αμετάκλητο καταστάσα έχει κρίνει, με αφορμήν την αναγνώρισι του Σωματείου υπό την επωνυμία «Ελληνικό Τεκτονικό Τάγμα Δήλιος Απόλλων» ότι ο Τεκτονισμός – Μασονισμός αποτελεί «θρησκεία μη γνωστή κατά το Σύνταγμα η οποία έχει κρύφια δόγματα με μυστική οργάνωσι εν γένει, που αντίκειται εις τα χρηστά ήθη και εις το σύνολο των κανόνων τους οποίους υπαγορεύει η ρυθμίζουσα την σύγχρονον κοινωνικήν διαβίωσιν ηθική έτι δε και εις την δημοσίαν τάξιν».

Συνεπώς η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει τελεσιδίκως και αμετακλήτως κρίνει ότι ο Τεκτονισμός είναι «ιδία θρησκεία με κρύφια δόγματα» και επομένως τα φληναφήματα της «Μ. Στοάς» πίπτουν στο κενό.

Μήπως μπορεί ο υπογράφων τας παρεμβάσεις «Μ. Διδάσκαλος» κ. Ν. Βουργίδης να μας εξηγήσει εφ’ όσον ως ισχυρίζεται ο Τεκτονισμός δεν είναι θρησκεία αλλά «κλειστή οργάνωσις για την πνευματική και ηθική  αυτοβελτίωσι, την ελεύθερη αναζήτηση της αληθείας, την μετοχή σε υψηλότερες σφαίρες σκέψεων και αντιλήψεων και τον ευγενή αγώνα», ποία θέση έχουν σε μία τέτοια διαδικασία θρησκευτικαί τελεταί μιμούμεναι την εκκλησιαστική τελετουργία ως η υιοθεσία λυκιδέως η τεκτονικό βάπτισμα, η τελετή συζυγικής αναγνωρίσεως η τεκτονικός γάμος, το τεκτονικό μνημόσυνο, τα εγκαίνια τεκτονικού ναού, η τεκτονική ιερατική τάξις-σεβάσμιοι, ο εντός του Τεκτονικού Ναού βωμός-θυσιαστήριο, αι ιδιαίτεραι μυήσεις, τα τελετουργικά τυπικά, αι τεκτονικαί αγάπαι, ο εορτασμός των δύο ηλιοστασίων, χειμερινού και θερινού μετά θρησκευτικών συμποσιών και ευωχιών;

Δεν αποτελεί υψίστην αντίφασιν να ισχυρίζεται η Μ. Στοά της Ελλάδος εν σελίδι 17 ότι: «οι Έλληνες Τέκτονες στην συντριπτική τους πλειοψηφία λατρεύουν τον εν Τριάδι αληθινόν Θεόν της Ορθοδόξου Εκκλησίας» όταν εν σελίδι 4 του υπομνήματος του Τεκτονικού Ιδρύματος αναφέρεται ότι «η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει καταδικάσει τον Τεκτονισμόν «ως μυσταγωγικόν σύστημα όπερ υπομιμνήσκει τας παλαιάς μυστηρικάς θρησκείας και λατρείας και είναι θρησκεία μυστηριακή όλως διάφορος … και ξένη της Χριστιανικής θρησκείας». Επομένως εφ’ όσον η Εκκλησία έχει καταδικάσει την Μασονία ως «αντίχριστον» θρησκεία πως οι Τέκτονες μετέχουν της «Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας»;

Στις δύο παρεμβάσεις αποπειράται η Μ. Στοά να απομειώσει πλήρως τα στην αίτησί μου αναφερόμενα συγκλονιστικά στοιχεία δια των οποίων αποκαλύπτεται ότι ο Τεκτονισμός είναι καθαρή σατανολατρεία και ότι ο κρυπτογραφικά αναφερόμενος ίδιος «Θεός» της, «Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος (Μ.Α.Τ.Σ.)» είναι ο Εωσφόρος και αναφέρομαι εκτός των άλλων στο εντός της Στοάς κυκλοφορηθέν βιβλίο: «Επτά τεκτονικαί ομιλίαι εις 18ον» του επί 30 ολόκληρα χρόνια Διευθυντού του τεκτονικού περιοδικού «ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ» και του Θεοσοφικού περιοδικού «ΙΛΙΣΟΣ» Κωστή Μελισσαρόπουλου «Η έννοια του Μ.·.Α.·. του Συμπ.·.».

Ο Κ. Μελισσαρόπουλος κατέχων τον «ύψιστον» 33ο βαθμό του Τεκτονισμού γράφει προεισαγωγικά: «Ο Συμβολικός Τεκτονισμός τηρεί σκόπιμο αοριστία σχετικώς με την έννοια και την φύσι του Μεγάλου Αρχιτέκτονος του Σύμπαντος. Ευθύς εξ αρχής από του Α’ βαθμού διακηρύσσει ότι αφήνει εις έκαστον την ελευθερία των δοξασιών του και ουδέν θέτει όριον εν τη αναζητήσει της Αληθείας.

Αναγνωρίζει όμως και διακηρύττει την ύπαρξι του Θεού, τον οποίο δεν καθορίζει, αλλ’ ονομάζει «Μέγαν Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος», συνοψίζων τα προς Αυτόν καθήκοντα εις το «Σέβας». Εάν επιστήσωμεν την προσοχήν μας εις την έννοιαν της λέξεως «Αρχιτέκτων», ίσως παρατηρήσωμεν ότι οι αρχιτέκτονες δεν δημιουργούν εκ του μη όντος, αλλά χρησιμοποιούν υπάρχοντα υλικά, διευθετούντες αυτά συμφώνως προς σχέδιον το οποίον έχουν καταρτίσει.

Ο Συμβολικός Τεκτονισμός, τηρεί σκόπιμον αοριστίαν σχετικώς με την έννοιαν και την φύσιν του Μεγάλου ‘Αρχιτεκτονος του Σύμπαντος… Εν τούτοις πλην των επισήμων Τυπικών, υπάρχει και «η πλήρης παράδοσις του Γ  Βαθμοῦ», η οποία αναφέρει πολλά και περίεργα. Είμαι υποχρεωμένος γράφει ο Κ. Μελισσαρόπουλος, «να τα υπενθυμίσω σ’ εκείνους οι οποίοι τα γνωρίζουν και να τα εκθέσω σ’ εκείνους οι οποίοι τυχόν τα αγνοούν. Και θα προσπαθήσω να δώσω την ερμηνείαν των.

Αναφέρει, λοιπόν, η πλήρης παράδοσις του Γ’ βαθμού ότι ο άγγελος του φωτός Εβλίς, (ο Εωσφόρος) το Πνεύμα του Πυρός, ηράσθη της Εύας, ήτις ενέδωσεν εις τον έρωτά του και ούτω εγεννήθη ο Κάϊν, απείρως υπέρτερος του Άβελ.

