ΣΗΜΕΡΟΝ

ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν

Κήρυγμα Δ’ Ματ. π. Θεόδωρος Ζήσης (2011).

10/07/2011 Posted by | πατέρας Θεόδωρος Ζήσης., πατήρ Θεόδωρος Ζήσης | 1 σχόλιο

Ἐρμηνεία τῆς προς Τιμόθεον Β΄ Επιστολής, Ἀγίου Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ἐρμηνεία τῆς προς Τιμόθεον Β΄ Επιστολής,

Ἀγίου Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

10/07/2011 Posted by | ερμηνεία Καινής Διαθήκης | Σχολιάστε

Κλίμαξ (mp3) μεταφρασμένη. Λόγος δεύτερος, περί απροσπαθείας (2, 1-18).

Κλίμαξ (mp3) μεταφρασμένη.

Λόγος δεύτερος, περί απροσπαθείας

(2, 1-18).

Διαβάζει ο Βασίλης Ατζακλής.

10/07/2011 Posted by | σε mp3, μεταφρασμένη. | 1 σχόλιο

Ὁρθόδοξη ζωῆ κατὰ τοῦς Ἀγίους Πατέρες.

ΘΗΡΙΟ Ἢ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς γράφει στὸν «Λόγο» του «Εἰς τὰ Θεοφάνεια» ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἀνάλογα μὲ τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Θεὸν γίνεται ἢ θηρίον ἀνήμερον ἢ σοφὸς καὶ ἀγαθὸς ἄνθρωπος. Ἰδοὺ τὰ λόγια του: «Ἐὰν ἀνθρώπινος νοῦς συναφθῆ μὲ τὸν Θεὸν μὲ προσευχὴ καὶ ἀγάπη, γίνεται σοφὸς καὶ ἀγαθός. Ὅταν ὅμως ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν γίνεται κτηνώδης σὲ φιληδονία θηριώδης καὶ ἀντιμάχεται ὅλους τοὺς ἀνθρώπους». Σχόλια δὲν χρειάζονται.

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ.

Μᾶς ἐξηγεῖ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (Λόγος περὶ Μετανοίας) ὅτι: «Ἐξομολόγησις κανονικὰ εἶναι ἀπομάκρυνσις τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἐπιστροφή του πάλι στὸν Θεόν. Γι αὐτό, ἂν καὶ αὐτὴ ἐξωτερικὴ φανέρωσις τῆς ἁμαρτίας μὲ τὸ στόμα εἶναι ὑποχρεωτική, γιὰ νὰ τὴν ἀκούση Πνευματικὸς καὶ νὰ τὴν διορθώση καὶ νὰ τὴν συγχωρήση, ὅμως δὲν εἶναι ἀρκετὴ μόνον αὐτή, ἀλλὰ χρειάζεται ἀκόμα καὶ ἕνας ἐσωτερικὸς πόνος τῆς καρδιᾶς γιὰ τὶς ἁμαρτίες. πόνος αὐτὸς πρὲπει νὰ ἔχει τὰ τρία χαρακτηριστικά: α) νὰ εἶναι δυνατός, β) νὰ εἶναι τέλειος καὶ γ) νὰ εἶναι ὑπερφυσικός».

 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΑΡΙΟΣ.

Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν δίνει ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος (Λόγος πρὸς Θεόδουλον), λέγοντας: «Μακάριος πραγματικῶς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει κολλήσει τὴνεὐχὴτοῦ Ἰησοῦ στὴν διάνοιά του (ΤὸΚύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με”) καὶ φωνάζει πρὸς Αὐτὸν ἀκατάπαυστα μέσα στὴν καρδιά του, ὅπως εἶναι ἑνωμένος ἀέρας μὲ τὰ σώματά μας φλόγα μὲ τὸ κερί. Ὅταν περνᾶ ὁ ἥλιος πάνω ἀπὸ τὴν γῆ φέρνει τὴν ἡμέρα. Καὶ τὸ ἅγιον καὶ σεβάσμιον ὄνομα τοῦ Κυρίου, ὅταν λάμπη συνεχῶς μέσα στὸν νοῦ μας, θὰ γεννήση ἀναρίθμητες ἔννοιες, λαμπρὲς σὰν τὸν ἥλιο». Εἶναι ὁ πιὸ εὔκολος δρόμος πρὸς τὴν μακαριότητα!

