ΣΗΜΕΡΟΝ

ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν

Πένθος τῇ Παρασκευῇ ἑσπέρας

Πένθος τῇ Παρασκευῇ ἑσπέρας

Ψυχὴ τελθιμμένη προσέρχεταί σοι, ἅγιε Δέσποτα, καὶ μετὰ δακρύων ἐντυγχάνει σοι περὶ τοῦ λυμεῶνος Ἐχθροῦ, καὶ μετὰ ταπεινώσεως προσπίπτει δεομένη σου περὶ τοῦ θλίβοντος αὐτὴν ἀντικειμένου.

Ἐπὶ οὖν ἀναιδῶς σοι προσέρχεται, ἐπάκουσον αὐτῆς ἐν τάχει, καὶ καταφυγοῦσαν πρὸς σὲ ποθεινῶς, ἐπίσκεψαι αὐτὴν ἐπιμελῶς.

Ἐὰν ὑπερίδῃς αὐτὴν τεθλιμμένην, ἀπώλετο· ἐὰν βραδύνῃς ἐπακοῦσαι αὐτῆς συνεχομένης, ἐξέλιπεν.

Ἐὰν δὲ διὰ τοὺς οἰκτιρμούς σου ἐπισκέψῃ αὐτήν, εὑρίσκεται· ἐὰν ἐπιβλέψῃ ἐπ’ αὐτήν, σῴζεται· ἐὰν ἐπακούσῃς αὐτῆς, ἐνδυναμοῦται.

Μὴ ὑπερίδῃς αὐτήν, ἵνα μὴ ὑπολάβῃ ὁ Ἐχθρός, ὅτι ἀποστάσιον δέδωκας αὐτῇ, καὶ ἀπέπεμψας αὐτήν.

Μὴ μνησθῇς τῶν κακίστων μου παροξυσμῶν, ὧν ἐγὼ παρώξυνα τὴν χάριν σου, ὦ Δέσποτα ἐλεῆμον, καὶ μὴ ποιήσῃς κατὰ πάντα τὰ ἔργα μου, ἀλλὰ μᾶλλον δώρησαί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ χρόνον μικρόν, ἵνα εὕρω καιρὸν μετανοίας ἀληθινῆς, φιλάνθρωπε ἀγαθέ.

Ἐβάστασεν ἡ χάρις σου νεότητος ἁμαρτίας καὶ ἀνομίας πλῆθος πολύ, καὶ νῦν βαστάσοι ἀθέτησιν, παροξυσμόν, προπέτειαν.

Ἐγὼ αὐτὸς ἐπίσταμαι, Κύριε, ὅτι ὤμοσας κατὰ σεαυτοῦ, ὅτι οὐ βούλει τὸν θάνατον

τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ σωθῆναι ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ ἐν τοῖς σοῖς οἰκτιρμοῖς.

Ἡ χάρις σου, Δέσποτα φιλόψυχε, καθ’ ἑκάστην νικᾶται ἐκ τῶν ἰδίων σπλάγχνων καὶ οἰκτιρμῶν ἐλεῆσαι καὶ σῶσαι τοὺς ποθοῦντάς σε.

Ἐπισκέπτεταί μου τὴν καρδίαν αὐτὴ συνεχῶς, καὶ ἐὰν εὕρῃ ἀνάπαυσιν, εἰσιοῦσα κατοικεῖ ἐν αὐτῇ· ἐὰν δὲ μὴ εὕρῃ αὐτὴν καθαράν, ἀφίσταται εὐθέως.

Πάλιν δὲ οἱ οἰκτιρμοί σου ἀναγκάζουσιν αὐτὴν ἐλθεῖν, καὶ ἐπισκέψασθαί με τὸν ἀνάξιον· ἐγὼ δὲ ὁ τάλας εἰμὶ τῇ προαιρέσει τρεπτός, οὐχὶ δὲ κατὰ φύσιν.

Εὑρίσκομαι ἀεὶ μετέωρος καὶ χαῦνος καὶ πονηρός.

Παρορῶ μου τὸν νοῦν ἀπὸ ῥᾳθυμίας, καὶ ἐνθυμίζει μου ὁ Ἐχθρὸς ἐνθυμήσεις πονηράς, ἀσελγείας μυσαράς, γυναῖκας εὐειδεῖς.

Γλυκαίνει μου τὸν νοῦν, καὶ μολύνει μου τὴν ψυχήν, καὶ πολλάκις ἐν ταῖς πρότερόν μου ἀνομίαις πάλιν εὑρίσκομαι, κείμενος ὡς ἐν βορβόρῳ ἐν τοῖς ῥυπαροῖς λογισμοῖς.