Ότι ο Θεός Αδωνάϊ, (ο αληθής Τρισυπόστατος Θεός) φθονών τον Κάϊν δια το πνεύμα όπερ μετέδωσεν εις αυτόν ο άγγελος του φωτός Εβλίς, εξώρισε τον Αδάμ και την Εύαν εκ της Εδέμ. Ότι ο ζηλότυπος ούτος θεός είχε ζυμώσει ιλύν δια να πλάση τον Αδάμ και του είχε δώσει ψυχήν δουλικήν.

Εφοβείτο δε την ελευθέραν και ανεξάρτητον ψυχήν του Κάϊν. Ότι ο Κάϊν, εξωργισθείς εκ της αδικίας του Αδωνάϊ, θανάτωσε τον Άβελ, ο δε Αδωνάϊ, ο θεός όστις έμελλε να πνίξη τόσας χιλιάδας ανθρώπων εις τα ύδατα του κατακλυσμού, εχαρακτήρισε τον φόνον του Άβελ ως έγκλημα ασυγχώρητον.

Ότι ο αμνησίκακος απόγονος του Κάϊν Χιράμ, υιός των Πνευμάτων του Πυρός, καταβάλλει όλην του την μεγαλοφυΐαν και ενεργητικότητα προς οικοδόμησιν του Ναού, τον οποίον η υπερηφάνεια του Σολομώντος ανεγείρει εις τον αμείλικτον θεόν Αδωνάϊ, του οποίου το μίσος καταδιώκει από αιώνων το γένος του Κάϊν.

Ότι μετά την καταστροφήν της χαλκίνης θαλάσσης, ο Χιράμ άγεται υπό του προγόνου του Τουβαλκάϊν, εν μέσω του πυρός, εις το κέντρον της γης, εν τη ψυχή του κόσμου, εις το Βασίλειον του Εβλίς (Εωσφόρου) και του Κάϊν, εκεί όπου παύει η τυραννία του φθονερού Αδωνάϊ και γεύονται των καρπών του δένδρου της Επιστήμης.

Ο Χιράμ εισάγεται εις το άδυτον του πυρός και ο Τουβαλκάϊν του εξηγεί τας αδυναμίας και τα ταπεινά πάθη του θεού Αδωνάϊ, του μισούντος το πλάσμα του και καταδικάσαντος αυτό να αποθνήσκη, όπως εκδικηθή δια τα ευεργετήματα, τα οποία τα πνεύματα του Πυρός του επεδαψίλευσαν. Τέλος, ο Τουβαλκάϊν προφητεύει την επικράτησιν των απογόνων του Χιράμ, οίτινες θα καθιερώσουν καθ’ όλην την γην την λατρείαν του Πυρός, καταρρίπτοντες την τυρρανίαν του Αδωνάϊ».

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα ψεύδεται και φαντασιώνεται ο Κ. Μελισσαρόπουλος και πως η Μ. Στοά ενεπιστεύετο επί 30 ολόκληρα χρόνια έναν ψεύστην και φαντασιόπληκτον ως Διευθυντήν του επισήμου οργάνου της, εις τον οποίον είχε προσδώσει και τον ύψιστον βαθμόν της δήθεν εν τη Στοά αποκτουμένης «αυτοβελτιώσεως και φιλαληθείας» και ακόμη επειδή δεν ετόλμησε ο «Μ. Διδάσκαλος» κ. Βουργίδης να διαψεύσει το σύγγραμμα του εκλεκτού της Μ. Στοάς Κ. Μελισσαρόπουλου αρκέστηκε μόνο να παραθέσει εν σελ. 10 «αντιπαρερχόμενοι τις διάφορες απόψεις και συγγράμματα συγγραφέων τεκτόνων και μη τα οποία επικαλείται ο καθ’ού», θεωρών ότι δι’ αυτής της απομειώσεως διαγράφεται η «εσωτερική θεολογική πραγματεία» της Στοάς του 33ου και επί 30 ολόκληρα χρόνια Διευθυντού του Τεκτονικού περιοδικού ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Κωστή Μελισσαρόπουλου. Είναι άκρως ενδεικτικό του τρόπου ενεργείας της Μ. Στοάς.

Αντιπαρέρχεται όμως ο «Μ. Διδάσκαλος» κ. Βουργίδης και η «Μ. Στοά της Ελλάδος» τα Λάντμαρκς που είναι οι 25 Θεμελιώδεις Διατάξεις, νόμοι η αρχαί, της θρησκείας του Τεκτονισμού-Μασονίας, που όπως δια μακρών αναπτύσσεται στο «Τεκτονικόν Δελτίον» (επίσημο όργανο της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, τεύχος υπ’ αριθ. 74-75 Ιουλ-Αυγ-Σέπτ.-Οκτωβ. 1967, σελ. 281-289), είναι το δογματικό στήριγμα της μασονικής θρησκείας και γι’ αυτό «ουδεμία ανθρωπίνη δύναμις δύναται να τα θίξη η τροποποίηση… Ο,τι υπήρξαν προ αιώνων, θα απομείνωσι δια παντός και θα εξακολουθούν να ισχύωσιν, εφ’ όσον εξακολουθεί να υφίσταται και ο Ελεύθερος Τεκτονισμός»!

Η μοίρα λοιπόν της Μασονίας είναι στενά δεμένη με τα 25  αυτά δόγματα, ανάμεσα στα οποία και το υπ’ αριθμ. 3 που αναφέρεται στην μυστική παράδοση του Γ  Βαθμοῦ (Διδασκάλου) που καθιερώνει ως θεό της Μασονίας τον Εωσφόρο η Σατανά η Διάβολο! Μασονία χωρίς τα 25 αυτά δόγματα δεν νοείται!

Το υπ’ αριθμ. 3 Landmark είναι, για τον λόγο αυτό, το κλειδί για την πλήρη αποκάλυψη του μυστικού της Μασονίας, ορίζοντας τα εξής:

«Η παράδοσις του 3ου. Δεν υπάρχει Τεκτονικός Τύπος εν τω οποίω να μη διδάσκονται τα κυριότερα σημεία της παραδόσεως ταύτης. Άλλωστε, οιοσδήποτε τύπος, ο οποίος θα παρέλειπεν η θα ετροποποίει την παράδοσιν ταύτην, θα έπαυε να λέγεται Ελευθεροτεκτονικός»!

Η λατρεία λοιπόν του Εωσφόρου, ως θεού της Μασονίας, που αποκαλύπτεται στην μυστική παράδοση του 3ου βαθμού (του βαθμού του Διδασκάλου) επιβεβαιώνεται στο υπ’ αριθμ.  3 Landmark, το οποίο είναι απαραβίαστο!