 

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΧΤΗ.

Στὰ «Ἑκατὸν Ψυχωφελῆ Κεφάλαια» του ὁ Ἅγιος Θεόδωρος Ἐδέσσης γράφει: « ψυχή σου νὰ εἶναι καθαρὴ ἀπὸ πονηρὲς ἐνθυμήσεις καὶ νὰ φωτίζεται ἀπὸ ἄριστες ἔννοιες ἔχοντας πάντοτε στὸν νοῦ σου ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει λεχθῆ, ὅτι φιλήδονη καρδιὰ εἶναι φυλακὴ καὶ ἁλυσίδα τὴν ὥρα τοῦ θανάτου. φιλόπονη ὅμως καὶ πρόθυμη στὸ καλὸ εἶναι πόρτα ἀνοιχτή. Πράγματι, τὶς καθαρὲς ψυχές, ὅταν βγαίνουν ἀπὸ τὸ σῶμα, ἄγγελοι τὶς ὁδηγοῦν, σὰν νὰ τὶς κρατοῦν ἀπὸ τὸ χέρι, πρὸς τὴν μακαρία ζωή. Ἐνῶ τὶς λερωμένες καὶ ἀμετανόητες ψυχές, ἀλοίμονο, δαίμονες θὰ τὶς παραλάβουν». Γι᾽ αὐτό, ἂς εἴμαστε ὅλοι μας πόρτες ἀνοιχτές!

 

ΠΩΣ ΦΘΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΕΤΗ.

Τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτὸ τὴν βρῆκα στὶς «Ἀσκητικὲς Διατάξεις» (Κεφ. ΙΕ´) τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅπου λέγει ὅτι: «Ὅλες τὶς ἐνέργειές μας νὰ τὶς κατευθύνη πίστη στὸν Θεὸν καὶ νὰ ἀκολουθῆ αἰσιοδοξία, ὥστε μὲ τὴν πίστη νὰ στηρίζουμε τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς καὶ μὲ τὴν αἰσιοδοξία νὰ εἴμαστε πρόθυμοι γιὰ τὰ καλά. Γιατὶ χωρὶς τὴν ἄνωθεν θεία βοήθεια οὔτε ἐπιδίωξη τῶν καλῶν ἀπὸ μέρους τῶν ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ φθάση στὸ τέλειο, οὔτε θεία χάρη μπορεῖ νὰ ρθῆ στὸν ἀμελῆ καὶ ἀπρόθυμον. Ἀντίθετα, γιὰ νὰ γίνη τέλεια ἀρετή, πρέπει καὶ τὰ δύο νὰ συνενωθοῦν, δηλαδὴ καὶ ἀνθρώπινη ἐπιμέλεια καὶ προθυμία καὶ ἐνίσχυση, ποὺ προέρχεται ἄνωθεν μὲ τὴν πίστη». Ἰδοὺ ὁ δρόμος τῆς ἀρετῆς.

Π. Μ. Σωτῆρχος

Πηγή: http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/1886.pdf

Στη σελίδα του Οροδόξου Τύπου, διατηρούνται, διαρκώς, 21 φύλλα αναρτημένα. Όταν δηλαδή φτάσουμε στο φύλλο 1908, το 1886, δεν θα υπάρχει άλλο εκεί. Στη περίπτωση αυτή μπορείτε να το διαβάσετε, ή και να το κατεβάσετε από εδώ: http://www.4shared.com/document/7_aUlyQ4/1886.html