Ἐλθοῦσα δὲ ἡ χάρις σου ἐν τῇ ἐμῇ καρδίᾳ, εὑρίσκει δυσωδίαν διὰ τῶν ῥυπαρῶν λογισμῶν, καὶ ἀφίσταται εὐθέως, μὴ εὑροῦσα εἴσοδον εἰσελθεῖν καὶ κατοικῆσαι εἰς ἐμέ, καθὼς θέλει.

Πλὴν νύσσει μου τὴν καρδίαν γλυκασμῷ φωτεινῷ, ἵνα ἔλθω εἰς αἴσθησιν, ὅτι ἐπεσκέψατό με, καὶ οὐχ εὗρεν εἴσοδον, ἵν’ οὕτω γλυκανθεὶς ἐπιζητήσω αὐτήν.

Οἶδα δὲ ὅτι ὑπὸ τῆς ἰδίας εὐσπλαγχνίας βιαζομένη ἐλεῆσαί με, οὐκ ἀφίσταται ἀπ’ ἐμοῦ παντελῶς.

Ὢ ἀγαθότητος καὶ φιλανθρωπίας Θεοῦ!

Πῶς ποθεῖ καὶ βιάζεται πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι!

Φεῖσαι, Κύριε, τοῦ ἀχρείου δούλου σου.

Φεῖσαι, εὔσπλαγχνε Χριστὲ Σωτήρ, τοῦ οἰκείου πλάσματος.

Ἐὰν γὰρ μὴ σύ, Κύριε, συνετίσῃς με τὸν ἄθλιον, καὶ δῴης μοι φωτισμὸν καρδίας, οὐ δύναμαι ὑπὸ τῆς πολλῆς μου μοχθηρίας κατανοῆσαι τὴν ἐμὴν ἀμέλειαν καὶ χαυνότητα.

Ἀλλ’ ἐπειδὴ συνέχομαι ὑπὸ τοῦ πικροῦ Ἐχθροῦ τοῦ θλίβοντός με, ἀεὶ βοήσω ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ πρὸς τὴν σὴν ἀγαθότητα, ὅπως ἂν λυτρώσῃς με ἐκ τῶν αὑτοῦ παγίδων, ὅτι καθ’ ἑκάστην ὥραν ἀνανεοῖ ἐπ’ ἐμὲ τὰ μηχανήματα αὐτοῦ· καθ’ ἑκάστην ὥραν πορνικοῖς λογισμοῖς καὶ ἡδονῶν ἐπιθυμίαις ἐκθλίβει μου τὴν ψυχήν.

Ἡ δύναμίς σου, Χριστέ, ἡ ἐπιτιμήσασα κύμασι θαλαττίοις, ἐπιτιμήσοι αὐτῷ, ὅπως ἂν καταργηθῇ ἀπ’ ἐμοῦ τοῦ ἀχρείου δούλου σου· σπεύδει γὰρ δεσποτεῦσαι τῆς ἐμῆς διανοίας ἀπὸ τῆς γλυκύτητος καὶ τῆς καλῆς μελέτης τῶν ἁγίων σου ἐντολῶν.

Κατάπεμψον, Δέσποτα, τὴν χάριν σου ἐν τάχει, ἵνα ἀπελάσῃ ἀπὸ τοῦ δούλου σου τὸν Δράκοντα τὸν μέγαν σὺν πᾶσι τοῖς λογισμοῖς αὐτοῦ τοῖς αἰσχροῖς καὶ πονηροῖς, ἐπειδὴ τὰ πλήγματα τῶν βελῶν αὐτοῦ γεγόνασι σαθρὰ σαπήματα ἐν τῇ ἐμῇ καρδίᾳ· ἐγὼ δὲ παντοιοτρόπως κρύπτω αὐτὰ ἐν τῇ ἐμῇ ἀφροσύνῃ.

Ἀγαθὸς ἰατρὸς βοᾷ πρὸς ἐμέ· μισθοὺς οὐ ζητεῖ· αἵματα οὐκ ἐκχέει.

Ἡ ὀκνηρία μου οὐ συγχωρεῖ μοι ἀπελθεῖν πρὸς αὐτόν.

Ἔρχεται αὐτὸς τοῦ θεραπεῦσαί με, καὶ εὑρίσκει με ἐσθίοντα τὰ τραύματα τὰ ἐμά.

Ὅταν φάγω, τότε μεταμελοῦμαι, ἀλλ’ ἡ μεταμέλειά μου οὐκ ἔστιν ἀληθής.

Δοτὴρ πάντων τῶν ἰαμάτων καὶ πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν σὺ εἶ μόνος ὁ Θεὸς ὁ ἀγαθὸς καὶ εὔσπλαγχνος, ὁ δωρούμενος ἀεὶ ἀγαθὰ τοῖς αἰτοῦσί σε.