6. Ερωτάται ο «Μ. Διδάσκαλος» κ. Βουργίδης και η «Μ. Στοά» της Ελλάδος γιατί μέχρι σήμερα δεν έχουν τολμήσει να διαψεύσουν ούτε μία γραμμή από την μνημειώδη δημοσιογραφική έρευνα του δημοσιογράφου Κ. Τσαρούχα που προλογίζει ο Πρύτανις της ελληνικής Δημοσιογραφίας Σεραφείμ Φυντανίδης.

Δεν πιστεύω ότι μπορεί κανείς σοβαρά να ισχυριστεί ότι ο Τσαρούχας και ο Φυντανίδης διέπονται από «μισαλοδοξία, σκοταδισμό, μεσαιωνισμό, φανατισμό και φονταμενταλισμό»; Τι έχει να πει η «Μ.Στοά» στην αποκάλυψη του Κ. Τσαρούχα ότι ενεργεί ως παράρτημα της Μπεν Μπερίθ (Μεγάλης Δρυός) της Ουάσιγκτον βασικού πυλώνα του Διεθνούς Σιωνισμού;

7. Όσον αφορά στο λόγο και την αιτία που κατόπιν όλων των ανωτέρω εγώ ο ελάχιστος εν Επισκόποις εκινήθην κατά του δολίου συστήματος του Τεκτονισμού δεν είναι ασφαλώς η ιδιοτέλεια που μου αποδίδει ο «Μ. Διδάσκαλος και η Μ. Στοά» αλλά η ποιμαντική μου αγωνία δια το εμπιστευθέν μοι ποίμνιον εφ’ όσον στην Μητροπολιτική μου δικαιοδοσία λειτουργούν την στιγμή αυτή 15 Μασονικαί Στοαί, δηλ. 15 «Ναοί» λατρείας του Εωσφόρου. Γνωρίζει άλλωστε καλώς ο «Μ. Διδάσκαλος» κ. Βουργίδης ότι δεν έγινα Κληρικός εξ ανάγκης ούτε εσπούδασα την Νομική επιστήμη εργαζόμενος ως αστυφύλαξ ως ο εν λόγω και επομένως δεν έχω καμμία πρόθεσι αυτοπροβολής διότι η εν εμοί Ελπίς είναι μείζων των του κόσμου φαιδρών πραγμάτων.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=8641:2011-07-12-12-16-06&catid=13

12/07/2011 Posted by | Εκκλησιαστική-Επικαιρότητα | Σχολιάστε

Ούτε ιερόν ούτε Όσιον. Με πρόσχημα το προσκύνημα εκκοσμικεύουν το Άγιον Όρος. Π. Αθανάσιος Μηνάς

« Οὔτε ἱερὸν οὔτε Ὅσιον. Μὲ πρόσχημα τὸ προσκύνημα ἐκκοσμικευουν τὸ ἅγιον Ὅρος. »

Πρωτοπρεσβυτέρου θανασίου Μην

 Ὁ ἄνθρωπος στήν ἀρχετυπική – προπτωτική του κατάσταση, μέ τά δῶρα πού τοῦ χάρισε ὁ Δημιουργός Τριαδικός Θεός, κατέστη δοξολογικός, εὐχαριστηριακός, ἀσκητικός, ἁγνός, ἁπλός, σέ ὅλες του τίς ἐκφάνσεις.

Μετά τήν πτώση, ἀπό δική του ὑπαιτιότητα, καί τήν ἔξωσή του ἀπό τόν Παράδεισο, μέ δάκρυα καί μετάνοια ἀγωνιζόταν νά μή ξεχάσει τόν τόπο – τήν κατάσταση ἀπό τήν ὁποία ἐξέπεσε, περιμένοντας τήν Θεία Οἰκονομία, τήν εὐσπλαγχνία καί τό ἔλεος τοῦ Πατέρα.
Ἔτσι ὁ Ἅγιος Θεός, μετʼ οὐ πολύν χρόνον, συνάπτει διαθήκην μέ τόν Πατριάρχη Ἀβραάμ στόν ὁποῖον, ὡς ἐν ἐσόπτρῳ, προκαταγγέλλει τήν ἐπερχομένη σωτηρία τοῦ κόσμου ἐκ τοῦ σπέρματός του, δηλαδή τήν γέννηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ Ὁποίου, ὅπως τοῦ εἶπε, ἐνευλογηθήσονται πᾶσαι αἱ φυλαί τῆς γῆς1.

Ὁ Ἀβραάμ πιστεύει στό λόγο τοῦ Λόγου καί ἡ πίστις αὐτή λογίζεται εἰς δικαιοσύνην2. Ἐν τούτοις, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, οἱ σκληροτράχηλοι Ἰουδαῖοι, μέ τή ζωή τους, ἔθεταν κατά καιρούς σέ ἀμφισβήτηση αὐτή τή συμφωνία μεταξύ τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Ἀβραάμ. Καί προσέθεσε ὁ Θεός, διά τοῦ Μωϋσέως στό ὄρος Σινᾶ, τόν Μωσαϊκό νόμο, γιά νά ἁπαλύνει τή σκληροκαρδία τῶν Ἑβραίων καί νά μή ξεχνοῦν τά συμφωνηθέντα.
Ὅμως, καί αὐτή ἡ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί οἱ προειδοποιήσεις τῶν ἁγίων προφητῶν, ἔπεσαν στό κενό, σέ ὦτα μή ἀκουόντων, καί δέν μπόρεσαν νά μαλακώσουν τούς κενοδόξους καί σκληρόκαρδους Ἑβραίους.

Διότι, ὅταν ἦλθε ὁ Μεσσίας, καί παρά τά θαυμαστά σημεῖα πού ἐπετέλεσε, δέν Τόν ἀνεγνώρισαν ἀλλά Τόν σταύρωσαν καί ἕως σήμερα συκοφαντοῦν καί διώκουν τούς ἐξ Ἰουδαίων καί ἐξ ἐθνῶν Ὀρθοδόξους Χριστιανούς.

Ἔκτοτε, ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πορεύεται ἐν μέσῳ πολλῶν θλίψεων καί διωγμῶν, πού ὑποκινοῦνται ἀπό τούς πλανεμένους ἐχθρούς τοῦ Μεσσία. Σʼ αὐτή τήν ἐν Χριστῷ πορεία τῶν Ὀρθοδόξων, ὁ Κύριος καί ἡ Παναγία Μητέρα Του χάρισαν στόν ἑλληνικό λαό, τόν Νέο Ἰσραήλ, ἀλλά καί τόν κόσμο ἅπαντα, τό Ἅγιον Ὄρος, τό ὁποῖο κατέστη ἀνά τούς αἰῶνας τόπος μετανοίας, δακρύων καί ἀσκήσεως, τόπος ἁγιάσματος.