10/07/2011 Posted by | Ορθόδοξη ζωή κατὰ τους Αγίους Πατέρες (Ο.Τ.) | Σχολιάστε

Πένθος τῇ Κυριακῇ ἑσπέρας

Πένθος τῇ Κυριακῇ ἑσπέρας

Ὡς ἐνώπιον, Κύριε, τοῦ φοβεροῦ σου βήματος ἑστὼς ὁ κατάκριτος, καὶ τὸν ἔλεγχον βλέπων τῶν ἔργων μου καὶ τὴν δοθεῖσάν μοι ψῆφον δικαίαν σου ἀπορρίπτουσάν με τοῦ ἁγίου προσώπου σου εἰς κολάσεις ἀφορήτους τὸν ἄθλιον· καὶ ὡς τότε σοι μέλλων προσφθέγγεσθαι, νῦν κραυγάζω σὺν τρόμῳ καὶ δάκρυσι· δίκαιος εἶ, Κριτὰ δικαιότατε, καὶ δικαία ἡ κρίσις σου· ἐξ αὐτῆς γὰρ ἐγὼ οὐκ ἠδίκημαι. Ἀγαθοὶ ἁγιώτατοι Ἄγγελοι, ἐπ’ ἐμοὶ νῦν σταλάξατε δάκρυα, ἐγὼ γὰρ ἐμαυτὸν οὐκ ἠλέησα, τοῦ Θεοῦ παραβλέψας τὸν ἔλεον. Λοιπὸν ὄντως δικαίως εὐθύνομαι. Ὅτε παρετίθει μοι τὸ ἔλεος ὁ Κύριος, μὴ φρονῶν, οὐδαμῶς τούτου ἤκουον, καὶ εὐλόγως με νῦν ἀποστρέφεται.

Τότε δὴ ἀποκρίνονται οἱ Ἄγγελοι· οὐ καιρὸς μετανοίας νῦν πάρεστιν, ἀλλ’ ἀνταποδόσεως πέφυκεν. Ἡ παράκλησις ἄρτι ἠσθένησε, μετανοίας ἀργοῦσι τὰ δάκρυα, τῶν κολάσεων δὲ περισσεύουσι. Στεναγμοὶ ἐπιστροφῆς οὐκ ἀκούονται, ἀλλὰ νῦν ὀδυρμὸς ἀτελεύτητος. Διὸ ἄπελθε, λάβε τῶν ἔργων σου τὴν πικρὰν καὶ δεινὴν ἀνταπόδοσιν. Καταφλέγου ὡς ὕλη ἀκάθαρτος, ἀναφλέγων τὴν ἄσβεστον γέενναν. Ἀκοιμήτου θηρός, πικροῦ σκώληκος, ὡς τοῦ σκότους υἱὸς κατατρύφησον. Ὡς ἠγάπησας ζόφον αἰώνιον, ἐπαπόλαυσον μέλανα πρόσωπα, ἀνθ’ ὧν ἐβδελύξω φῶς τὸ ἀΐδιον. Ἐκεῖ ἔσται κλαυθμὸς ἀκατάπαυστος, καὶ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων κατώδυνος.