Ἐπειδὴ αὐτὸς ἐγὼ πεπείραμαι συνεχῶς ἀμέτρων σου ἰαμάτων καὶ δωρεῶν ἀγαθῶν τῶν ἐμοὶ δωρουμένων ἡμέραν καθ’ ἡμέραν.

Ἄμετρον πλάτος ὑπάρχει ἡ χάρις τῶν ἰαμάτων σου, Δέσποτα, καὶ πᾶσι τοῖς προσερχομένοις σοι παρέχει ἴασιν· καὶ γὰρ τὰ ἐμὰ τραύματα συνεχῶς ἰῶνται διὰ τῶν σῶν οἰκτιρμῶν· καὶ πάλιν σαθροῦνται διὰ τὴν ἐμὴν ἀμέλειαν.

Χάριν τούτων ἀδεῶς ἱκετεύω τὴν σὴν ἀγαθότητα, ἀνεξίκακε Κύριε, ὅπως ἔλθῃ ἐπ’ ἐμὲ συνήθως ἡ χάρις σου, καὶ ἐπισυνάξῃ τὴν ἐμὴν διάνοιαν, καὶ ἰάσηται πάλιν τὰ δεινά μου τραύματα.

Ἰδοὺ γὰρ οἱ περισπασμοὶ καὶ αἱ μέριμναι τοῦ προσκαίρου καιροῦ ἀδολεσχοῦσι καὶ ἀμεριμνοῦσιν ἀπ’ ἐμοῦ τὰ ἀγαθά σου τὰ αἰώνια· αὐτὸς δὲ μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί.

Οὔτε οὐρανὸς οὔτε γῆ δύνανται ἀποδοῦναι ἀξίας ἀμοιβὰς ἀντὶ σῶν ἰαμάτων καὶ χαρισμάτων· τιμὴν γὰρ οὐκ ἔχουσιν ἐπάξιον ἀποδοῦναί σοι.

Διὰ δακρύων χαρίζεις αὐτά, καὶ διὰ κλαυθμοῦ πικροῦ αἰώνιον τρυφήν.

Ὦ δύναμις δακρύων, πόσα ἰσχύεις!

Δώρησαί μοι, Κύριε, τῷ ἀναξίῳ δούλῳ σου δάκρυα μετανοίας, ἵνα πλύνω τὰς ἁμαρτίας μου, ἵνα φωτισθῇ ἡ καρδία μου, ὅπως ἂν ἐξαλειφθῇ τὸ μέγα μου γραμματεῖον ἐν δάκρυσιν ὀλίγοις, καὶ κατασβεσθῇ δι’ ὀλίγου κλαυθμοῦ τὸ πῦρ τὸ δι’ ἐμὲ καιόμενον· οἳ γὰρ ἐνταῦθα κλαύσουσι, ῥυσθήσονται τῶν αἰωνίων κλαυθμῶν.

Ἰδοὺ γὰρ συνάγω τοὺς λογισμούς μου πανταχόθεν, καὶ οὔπω ἠλευθερώθην ἀπὸ τῶν ἐνεργειῶν τῶν πονηρῶν πνευμάτων τῶν μελλόντων με κωλύειν διὰ τούτων ἐν τῷ ἀέρι· οὔπω ἔγνων τὸ βάρος τοῦ πλήθους τῶν ἁμαρτιῶν μου· οὔπω ἠλευθερώθην ἀπὸ τῶν αἰτιῶν τῆς γεέννης.

Τὰ ἕλκοντα εἰς αὐτὴν ἔτι καρποφοροῦσιν ἐν ἐμοί, καὶ πάντα τὰ ἔργα αὐτῆς κινοῦνται ἐν τῇ καρδίᾳ μου.

Οἱ καταποντίζοντές με εἰς αὐτὴν ἔτι καρποφοροῦσιν ἐν τῇ σαρκί μου.

Ἕως πότε ὁ τάλας μεθύω ἄνευ οἴνου, καὶ ἀμελῶ ὡς ξένα τὰ ἐμά;

Ὡς δοῦλος πονηρὸς τοῦ κυρίου αὐτοῦ, οὕτως ἐπιβουλεύομαι τῆς ἐμῆς σωτηρίας, καὶ ὡς ἂν ὑπελάμβανεν ἕτερος τοὺς ἐμοὺς πόνους, οὕτως οὐ θέλω ἀγρυπνῆσαι.

Καθ’ ἑκάστην παροξύνω τὴν σὴν μακροθυμίαν. Πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχω τὴν ἐμὴν πικρότητα.

Πάντα μακροθυμεῖς διὰ τὴν πολλήν σου ἀγαθότητα.