Ἐκεῖ, στόν Ἄθωνα, πάνω ἀπό 10 αἰῶνες, οἱ πατέρες προσπαθοῦν δίνοντας αἷμα νά λάβουν Ἅγιο Πνεῦμα, ἀκολουθώντας κατά πόδας τό πρᾶον καί ταπεινόν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καί μέ τή βοήθεια τῆς Παναγίας Μητέρας Του, μέ νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή, βοηθοῦν ἑαυτούς καί ἀλλήλους, ὅλη τήν ἀνθρωπότητα.
Ὑπῆρξαν πολυποίκιλοι διωγμοί ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ὄρους, κατά καιρούς, ἀπό τά ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου. ῞Ομως, οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες κρατοῦσαν καί κρατοῦν, μέ νύχια καί μέ δόντια, τήν Ὀρθόδοξη Ἁγιορείτικη παράδοση.
Δυστυχῶς, ὁ μισόκαλος μέ τά ὄργανά του, προσπαθεῖ στίς ἡμέρες μας νά σπάσει αὐτήν τήν ὑπερχιλιετῆ παράδοση καί νά ἀλλοιώσει τό ἡσυχαστικό, ὁμολογιακό, μαρτυρικό, ἁγιορείτικο φρόνημα.
Γνωρίζει ὁ ἀντίδικος διάβολος ὅτι τόν χῶρο, τήν χερσόνησο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δέν μπορεῖ νά τήν καταποντίσει. Γιʼ αὐτό, ξεδιάντροπα χτυπᾶ τήν οὐσία τοῦ ἁγιορείτικου μοναχισμοῦ, πού εἶναι τό ταπεινό φρόνημα καί ἡ ἄσκηση μέ νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή, ἕως θανάτου.
Γιʼ αὐτόν τόν ἐπαπειλούμενο θανάσιμο κίνδυνο ἐμίλησαν, κατά καιρούς, ἅγιοι γέροντες, μέ τελευταίους τόν Ἰωσήφ τόν Ἡσυχαστή, τόν Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη, τόν Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη καί ἄλλους.
Καί νά πού σήμερα, ἐπαληθεύονται οἱ ἀνησυχίες αὐτῶν τῶν ἁγίων γερόντων. Διότι διαβάζουμε, σέ σχετικό δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδας «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» μέ ἡμερομηνία φύλλου 24/03/2011, ἀναρτημένο στό Internet, στήν διεύθυνση «www.macthes.gr», στήν κατηγορία Οἰκονομία, στό ἄρθρο τῆς Κας Λίνας Τσιρέκα μέ τίτλο «Μαγνήτης τό Ἅγιον Ὄρος», ὅτι «… ἡ περιοχή τοῦ Ἄθω πουλᾶ ἕνα πολυμορφικό προϊόν, πού θέλουμε νά τό κάνουμε γνωστό…».

Τί ἄραγε ἐννοοῦν μέ τό πολυμορφικό προϊόν; Ἐμμέσως πλήν σαφῶς, μᾶς δηλώνουν στό ἄρθρο αὐτό, ὅτι θά μποροῦν ἄνθρωποι ἀπό ὅλα τά μέρη τοῦ κόσμου νά ἐπισκέπτονται τό Ἅγιον Ὄρος γιά «θρησκευτικό τουρισμό» καί γιά νά παρακολουθοῦν μαθήματα ἁγιορείτικης μαγειρικῆς, ὥστε οἱ παμφάγοι Businessmen νά αὐξήσουν τά ἔσοδά τoυς εἰς βάρος τοῦ Ὀρθοδόξου, μαρτυρικοῦ καί ὁμολογιακοῦ, ἁγιορείτικου φρονήματος.

Ἔτσι, ἐλπίζουν, σέ πολύ λίγο χρόνο καί μέσα ἀπό ὅλα τά μέσα πού διαθέτουν σέ ἔντυπο καί ἠλεκτρονικό τύπο, εἰ δυνατόν ὅλος ὁ κόσμος, νά διαβάζει ὅτι στό Ἅγιον Ὄρος θά διδάσκονται γαστρονομικές λιχουδιές καί βέβαια, ὅτι μετά τό φαγοπότι, μέ περισσή περιέργεια ἤ καί ἀναισχυντία, θά προσέρχονται καί στά Ἅγια προσκυνήματα, στίς Ἅγιες εἰκόνες τῆς Παναγίας πού μυροβλύζουν, στά Ἅγια λείψανα πού εὐωδιάζουν καί στό Τίμιο Ξύλο τοῦ Χριστοῦ μας πού διώκει τά δαιμόνια.
Μέ ποιόν σκοπό ὅμως; Ὄχι γιά νά μεταστραφοῦν καί νά βαπτισθοῦν ὀρθοδόξως, ὥστε νά ἐπιτύχουν τή σωτηρία τους, ἀλλά γιά νά περιεργάζονται τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδοξίας μας καί δή εἰς τό Ἁγιώνυμον Ὄρος, παραμένοντες παλιάνθρωποι (παλαιοί ἄνθρωποι) καί νά κλείνουν ἔτσι τή θύρα ἀκόμη καί στούς καλοπροαιρέτους μή Ὀρθοδόξους, πού εἰλικρινά θέλουν νά σωθοῦν, γινόμενοι Ὀρθόδοξοι.
Θεός φυλάξοι, μή γένοιτο Κύριε! Ἐπίσης, ὑπάρχει ἐπιπλέον ὁ κίνδυνος, σύντομα, ὅπως κατά καιρούς ἔχουν ζητήσει αὐτοί πού παγκοσμίως ξεδιάντροπα προβάλλουν τήν ὁμοφυλοφιλία, τήν παιδεραστία, τήν πορνεία, καί μέ ἕνα λόγο κάθε εἴδους ἀσχημοσύνη καί ἀσέλγεια, νά ἁλώσουν καί τό «ἄβατον» γιά τίς γυναῖκες, ὥστε μετά ἀπό τίς περιηγήσεις καί τίς λιχουδιές νά παίρνουν καί τό μπάνιο τους, χωρίς φόβο Θεοῦ, ντροπή καί μετάνοια, γυμνοί στήν ψυχή καί στό σῶμα, στίς παραλίες τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ἤδη στίς ἡμέρες μας πολλοί ἐργάτες ἀλλόθρησκοι καί ἀλλόδοξοι, πού ἐργάζονται στό Ἅγιον Ὄρος, κάνουν μπάνιο στή μαρτυρική Καλιάγρα καί σέ ἄλλες παραλίες, ὅπως καταγγέλλουν πολλοί μοναχοί.
Εἶχαν πεῖ, οἱ Ἅγιοι γέροντες ὅτι, μετά ἀπό αὐτούς, ἔρχονται τά δύσκολα καί ὅτι οἱ ἐχθροί τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους θά προσπαθήσουν νά τό ἁλώσουν, ἀλλοιώνοντας τήν οὐσία τῆς ἡσυχαστικῆς τους παραδόσεως, δηλαδή τήν Ὀρθόδοξη παλληκαριά, τό Ὀρθόδοξο φιλότιμο.
Ὅμως ὑπάρχουν ἀκόμη παλληκάρια Ἁγιορεῖτες μοναχοί πού, καί σήμερα καί στό μέλλον, θά σταματήσουν σύν Θεῷ τούς ἐχθρούς τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καί δέν θά φτάσουν ποτέ στήν πνευματική αὐτοκτονία, στήν αὐτοκαταστροφή, δεχόμενοι τούς Νεοεποχίτικους αὐτούς νεωτερι- σμούς.
Ἤδη τό ἀπέδειξαν, προσφάτως, μέ τήν ἀπόφαση πού πῆρε ἡ διπλῆ σύναξις γιά τήν ἀντίχριστη«Κάρτα Τοῦ Πολίτη», τήν ὁποία καί ρητῶς κατεδίκασαν.