Οἴμοι, οἴμοι, ψυχή μου ταλαίπωρε, γυμνὴ οὖσα χρηστῶν ὅλως πράξεων! Πῶς θεάσῃ Κριτὴν τὸν ἀδέκαστον, Ἀρχαγγέλων ἑστώτων λειτουργικῶς, γηγενῶν παρεστώτων πάντων γυμνῶν, τετραχηλισμένων πρὸ τοῦ φρικτοῦ βήματος τοῦ πάντων Δημιουργοῦ· ἡ γὰρ κρίσις ἀνίλεως ἔσται ἐκεῖ τοῖς μὴ πράξασιν ὧδε τὸν ἔλεον. Οἴμοι τότε, ψυχὴ ἡ κατώδυνος! Ἀλλ’ οὐκ ἔστι φωνὴ καὶ ἀκρόασις. Τὰ γὰρ πάντα εἰς ἄλλα ἀλλάξουσι, καὶ τὸ εἶδος λοιπὸν καὶ ταῖς πράξεσι. Τοῦ ὀγδόου αἰῶνος ἀπάρξομεν. Αἰωνίως εὐφραίνονται δίκαιοι, αἰωνίως κολάζονται ἕτεροι. Τὸν Θεὸν τῶν ἁπάντων οὐκ εὔφρανον. Ἀλλ’ οὐκ ἔστιν ἐκεῖνα ὡς ἔοικεν. Καὶ λοιπὸν τῶν ἐνθάδε βοήσωμεν· τῷ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις ἐξάγγελλε· ἐγγυηταί σου ὑπάρχουσιν Ὅσιοι. Ἐξαγγέλλω σοι, Κύριε, ἅπαντα, καὶ συγχώρησον δούλῳ ἀχρείῳ σου.

Μὴ παρίδῃς οἰκτράν μου τὴν δέησιν· μολυνθείσας ἐκτείνω τὰς χεῖράς μου. Μὴ ἀπώσῃ με πάθεσι βρύοντα, ἀλλὰ τῇ εὐμενεῖ εὐσπλαγχνίᾳ σου ἐπ’ ἐμὲ φιλανθρώπως ἐπίβλεψον. Ἐμαυτὸν ἡδοναῖς κατερρύπωσα, καὶ ψυχῆς τὸ ὡραῖον ἠτίμωσα. Σαρκικοῖς ἐδουλώθην φρονήμασι, καὶ τὴν πρὶν δεσποτείαν μου ὤλεσα. Τοῦ Ἐχθροῦ συμβουλεύοντος ἤκουσα, καὶ παθῶν ἀνετύπωσα εἴδωλα. Τῆς γαστρὸς τὰς ὀρέξεις ἐτέλεσα, καὶ τοῦ νοῦ τὸ φαιδρὸν ἀπημαύρωσα. Ἐν τιμῇ ὢν γνησίας υἱότητος, ἀνοήτοις ὡμοίωμαι κτήνεσι, καὶ φρικτὸς ἔχει φόβος καὶ τρόμος με, τὴν τομὴν τοῦ θανάτου προβλέποντα ἐρχομένην ἀδήλως εἰς ἅπαντας, ἐμαυτὸν ἀδιόρθωτον ἔχοντα.

Ἐκ βαθέων κραυγάζω σοι, Κύριε, καὶ στενάζων προσπίπτω σὺν δάκρυσιν. Ἵλεώς μοι γενοῦ καὶ φιλάνθρωπος, τῷ ἐν σοὶ τὰς ἐλπίδας μου ἔχοντι. Τὴν ὀργὴν ἐκφυγεῖν με τὴν μέλλουσαν τῆς ἐκεῖ κατακρίσεως ποίησον. Τὴν λιθώδη ψυχήν μου εὐδόκησον ἀρεταῖς ἐποφθῆναι πολύτεκνον. Λογισμοὺς τοὺς ἀκάρπους μου ἔκτιλον ἐν πυρὶ τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος. Μὴ ὡς δένδρον ἐκκόψῃς με ἄκαρπον, καὶ εἰς πῦρ ἀποπέμψῃς τὸ ἄσβεστον. Μὴ φλογὸς ὕλην δείξῃς με ἄχυρον, ἀλλ’ ὡς σῖτον, Θεέ μου, εἰσάγαγε.