Δώρησαί μοι, Κύριε, φάρμακον ἐπιστροφῆς, ἵνα ἰαθῶ τῶν πικρῶν μου τραυμάτων.

Δώρησαί μοι εἰσελθεῖν εἰς ἐγκρατείας στάδιον.

Δώρησαί μοι ἐν κατανύξει καρδίας διελθεῖν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου.

Φώτισον τοὺς ἐσκοτισμένους ὀφθαλμοὺς τῆς διανοίας μου, καὶ φύλαξον αὐτήν, ἵνα μὴ σκοτίζηται ὑπὸ τοῦ δολίου Ἐχθροῦ τὸ ὀπτικὸν τῆς ψυχῆς μου· καὶ ἐνδυνάμωσόν με, ὅπως κἂν μίαν ἑβδομάδα προθύμως ἐργάσωμαι ἐν τῷ σῷ ἀμπελῶνι, ἐπειδὴ ἐξέλιπεν ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μου ἐν ματαιότητι καὶ ἐν λογισμοῖς αἰσχροῖς.

Ὥρα ἑνδεκάτη ἐστὶν ὁ χρόνος τοῦ βίου μου τοῦ ματαίου.

Κυβέρνησον, Κύριε, τὸ σκάφος τῆς ἐμῆς πραγματείας, καὶ δώρησαι σύνεσιν τῷ εὐτελεῖ ἐμπόρῳ, ἵνα ἐμπορεύσωμαι τὴν ἐμαυτοῦ πραγματείαν, ἕως καιρός ἐστί μοι.

Καὶ γὰρ τοῦ σκάφους ὁ πλοῦς ἤδη ἔφθασεν εἰς τέλος.

Μέγας χειμών ἐστι, καὶ ὁ καιρὸς προσκαλεῖταί με τὸν μετέωρον· δεῦρο δεῖξον, ὀκνηρέ, πᾶσαν ἐμπορίαν τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς σου.

Καὶ ὥρα θανάτου φοβεῖ με τὸν ἄθλιον· ὥρα γὰρ τοῦ χωρισμοῦ ἦλθε πρὸ ὀφθαλμῶν μου, καὶ σφόδρα ἐφοβήθην κατανοήσας τὴν ἐμὴν πενίαν.

Ἀντὶ τοῦ χαρῆναί με, μᾶλλον ἐφοβήθην, μὴ ποιήσας ἄξια ἔργα πρὸς τὴν χάριν.

Φοβερὰ ὄντως ἐστίν, ὦ ψυχή, παρουσία θανάτου ἐμπαθέσι καὶ ἁμαρτωλοῖς καὶ χαύνοις, καὶ τοῖς μὴ σπουδάζουσι πολιτεύεσθαι ἁγνῶς ἐν τῷ ματαίῳ βίῳ τούτῳ.

Οἱ μὲν γὰρ ἐργάται καὶ τέλειοι ἀσκηταὶ ἀγάλλονται ἐν τῇ ὥρᾳ τοῦ χωρισμοῦ, ὁρῶντες πρὸ ὀφθαλμῶν τὸν κάματον τὸν μέγαν τῆς αὑτῶν ἀσκήσεως, ἀγρυπνιῶν, νηστειῶν, μετανοιῶν, εὐχῶν, δακρύων, σάκκων.

Σκιρτᾷ αὐτῶν ἡ ψυχή, ὅτι εἰς ἀνάπαυσιν προτρέπεται ἀπελθεῖν ἐκ τοῦ οἰκείου σώματος· λύπη δὲ σφοδροτάτη ἐστὶν ἡ ὥρα τοῦ χωρισμοῦ ἁμαρτωλοῦ ὁρῶντος πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν αὑτοῦ ἀμέλειαν, καὶ τὴν ἀκρασίαν, καὶ τὴν χαυνότητα, τὴν ὕλην τῆς πολυκτημοσύνης· ἀλλ’ οὐ συγχωρεῖται παντελῶς τι φθέγξασθαι· ἀποτομίᾳ γὰρ κέχρηται τὸ πρόσταγμα.

Ὅση μεταμέλεια τότε τὴν καρδίαν λαμβάνει τοῦ ἀμελήσαντος ὧδε τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας!

Ὅσος ἐστὶν ὁ βασανισμὸς τῆς ψυχῆς αὐτοῦ κρυπτῶς!

Οἴμοι, ψυχή, οἴμοι!