Ἀλλά καί αὐτός, ὁ δῆθεν ξεσηκωμός τῶν «ἀγανακτισμένων», εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν, ὅτι ἐντάσσεται μέσα στά σκοτεινά σχέδιά τους, ὅπως ἐπίσης καί τό ἐπερχόμενο μνημόνιο δύο. Ἀπαντώντας, σοφός γέροντας, ἔλεγε σʼ αὐτούς πού ἀποροῦν γιατί ἐπιμένουν οἱ κρατοῦντες στήν ἴδια συνταγή τῆς ἀποτυχίας, δηλαδή στό μνημόνιο δύο: «Μά ατή εναι σκοτεινή πιδίωξή τους: ξαθλίωση το λαο ες τέλος καί τό περχόμενο σφράγισμα. Δέν βλέπετε, πότε ξεσηκώνουν τούς νθρώπους; Πάντοτε μετά πό μέρα προσευχς. Μουσουλμάνοι Παρασκευή, Χριστιανοί Κυριακή. Τοιουτοτρόπως θά πον: Ο θρησκεες πέτυχαν νά φέρουν τήν Ερήνη, τήν Εημερία στόν πλανήτη καί τά θνικά κοινοβούλια δέν μπορον νά διαχειριστον τήν οκονομική καί κοινωνική κρίση. 
Καί τότε, θά πιβάλουν δικτακτορικά τόν να, τόν ντίχριστο. 
Ταλαίπωροι νεοεποχτες, ν γνωρίζατε τά ληθινά σχέδια το Τριαδικο Θεο καί Σωτρος ησο Χριστο!…».

Ἅγιοι πατέρες, ταπεινά σᾶς παρακαλοῦμε, ἀγωνιστεῖτε, ἐνῶ παράλληλα καί ἐμεῖς νά ξέρετε ὅτι μέ τίς φτωχές μας δυνάμεις, προσευχόμαστε γιά σᾶς.
Ἡ Παναγία μας, ἡ ἔφορος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, νά σᾶς ἐνδυναμώνει, ὥστε νά ξεσκεπάσετε τήν πλάνη, τόν δόλο καί τήν ἀπάτη τῆς Νέας Ἐποχῆς.
Ἀμήν.

ποσημειώσεις:
1. Γένεσις, κεφ. 22, στ.18 « καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, ἀνθ᾿ ὧν ὑπήκουσας τῆς ἐμῆς φωνῆς.»
2. Πρός Ρωμαίους, κεφ.δ´, στ.
3 «Τί γὰρ ἡ γραφὴ λέγει; ἐπίστευσε δὲ Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην.»

 Πηγή: http://anavaseis.blogspot.com/2011/07/blog-post_2067.html

12/07/2011 Posted by | Εκκλησιαστική-Επικαιρότητα | Σχολιάστε

Πένθος τῇ Τρίτῃ ἑσπέρας

Πένθος τῇ Τρίτῃ ἑσπέρας

Οἴμοι, ἐν ποίᾳ καταγνώσει ἕστηκα, ἐν ποίᾳ αἰσχύνῃ κατάκειμαι! Οὐκ ἔστι τὸ κρυπτόμενόν μου ὡς τὸ φαινόμενον. Περὶ ἀπαθείας διαλεγομένῳ, ἡ τῶν αἰσχρῶν παθῶν μελέτη ἐν ἐμοὶ ὑπάρχει ἡμέρας καὶ νυκτός. Περὶ ἁγνείας προϊέμενος, λόγους περὶ ἀσελγείας διενθυμοῦμαι. Οἴμοι, οἵα ἐξέτασίς μοι ἀπόκειται! Ἀληθῶς σχῆμα εὐσεβείας περίκειμαι, καὶ οὐ τὴν δύναμιν. Ἐν ποίῳ προσώπῳ προσέρχομαι Κυρίῳ τῷ Θεῷ τῷ γινώσκοντι τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας μου; Τοσούτοις κακοῖς ὑπεύθυνος ὑπάρχων, δειλιῶ ἱστάμενος ἐν προσευχῇ, μὴ καταβῇ πῦρ ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἐκφλέξῃ με, ὥσπερ ποτὲ τοὺς προσενεγκόντας ἐν ἐρήμῳ πῦρ ἀλλότριον, ἐξελθὸν πῦρ παρὰ Κυρίου κατέκαυσεν αὐτούς.

Τί οὖν ἐγὼ προσδοκήσω, πολὺ ἄπειρον βάρος ἁμαρτιῶν περικείμενος; Πεπώρωταί μου ἡ καρδία, ἠλλοίωταί μου ὁ εὐσεβὴς λογισμός, ἐσκοτίσθη μου ἡ διάνοια. Ἀεὶ ἐπιστρέφω ὡς κύων ἐπὶ τὸν ἴδιον ἔμετον. Οὐκ ἔστι μοι παρρησία πρὸς τὸν ἐτάζοντα καρδίας καὶ νεφρούς· οὐκ ἔστι μοι ἡ διάνοια καθαρά· οὐκ ἔστι μοι δάκρυον ἐν προσευχῇ. Κἂν στενάξω, ψύγω μου τὸ πρόσωπον τὸ ἐν αἰσχύνῃ γεγονός. Κρούσω μου τὸ στῆθος, τὸ τῶν παθῶν οἰκητήριον, τὸ τῶν πονηρῶν λογισμῶν ἐργαστήριον.  Δόξα σοι, μόνε μακρόθυμε, δόξα σοι, μόνε ἀγαθέ, δόξα σοι, εὐεργέτα τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν. Μεγάλοι σου οἱ οἰκτιρμοὶ ἐπὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἡμᾶς, Κύριε. Μή με ἀπορίψῃς μετὰ τῶν λεγόντων σοι, Κύριε, Κύριε, καὶ μὴ ποιούντων τὸ θέλημά σου· πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου· πρεσβείαις πάντων τῶν εὐαρεστησάντων ἐνώπιόν σου. Σὺ γὰρ γινώσκεις, Κύριε, τὰ ἐν ἐμοὶ κεκρυμμένα πάθη· σὺ ἐπίστασαι τὰ τραύματα τῆς ψυχῆς μου. Ἴασαί με, Κύριε, καὶ ἰαθήσομαι. Εἰ μὴ γὰρ σύ, Κύριε, οἰκοδομήσῃς οἶκον ψυχῆς, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες. Παρασκευάζομαι γὰρ πρὸς ἀντίστασιν τῶν παθῶν, ἐν τῷ συμβάλλειν πρὸς αὐτά, καὶ ἡ κακοτεχνία τοῦ Δράκοντος ἐκλύει μου τὸν τόνον τῆς ψυχῆς διὰ τῆς ἡδονῆς· καὶ μὴ ὄντος τινὸς τοῦ βιάζοντος, ὥσπερ αἰχμάλωτος αἴρομαι ὑπ’ αὐτῶν. Προθυμοῦμαι ἀποσπᾶσαι τὸν κατακαιόμενον, καὶ ἡ ὀσμὴ τοῦ πυρός, ἔτι νεάζοντός μου, ἐφέλκει με πρὸς τὸ πῦρ. Πάλιν ὁρμῶ τοῦ σῶσαι τὸν καταποντιζόμενον, καὶ ἀπὸ ἀπειρίας σὺν αὐτῷ καταποντίζομαι. Ἐπιπλήττω τὸν κάμνοντα, τυφλὸς ὢν αὐτός. Ἰατρὸς θέλω γενέσθαι ὁ ἄθλιος τῶν παθῶν, αὐτὸς ἐγὼ ὑπ’ αὐτῶν αἰχμαλωτιζόμενος.