Γόνυ κλίνω καρδίας τάλας ἐγώ, μὴ τολμῶν ἀτενῖσαι εἰς οὐρανούς. Δέξαι δέησιν στόματος ῥυπαροῦ, ἀναμάρτητε, μόνε Δημιουργέ. Βασιλεὺς ὢν ἁπάντων καὶ παναλκής, τὸν ἀντάρτην Βελίαρ καταβαλών, ἐκ παντοίων με ῥῦσαι ἀνομιῶν. Ἑορτάζουσιν Ἄγγελοι καὶ βροτοὶ τὴν ἐμὴν καθορῶντες ἐπιστροφήν. Ζωηφόρων παρεῖδόν σου ἐντολῶν, ἠπατήθην ἐν πράξεσι βδελυραῖς. Μὴ βδελύξῃ με, Δέσποτα ἀγαθέ, τῆς δουλείας με ῥῦσαι τοῦ Πονηροῦ. Μετὰ φόβου καρδίας σὲ δυσωπῶ, τὸν βουλήσει με πλάσαντα θεουργῷ, καὶ πολλαῖς με πλουτήσαντα δωρεαῖς· ἀγαπήσαντα σφόδρα, ὡς δι’ ἐμὲ σαρκωθῆναι καὶ μόρον ὑπενεγκεῖν. Νῦν ἀμνήμων δὲ ὤφθην τάλας ἐγὼ τῆς τοσαύτης ἀγάπης σου, Λυτρωτά, ὅλος δοῦλος γενόμενος ἡδοναῖς καὶ μιάνας τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. Καθ’ ἑκάστην τὸ ἥμαρτον ἐκβοῶ, καὶ τοῦ πράττειν οὐ παύομαι τὰ δεινά. Νῦν κατάκριτος ἵσταμαι, Ἀγαθέ, ἀλλὰ δός μοι τὴν ἄφεσιν τῶν κακῶν ὡς Θεὸς ἐλεήμων καὶ συμπαθής.

Θεοτόκε Παρθένε, Μήτηρ Θεοῦ, ἡ οὐράνιος πύλη καὶ κιβωτός, σωτηρίαν σε κέκτημαι ἀσφαλῆ. Σῶσον, σῶσόν με, Δέσποινα, δωρεάν. Λεγεῶνες Ἀγγέλων ἐν οὐρανοῖς πλεονάκις στενάζουσιν ἐπ’ ἐμέ· μὴ ἁρπάσωσιν αἴφνης μου τὴν ψυχήν, καὶ πορεύσωμαι ῥεύμασι τοῦ πυρός. Νομοθέται Ἀπόστολοι, φοβεροί καθεζόμενοι σύνθρονοι τῷ Κριτῇ. Ξιφηρέστατοι Ἄγγελοι καὶ φρικτοί, μεριοῦνται καρδίας ἁμαρτωλῶν. Ὀλολύζεται τότε πᾶσα πνοή· οὐ γὰρ ἔχουσι πέρας φεῦ τὰ δεινά. Προκατάλαβε ταῦτα πάντα, ψυχή, μιμουμένη τῆς πόρνης τὸν ὀδυρμόν. Ῥῦσαι τότε με, Σῶτερ, τῆς φοβερᾶς ἀπειλῆς τῶν κολάσεων τῶν φρικτῶν. Σὲ ὑμνοῦσιν ἀπαύστως τὰ Χερουβίμ, τετραμόρφοις ὀχούμενα Σεραφίμ. Ἐπουράνια στίφη λειτουργικῶς ἐν Μονάδι Τριάδα σε ἀνυμνεῖ. Φῶς ὑπάρχεις ἀγέννητον ὁ Πατήρ, καὶ συνάναρχον ἔχεις τὸν σὸν Υἱόν· συναΐδιον ἔχεις Πνεῦμα τὸ σόν, τὸ δωρούμενον πᾶσι πνοὴν ζωῆς· ὡς οἰκτίρμων καὶ εὔσπλαγχνος καὶ χρηστός, ταῖς λιταῖς τῶν Μαρτύρων καὶ Προφητῶν, Ἀποστόλων, Ὁσίων, Ἱεραρχῶν, καὶ ἡμῶν δεομένων δέξαι φωνάς.

Ὑπερουράνιε Πάτερ, Κύριε, δόξα σοι· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος, σὺν τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

10/07/2011 Posted by | Πενθικές, για κάθε εσπέρα της εβδομάδος. | Σχολιάστε