Ἕνεκεν τίνος ἀμελεῖς σου τῆς ζωῆς;

Ἵνα τί μετέωρος διάγεις τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου;

Ἄφνω γίνεται ἡ κλῆσίς σου, καὶ τί ποιήσεις ἐκεῖ, ἐνταῦθα ἀμελοῦσα, ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ φοβεροῦ Δικαστοῦ;

Πῶς κλέπτει σε ὁ Ἐχθρός, καὶ οὐ συνιεῖς; Πῶς συλᾷ σε τὸν οὐράνιον πλοῦτον, καὶ ἀγνοεῖς, μετέωρε;

Μακρόθυμε, ἀντιλαβοῦ μου, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἀναμάρτητε Χριστέ.

Δώρησαί μοι, Σωτήρ, τὴν μελέτην τῆς μελλούσης ζωῆς, ὅπως ἂν μὴ σχῶ ποτὲ ἐν τῇ ἐμῇ καρδίᾳ πλὴν ταύτης τῆς μελέτης, ἵνα τὰ σὰ θελήματα ἐκτελέσω.

Κἂν ἐν γήρει, τῆς χάριτός σου συνεργόν με ποίησον, ἵνα πραγματεύσωμαι καλῶς ἐν ἀργυρίῳ, ὃ αὐτός μοι δέδωκας, Βασιλεῦ οὐράνιε.

Πῶς ἄρα ἔχω παραστῆναι ὁ μετέωρος ἐγὼ ἔμπροσθεν τοῦ φοβεροῦ σου βήματος;

Πῶς ἐγὼ ὁ ἀνυπομόνητος καὶ ἄκαρπος σὺν τελείοις εὑρεθῶ τοῖς ποιήσασιν ὧδε καρπὸν δικαιοσύνης;

Ἐν ποίᾳ διαγωγῇ γνωρισθῶ, ὅταν οἱ Ἅγιοι γνωρίζωσιν ἀλλήλους ἐν παστοῖς οὐρανίοις;

Ὅσιοι, δίκαιοι, σώφρονες, ταπεινοί, ἐν φωτὶ ἀδύτῳ πορεύονται· ἁμαρτωλοί, φαῦλοι, ὑπερήφανοι, ἀλαζόνες, σπαταλῶντες ἀμερίμνως, ἐν πυρὶ αἰωνίῳ καὶ ἀκατασβέστῳ.

Ὦ ψυχὴ ἀσύνετε, ὦ ψυχὴ ἀναίσθητε, ὦ ψυχὴ μισήσασα τὴν σεαυτῆς ζωὴν αἰώνιον!

Ἕως πότε περισπασμοὶ σύρουσί σε ἐπὶ τῆς γῆς;

Ἕως πότε ἡ κακὴ συνήθεια τῶν πονηρῶν λογισμῶν ἕλκει σε;

Οὐκ οἶδας ὅτι οἱ πονηροὶ λογισμοὶ ὡς νέφη γίνονται σκοτεινὰ ἔμπροσθέν σου τοῦ μὴ νήφειν πρὸς Θεόν;

Καὶ σὺ μὲν προσδοκᾷς ἐν ἀμελείᾳ ὅτι βραδύνει ἐλθεῖν ὁ οὐράνιος Νυμφίος· ἀλλ’ ὡς ἀστραπὴ γενήσεται ἡ αὑτοῦ παρουσία.

Προσδοκᾷς ἐν τῇ σῇ ἀμελείᾳ ὅτι βραδύνει εἰσελθεῖν ἡ τελευτή σου, ἀλλ’ ὡς ἀστραπὴ εἰσέλθῃ σοι.

Γρηγόρησον, ὦ ψυχή μου, ἐν ὥρᾳ τοῦ πολέμου.

Δεήθητι τοῦ Θεοῦ ἐν δάκρυσιν εὐχομένη.

Βόησον ἐξ ὅλης σου καρδίας, βόησον μετὰ πόνου καρδίας, ὅπως εὕρῃ σε εἰς ἐπιστροφήν. Καὶ εὐθὺς καταπέμψει εἰς τὴν σὴν βοήθειαν Ἄγγελον οἰκτίρμονα, καὶ ῥύσεταί σε ἐξ αὐτοῦ τοῦ πολέμου καὶ τῆς συγχύσεως τοῦ Ἐχθροῦ.

Ἱλάσθητί μοι, Κύριε, τῷ ἁμαρτωλῷ, καὶ συγχώρησόν μοι τὰς ἁμαρτίας μου, καὶ ἐπίστρεψόν με, πρὸ τοῦ ἐλθεῖν τὸ πρόσταγμα τὸ φοβερόν, καὶ λαβεῖν με ἀνέτοιμον καὶ ᾐσχυμμένον.

Πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων· ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

01/07/2011 Posted by | Πενθικές, για κάθε εσπέρα της εβδομάδος. | Σχολιάστε

Ανακοινωθέν Μητροπολίτου Πειραιώς 30/6/2011

Ανακοινωθέν Μητροπολίτου Πειραιώς 30/6/2011

  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332 e-mail: impireos@hotmail.com

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 30ῃ Ἰουνίου 2011

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Τό ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 2/8243/0020/1.3.2011 (σχετ. 2/10033/31.1.2011, 2/8955/25.1.2011) ἔγγραφο τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν καί τῆς Γεν. Γραμματείας Δημοσιονομικῆς Πολιτικῆς, πού ὑπογράφεται ἀπό τόν Ὑφυπουργό κ. Φίλιππο Σαχινίδη μέ θέμα: «Ἔγκριση πρόσληψης προσωπικοῦ» φέρει στό φῶς τά ὑπ’ ἀριθμ. Φ. 908 / 3936 / Η & Φ. 908 / 3836ο / Η ἔγγραφα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, διά βίου μαθήσεως καί Θρησκευμάτων μέ τά ὁποῖα ὑπεβλήθη ὁ προγραμματισμός τῶν προσλήψεων προσωπικοῦ τοῦ Ὑπουργείου, γιά τό οἰκονομικό ἔτος 2011.  Στόν προγραμματισμό αὐτόν προβλέπεται ἡ πρόσληψις 44.045 νέων ὑπαλλήλων ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ πρόσληψις 250 ἱεροδιδασκάλων στίς Μουφτεῖες τῆς Θράκης γιά τήν διδασκαλία τοῦ Κορανίου.

Σέ αὐτόν τόν προγραμματισμό πού περιβάλλει μέ τόση «ἁβρότητα» τίς Μουφτεῖες τῆς Θράκης δέν εὑρέθη οὔτε μία θέσις γιά τήν τροφό καί κιβωτό τοῦ Γένους Ὀρθόδοξο Καθολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος παρά τίς κίβδηλες καί ψευδεῖς δεσμεύσεις καί ὑποσχέσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Κυβερνήσεως καί τοῦ μέχρι πρό τινος ἁρμοδίου ἐπί τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργοῦ σέ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Τίθεται λοιπόν τό ἐρώτημα οἱ Μουφτεῖς τῶν Μουσουλμάνων συμπολιτῶν μας τῆς Θράκης εἶναι στήν κρίση καί τήν ἀντίληψη τῶν κυβερνώντων μείζονος σημασίας θεσμοί ἀπό τήν διασώσασα τήν ἐθνική μας ἰδιοπροσωπεία καί μέ ποταμούς αἵματος ποτίσασα τό δένδρο τῆς ἐθνικῆς μας παλιγγενεσίας Ἁγιωτάτη μας Ἐκκλησία;

Οἱ Μουφτεῖες τῆς Θράκης, καί οἱ «ἱεροδιδάσκαλοι» τοῦ Κορανίου μᾶς χάρισαν τήν ἐθνική μας ἐλευθερία, ὥστε νά μήν ἀποτελοῦμε σήμερα τό ὑπόλοιπον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας;

Τόσον πολύ ἀμβλύθηκε ἡ ἐθνική μας μνήμη καί σέ τέτοιο βαθμό ἐθνικῆς ὑποθερμίας ἔχουμε φτάσει, ὥστε νά λησμονοῦμε ὅτι ὅποιος στά τέσσερα μαῦρα ἀτέλειωτα ἑκατόχρονα τῆς σκλαβιᾶς ἐξισλαμίζετο ταυτόχρονα καί ἐκτουρκίζετο;

Ἤ μήπως τό χάπι τῆς δῆθεν πολυπολιτισμικότητας πού «πλασάρουν» οἱ διεθνεῖς ἔμποροι τῆς ἀλλοτρίωσης στό club τῶν ὁποίων τακτική θαμών εἶναι ἡ κ. Ὑπουργός ἐπί τῆς Παιδείας, πού μέ τήν ἀπάλειψη τοῦ προσδιορισμοῦ «ἐθνική» σηματοδότησε καί τήν νέα τάξη πραγμάτων, ἔχει καί ἰδιότητες «νηδύμου ὕπνου» πέραν τῶν ἄλλων δολίων ἐπιπλοκῶν;

Τά δημοκρατικά ἀνακλαστικά τῆς κ. Ὑπουργοῦ Παιδείας καί τῆς Κυβερνήσεως ἐξαντλοῦνται μόνο στήν ἐνίσχυση τῆς διδασκαλίας τοῦ Κορανίου καί ἐπιχειροῦν νά θέσουν στό περιθώριο τῆς ἱστορίας καί τῆς ζωῆς τήν Ἐκκλησία τοῦ Γένους καί τίς οὐσιώδεις ποιμαντικές ἀνάγκες τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ πού ὅσο καί ἄν «ἀλυχτοῦν» οἱ γλοιώδεις ἰνστρούκτορες τοῦ δαιμονικοῦ περιπαίγματος καί οἱ διατάκτες τους στά Μ.Μ.Ε. ὁ ὀντολογικός καί ἰδεολογικός χωρισμός Ἐκκλησίας καί Ἔθνους δέν θά ἐπισυμβεῖ ποτέ διότι στόν πνευματικό γενετικό κώδικα τῶν Ἑλλήνων ἐνυπάρχει διϊστορικά ἡ ἀκατάλυτη κοινωνία Ῥωμηοσύνης καί Εὐαγγελίου.