Φώτισον, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας μου, ὅπως ἐπιγνώσομαι τὰ πλήθη τῶν παθῶν μου. Ἡ χάρις σου ἐπισκιάσῃ ἐπ’ ἐμέ, Δέσποτα, καὶ φωτίσῃ μου τὴν ἐσκοτισμένην διάνοιαν, καὶ ἐπὶ τῇ ἀγνωσίᾳ μου γνῶσιν θείαν ἐνοικήσῃ μοι· ὅτι οὐκ ἀδυνατήσει παρὰ σοὶ πᾶν ῥῆμα. Αὐτός, Κύριε, τὴν ἄβατον θάλασσαν εὐδιάβατον παρέσχες τῷ λαῷ σου ποτέ. Αὐτὸς ἐκ πέτρας ἀκροτόμου ὕδωρ αὐτοῖς παρέσχες τῷ λαῷ σου διψῶσιν. Αὐτὸς μόνος τὸν ἐμπεσόντα εἰς τοὺς λῃστὰς τῇ ἀγαθότητί σου διέσωσας. Σπλαγχνίσθητι ἐπ’ ἐμοί, Κύριε, διὰ τὴν πολλήν σου ἀγαθότητα, τῷ περιπεσόντι εἰς τοὺς λῃστὰς καὶ δεθέντι ὡς δεσμίῳ ὑπὸ κακοφροσύνης. Οὐδεὶς ὁ δυνάμενος ἰάσασθαί μου τὸ ἄλγος τῆς ψυχῆς, εἰ μὴ σύ, Κύριε, ὁ ἐπιστάμενος τὰ βάθη τῆς καρδίας μου. Ὁσάκις ἐθέμην ὁ τάλας ἐν ἐμαυτῷ ὅρους, καὶ τείχη ἀνῳκοδόμησα μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τῆς ἀνόμου ἁμαρτίας, καὶ τῶν ἐναντίων ἐξεναντίας βαλόντων εἰς πόλεμον, ἡ διάνοια τοὺς ὅρους παρέβη, καὶ τὰ τείχη κατεσκάφη, διὰ τὸ τοὺς ὅρους μὴ ἔχειν ἀσφάλειαν φόβῳ τοῦ κρείττονος, καὶ διὰ τὸ μὴ τὰ τείχη θεμελιοῦσθαι ἐπὶ εἰλικρινοῦς μετανοίας.

Τίς οὐ μὴ κλαύσῃ ἐπ’ ἐμοί, ὅτι διὰ μικρὰν ἡδονὴν τοῦ ἀτελευτήτου πυρὸς κατεφρόνησα, καὶ τῆς αἰωνίου βασιλείας οὐκ ἀντεποιησάμην; Ἐδούλωσα τοῖς πάθεσιν ὁ ἄθλιος τὸ τῆς ψυχῆς μου ἀξίωμα. Κτηνώδης ἐγενόμην, καὶ οὐκ ἰσχύω ἀτενίσαι πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον Κύριον. Ἐκοσμήθην ποτὲ πλουτοποιοῖς χαρίσμασι, νῦν δὲ τὴν πενίαν τῶν παθῶν ἠγάπησα. Ξένος ἐγενόμην τῶν ἀρετῶν, εἰς χώραν κακίας ἀποδημήσας μακράν. Ἡμίθνητός εἰμι, βραχύτατον ἔχων ζωῆς λείψανον.  Κλαύσατέ με, ὅσιοι καὶ δίκαιοι, τὸν ἐν πάθεσι καὶ ἁμαρτίαις συλληφθέντα· κλαύσατέ με οἱ τῆς ἐγκρατείας ἐργάται τὸν γαστρίμαργον καὶ φιλήδονον· κλαύσατέ με οἱ ἐλεηθέντες καὶ ἐπιγνώμονες, τὸν ἐλεηθέντα καὶ παραπικράναντα· κλαύσατέ με οἱ ἀγαπήσαντες τὰ ἀγαθὰ καὶ μισήσαντες τὰ πονηρά, τὸν ἀγαπήσαντα τὰ πονηρὰ καὶ μισήσαντα τὰ ἀγαθά· κλαύσατέ με οἱ βίον ἐνάρετον κεκτημένοι, τὸν ἐν σχήματι ἐνάρετον, τοῖς δὲ ἔργοις ἐμπαθῆ καὶ ἀδιάφορον· κλαύσατέ με οἱ Θεῷ εὐάρεστοι τὸν ἀνθρωπάρεσκον· κλαύσατέ με οἱ τὴν τελείαν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸν πλησίον ἔχοντες, τὸν λόγοις μὲν ἀγαπῶντα, ἔργοις δὲ πόρρω ἀπέχοντα· κλαύσατέ με οἱ τὴν ὑπομονὴν κεκτημένοι καὶ καρποφοροῦντες, τὸν ἀνυπομόνητον καὶ ἄκαρπον· κλαύσατέ με οἱ ἀνεπαισχύντως τῷ Θεῷ προσευχόμενοι, τὸν αἰσχυνόμενον ἀτενίσαι εἰς τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ· κλαύσατέ με οἱ τὴν πρᾳότητα κεκτημένοι, τὸν ταύτης ἀλλότριον· κλαύσατέ με οἱ ἐλεήμονες τὸν ἀνελεήμονα· κλαύσατέ με οἱ ταπεινόφρονες, τὸν ὑψηλόφρονα καὶ ὑπερήφανον· κλαύσατέ με οἱ τὴν ἀκτημοσύνην τῶν Ἀποστόλων κτησάμενοι, τὸν ὑλομανοῦντα καὶ φορτιζόμενον· κλαύσατέ με οἱ πιστοὶ καὶ ἑδραῖοι τῇ καρδίᾳ πρὸς τὸν Κύριον, τὸν δίψυχον καὶ σαθρὸν καὶ ἀδόκιμον· κλαύσατέ με οἱ τὸ πένθος ἀγαπήσαντες καὶ τὸν γέλωτα μισήσαντες, τὸν ἀγαπήσαντα τὸν γέλωτα καὶ μισήσαντα τὸ πένθος· κλαύσατέ με οἱ ἔχοντες ἐν νῷ τὴν μετὰ θάνατον κρίσιν, τὸν ὁμολογοῦντα μεμνῆσθαι, καὶ τὰ ἐναντία πράττοντα· κλαύσατέ με οἱ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, τὸν γεέννης τοῦ πυρὸς ἄξιον.

Δεήθητε, Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, ὑπὲρ ψυχῆς κλυδωνιζομένης· ἐν οἷς δύνασθε, Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, βοηθήσατε. Οἶδα γὰρ ὅτι ἐὰν δεηθῆτε τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ, πάντα συγχωρηθήσεται ἡμῖν τῷ πελάγει τῆς αὑτοῦ χρηστότητος. Καὶ ὥσπερ ὁ Θεὸς ἐστὶ φιλάνθρωπος, οὕτω καὶ ὑμεῖς μὴ ὑπερίδητε ἀξιούμενοι τὴν δέησιν ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὅτι οὐκ ἔχω παρρησίαν διὰ τὰ πολλά μου ἁμαρτήματα. Ἔργον ὑμῖν ἐστίν, Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, πρεσβεύειν ὑπὲρ ἁμαρτωλῶν, Θεοῦ δὲ ἔργον ἐστὶ τοὺς ἀπεγνω

σμένους ἐλεεῖν. Δεήθητε, Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, τοῦ βασιλέως περὶ αἰχμαλώτου· δεήθητε τοῦ ποιμένος περὶ τοῦ προβάτου· δεήθητε τῆς ζωῆς περὶ τοῦ νεκροῦ· ὅπως ἀποστείλῃ αὐτοῦ τὴν χάριν, καὶ στηρίξῃ τὸ εὐόλισθον τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς.

Προσπίπτω τοῖς οἰκτιρμοῖς τῆς σῆς ἀγαθότητος, Δέσποτα τῶν ἁπάντων. Δέξαι παράκλησιν ἁμαρτωλοῦ· γλύκανον ψυχὴν πικρανθεῖσαν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας· μετάδος διψῶντι ἐκ τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς, καὶ ὁδήγησόν με ἐν τῇ ὁδῷ αὐτῆς· εἰσάγαγέ με εἰς τὴν βασιλικὴν πύλην, ὡς Δεσπότης τὸν ἴδιον δοῦλον, ὅπως ἐλευθερωθῶ τῆς δουλείας τῶν ἀτίμων παθῶν, ὅτι συνέχεταί μου ἡ καρδία ὡς ἐν ἁλύσει σιδηρᾷ. Προφθασάτωσάν με οἱ οἰκτιρμοί σου, Κύριε, διὰ τῆς παρακλήσεως τῶν Ἁγίων σου, πρὶν ἑλκυσθῶ ἅμα τοῖς ἐργαζομένοις τὴν ἀνομίαν. Ἐκεῖ ἀποκαλυφθήσονται τὰ ἐν τῷ σκότει καὶ τὰ ἐν τῷ φανερῷ πεπραγμένα μοι.

Οἴμοι, ποία αἰσχύνη με καταλήψεται, ὅταν ἴδωσί με καταδικασθέντα οἱ δοκοῦντες με νῦν ἄμεμπτον εἶναι! Τὴν πνευματικὴν ἐργασίαν καταλιπὼν ὁ ἄθλιος, τοῖς πάθεσιν ὑπετάγην!

Οἴμοι, ψυχή! Τί ἀμαυροῦται τῷ ζόφῳ τῶν παθῶν μου ὁ ἥλιος! Τί ἐνδαπανᾶται ἡ ζωὴ τῷ θανάτῳ! Τί οὐκ ἀφανίζεται τῇ παρουσίᾳ τῆς ἀκτῖνος ὁ ζόφος! Τί τὴν φθορὰν τῆς ἀφθαρσίας προκρίνομεν! Τί πρὸς γῆν τοῖς πάθεσι, ψυχή, συμφερόμεθα! Τὸ θεότευκτον ἄμφιον ἠχρειώσαμεν, καὶ ἀνάξιον τοῦ βασιλικοῦ γάμου ἐποιήσαμεν. Ἑκουσίως ταῖς ἁμαρτίαις ἐπράθημεν. Τῷ ἐχθρῷ τῆς ζωῆς ἡμῶν κατεδουλώθημεν.

Τί ἐρεῖς τῷ Κριτῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ φοβερᾷ καὶ φρικτῇ; Ἐπείνασα διὰ σέ, ἢ ἐδίψησα, ἢ ἐγυμνήτευσα, ἢ ἐταπεινώθην; Ἢ ἠγάπησά σε ὅλῃ μου τῇ ψυχῇ; Παρρησίᾳ διηνεκῶς βοᾷ ὁ Διδάσκαλος. Δέξαι ὁ ἐν ἐξουσίᾳ τὸν χαλινόν, ὁ ἐν δουλείᾳ τὴν ἰσοτιμίαν, ὁ πένης τὸν ἄσυλον πλοῦτον. Τί μὴ τὴν ἐλευθερίαν, ἀλλὰ τὴν στενοχωρίαν; Τί καιρὸν ἀναμένεις, ἀλλ’ οὐ λογισμόν; Τί φίλον ἐπίβουλον, ἀλλ’ οὐ πόθον σωτήριον; Τί μὴ βοηθοῦμεν τῇ φύσει καιρὸν ἔχοντες; Ἕως ἔτι τῶν λογισμῶν κύριος εἶ· ἕως οὔπω νοσεῖ τὸ σῶμα καὶ ἡ διάνοια· ἕως οὐκ ἐπ’ ἄλλοις κεῖται τὸ σὸν ἀγαθόν· ἕως δῆλόν σοι τὸ δῶρον, ἀλλ’ οὐκ ἀμφίβολον, καὶ τοῦ βάθους ἡ χάρις ἐφάπτεται· ἕως οὗ δάκρυα περὶ σὲ τῆς ἐξόδου μηνύματα· πρόφθασον, στῆθι γενναίως κατὰ τῶν παθῶν μετὰ τῆς συμμαχίας εἰς Θεοῦ παράταξιν· ἀρίστευσον κατὰ τοῦ Γολιάθ, μὴ λῃστὴς προλάβῃ, μὴ φονεὺς προαρπάσῃ, μή τις τῶν βιαστῶν καὶ ἁρπακτῶν τῆς βασιλείας σὲ ἀποκλείσῃ. Φοβητέον καὶ πάσῃ φυλακῇ τηρητέον, μὴ ψεῦσται τῆς ὁμολογίας ἡμῶν φαινώμεθα. Εἰ γὰρ τὰς πρὸς ἀνθρώπους ὁμολογίας ἐμπεδοῖ Θεὸς μέσος παραληφθείς, πόσος ὁ κίνδυνος ὧν πρὸς αὐτὸν ἐθέμεθα θείων συνθηκῶν, τούτων παραβάτας εὑρίσκεσθαι, καὶ μὴ μόνον τῶν ἄλλων ἁμαρτημάτων, ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τοῦ ψεύδους ὑποδίκους εἶναι τῇ ἀληθείᾳ, καὶ ταῦτα οὐκ οὔσης δευτέρας ἀναγεννήσεως, οὐδὲ ἀναπλάσεως, οὐδὲ εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκαταστάσεως. Δεινὸν παρελθεῖν τὴν πανήγυριν, καὶ τηνικαῦτα τὴν πραγματείαν ζητεῖν. Δεινὸν ὑστεροβουλία, καὶ τὸ τηνικαῦτα τῆς ζημίας αἰσθάνεσθαι, ὅτι οὐκ ἔστι λύσις ζημίας μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἐκδημίαν καὶ τὸν πικρὸν συγκλεισμὸν τῶν ἑκάστῳ βεβιωμένων.