Εἶναι βέβαια γιά τούς σχεδιασμούς τῆς νέας ἐποχῆς πού ἀγωνίζεται νά σαπροποιήσει τό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί νά χωματοποιήσει τήν ψυχή του καί νά τό μεταβάλλει σέ ἄθυρμα τῶν σχεδιασμῶν της μέ τόν ἀτομοκεντρισμό καί τήν καταναλωτική μανία, δύσχρηστος ὁ ἀληθής χριστιανός διότι εἶναι ἀδύνατος ἡ καταδολίευσις τῆς ἐλευθερίας του κατά τόν μεγαλειώδη λόγο τοῦ Εὐαγγελίου: «Μή φοβεῖσθε ἀπό τῶν ἀποκτεινόντων τό σῶμα τήν δέ ψυχήν ὑμῶν μή δυναμένων ἀποκτενεῖν» (Ματθ. 10:28).

Καταλείοντες μέ ὀδύνη, ὑπενθυμίζομε ὅτι σήμερα τιμᾶται ἡ μνήμη ἑνός ἀπό τίς χιλιάδες τῶν παλικαριῶν καί κοριτσιῶν τοῦ Γένους καί τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως τοῦ 18χρονου  ἁγίου  Νεομάρτυρος Μιχαήλ Πακνανᾶ τοῦ Κηπουροῦ, πού στίς 30 Ἰουνίου τοῦ 1770, στήν Ἀθήνα, δυό βήματα ἀπό τήν πλατεῖα Συντάγματος (παρά τίς στῆλες τοῦ Ὁλυμπίου Διός), ὑπερασπίζοντας τήν ἀδούλωτη ψυχή του καί τήν ἀδιαπραγμάτευτη κοινωνία του μέ τό Χριστό μέ μόνο ὅπλο του τήν ἀκατάλυτη πίστη του στόν Ἀναστάντα Κύριο τῆς ζωῆς, ἀπεκεφαλίσθη ἀπό τούς ὁμοπίστους τῶννεοδιορισθησομένων «ἱεροδιδασκάλων» τοῦ Κορανίου τῶν ὁποίων τήν δαιμονική θρησκεῖα, πού ἀναγνωρίζει μέν τήν ὑπερφυσική εἴσοδο στήν ἀνθρώπινη ἱστορία τοῦ ἐνσαρκωθέντος ἀληθοῦς Μεσσίου καί αἰωνίου Λόγου-Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ Πατρός ἀλλά ἀπομειώνει τό θεανδρικό Του πρόσωπο καί τό ἄφθιτο εὐαγγελικό Του μήνυμα κηρύττουσα μεταφυσικές «γενετησίους ἱκανοποιήσεις» μεσούσης τῆς διασαλπιζομένης οἰκονομικῆς κρίσεως «ἀβαντάρει» ἡ κ. Διαμαντοπούλου.

Καί τό κρίσιμο ἐρώτημα πού τελικά τίθεται εἶναι: Ἡ κ. Διαμαντοπούλου εὐθύνεται γι’ αὐτό ἤ ἐκεῖνοι πού μέ τήν ψῆφο τους τῆς ἔδωσαν αὐτή τήν δυνατότητα;

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/seraphim-peiraios-didaskaloi-moufteies.el.aspx

01/07/2011 Posted by | Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. | Σχολιάστε