Ὡς ὁ τελώνης στενάζω, ὡς ἡ πόρνη δακρύω, ὡς ὁ λῃστὴς ἀναβοῶ, ὡς ὁ ἄσωτος υἱὸς κραυγάζω πρὸς σέ, φιλάνθρωπε Χριστέ, Σωτὴρ τοῦ κόσμου, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν. Στήριξον ἐξασθενήσασαν τὴν παρειμένην ψυχήν μου τῇ μέθῃ τῶν ἡδονῶν. Θεράπευσον τὰ ἕλκη ταύτης, καὶ ἐκτροπὰς τοῦ νοός μου. Ἀπόπλυνον αὐτὴν μεμελανωμένην τῷ λύθρῳ τῆς ἁμαρτίας, τῷ σῷ τιμίῳ αἵματι. Νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, νῦν ἡμέρα σωτηρίας. Ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους σου ἐπίτρεψόν με, μόνε μακρόθυμε, καὶ ῥῦσαί με ἀπὸ πάσης ἐνηδόνου τρυφῆς. Μὴ εἰς τέλος καταφλέξῃ με ἡ κάμινος τῶν παθῶν, ἀλλὰ τῇ δρόσῳ τοῦ ἐλέους σου καταμάρανον αὐτήν.

Οὐαί μοι, ὅτι ἐδωρήσω μοι, Κύριε, φωτισμὸν γνώσεως, κἀγὼ αὐτὸν ἀθετῶ! Οὐαί μοι, ὅτι πάντοτε ἠσθένησα καὶ ἀσθενῶ, καὶ ἀδιαλείπτως ἐπισκέπτεταί με ἡ χάρις σου καὶ ἰᾶταί με, καὶ καθ’ ὥραν ἠθέτησα καὶ ἀθετῶ τὴν δωρεὰν τῶν ἰαμάτων αὐτῆς! Ὅσων δωρεῶν ἐμὲ τὸν ἁμαρτωλὸν ἐπλήρωσας, Δέσποτα, καὶ ἀεὶ δωρῇ, ἐγὼ δὲ ὁ τάλας εἰμὶ ἀγνώμων τῇ προαιρέσει! Πάντοτε γλυκαίνομαι ὑπὸ   τῆς χάριτός σου, πάντοτε φωτίζομαι, συνεχῶς στηρίζομαι, καὶ πάντοτε αὐτὴν ἀθετῶ καὶ εἰς τὴν πικρότητα ἐμαυτοῦ πάλιν μεταβάλλομαι.

Ὑπομιμνῄσκεις με, Ὑπεράγαθε, τὸν θάνατον, τὰς αἰωνίους τιμωρίας, καὶ ἕλκεις με πάντοτε εἰς τὴν ζωήν, ἵνα σωθῶ, ἐγὼ δὲ τῇ μοχθηρίᾳ ἀεὶ ἐπιμένω. Χάριν τούτων οὐκ ἔχω οὐδεμίαν ἀπολογίαν ἐκεῖ. Κρούω, ἵνα ἀνοιγῇ μοι ἡ θύρα τοῦ ἐλέους σου, Κύριε. Ἐπιμένω δεόμενος, ὅπως ἐπιτύχω τοῦ αἰτήματος. Ὡς ἀναιδὴς ἐλεηθῆναι ζητῶ. Μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ τῷ σκολιῷ. Ῥῦσαί με τῶν περιεχουσῶν με ἁμαρτιῶν, καὶ ὑγιὴς γενόμενος ἐγερθῶ τῆς κλίνης τῆς φθοροποιοῦ ἁμαρτίας. Ἐλευθέρωσόν με ἀπὸ παντὸς ἔργου πονηροῦ, πρὶν καταλάβῃ με τὸ τέλος· ὅπως εὕρω χάριν ἐνώπιόν σου ἐν τῇ ὥρᾳ τοῦ θανάτου καὶ χωρισμοῦ· ἐν γὰρ τῷ ᾅδῃ τίς ἐξομολογήσεταί σοι; Λεύκανον τὸν σπιλωθέντα μοι χιτῶνα πρὸ τοῦ ἐλθεῖν μοι τὸ πρόσταγμα τὸ φοβερόν, καὶ λαβεῖν με ἀνέτοιμον καὶ ᾐσχυμμένον. Ῥῦσαι ψυχὴν τεθλιμμένην ἐκ στόματος λέοντος, καὶ σῶσον αὐτὴν χάριτι καὶ οἰκτιρμοῖς, πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων· ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

12/07/2011 Posted by | Πενθικές, για κάθε εσπέρα της εβδομάδος. | Σχολιάστε

Ὁμιλία περὶ Ἐκκλησιασμοῦ, Δημητρίου Παναγόπουλου, Τρίτο Μέρος (mp3).

Ὁμιλία περὶ Ἐκκλησιασμοῦ,

Δημητρίου Παναγόπουλου,

Τρίτο Μέρος (mp3).

12/07/2011 Posted by | Περί εκκλησιασμού. | Σχολιάστε

Ἐρμηνεία τῆς προς Θεσσαλονικεῖς Β΄Επιστολής, Ἀγίου Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ἐρμηνεία τῆς προς Θεσσαλονικεῖς Β΄Επιστολής,

Ἀγίου Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

12/07/2011 Posted by | ερμηνεία Καινής Διαθήκης | Σχολιάστε