Ἀήττητος ἡ Ἐκκλησία. π. Θεόδωρος Ζήσης

π. Θεόδωρος Ζήσης – Ἀήττητος ἡ Ἐκκλησία

1. Δογματικοὶ καὶ ἀδίδακτοι οἱ τῆς Ἀριστερᾶς

Στὸ μετὰ τὴ μεταπολίτευση τοῦ 1974 πολιτικὸ σκηνικὸ κυριάρχησαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ κυριαρχοῦν δύο πολιτικὰ κόμματα, τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ ἡ «Νέα Δημοκρατία». Ἡ παραδοσιακὴ Ἀριστερὰ τοῦ ΚΚΕ καὶ ἡ ἀνανεωτικὴ τοῦ «Συνασπισμοῦ» εἶχαν καὶ ἔχουν σταθερή, ἀλλὰ περιορισμένη ἀπήχηση στὸ ἐκλογικὸ σῶμα, λόγῳ δὲ τῆς μεταξὺ τῶν ἀσυμφωνίας δὲν πρόκειται στὸ ἄμεσο μέλλον νὰ ἑνωθοῦν, ὥστε νὰ διεκδικήσουν τὴν διακυβέρνηση τῆς χώρας. Ἀποτελοῦν πάντως σπουδαίους παράγοντες, ποὺ ἀποφασιστικὰ ἐπηρεάζουν τὸ πολιτικὸ καὶ ἰδιαίτερα τὸ πολιτιστικὸ γίγνεσθαι τοῦ τόπου. Λόγω τῆς ἀθεϊστικῆς τους ἰδεολογίας διακηρύσσουν σταθερᾶ ὅτι ἐπιθυμοῦν καὶ ἐπιδιώκουν νὰ μεταβάλουν τὴν Ἑλλάδα σὲ ἕνα ἄθρησκο κοσμικὸ κράτος, στὸ ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία, δὲν θὰ ἔχει κανένα θεσμικὸ καὶ κοινωνικὸ ρόλο, περιοριζόμενη μέσα στοὺς τοίχους τῶν ἱερῶν ναῶν, γι᾿ αὐτὸ καὶ σὲ κάθε εὐκαιρία ποὺ τοὺς δίδεται, ἐπαναφέρουν μὲ ἀξιοθαύμαστο ἰδεολογικὸ ζῆλο, ποὺ μοιάζει μὲ θρησκευτικὸ δογματισμὸ καὶ φονταμενταλιστικὴ νοοτροπία, τὸ αἴτημα τοῦ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καὶ κράτους.

Δὲν διδάχθηκαν καθόλου ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἀπὸ τὸν φαινομενικὰ οὐδέτερο, οὐσιαστικὰ ὅμως ἐχθρικὸ χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ κράτους, ποὺ μετέβαλε σὲ ἐρείπια τὸν ἐπὶ αἰῶνες ἀνθηρὸ Ὀρθόδοξο ῥωσικὸ πολιτισμό, ὡς καὶ τοὺς πολιτισμοὺς τῶν ἄλλων δορυφόρων λαῶν, ποὺ ἐγνώρισαν τεράστια πολιτιστικὴ καταστροφὴ καὶ ἐρήμωση, οὔτε ὑπολογίζουν τὸ ψυχικὸ καὶ πνευματικὸ κενὸ ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, ποὺ τοὺς ξερίζωσαν τὴν ἔμφυτη θρησκευτικότητα καὶ τοὺς ἄφησαν ἀνυπεράσπιστους, χωρὶς πνευματικὰ ἀντισώματα, χωρὶς ἱστορικὴ συνέχεια, στὶς ἄγριες καὶ θηριώδεις ἐπιδράσεις καὶ ἐπιθέσεις τῆς καθαρὰ ὑλιστικῆς καὶ ἀντιανθρώπινης «Νέας Ἐποχῆς» τοῦ παλαιοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Δὲν βλέπουν ὅτι ἡ μετακομμουνιστικὴ Ρωσία τοῦ Πούτιν διορθώνει τὴν ἐκκλησιομάχο πολιτικὴ τῶν σοσιαλιστῶν – κομμουνιστῶν καὶ βοηθεῖ μὲ κάθε τρόπο τὴν Ἐκκλησία στὸ ἔργο της, μὲ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, μὲ τὴν ἐπαναφορὰ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν στὰ κρατικὰ Πανεπιστήμια καὶ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στὴ στοιχειώδη καὶ μέση Ἐκπαίδευση. Δὲν διδάσκονται ἀπὸ τὰ κοινωνικὰ καὶ πνευματικὰ ἀδιέξοδά της ἄθρησκης καὶ ἄθεης Γαλλίας, ἡ ὁποία τώρα μὲ πολλοὺς ἐκπροσώπους τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς διανόησης μετρᾶ τὶς κακὲς συνέπειες τῆς περιθωριοποίησης τῆς Ἐκκλησίας καὶ προγραμματίζει τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα. Παραβλέπουν ὅτι καὶ στὶς περισσότερες χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα εἶναι ὑποχρεωτικό, διδασκόμενο μάλιστα ὄχι μὲ θρησκειολογικὴ ἀλλὰ μὲ ὁμολογιακὴ – κατηχητικὴ κατεύθυνση, ὥστε ἐκτὸς τοῦ γνωσιολογικοῦ ἐξοπλισμοῦ τῶν μαθητῶν μὲ ἀπαραίτητα στοιχεῖα γιὰ τὸ χριστιανικὸ παρελθὸν καὶ παρὸν τῆς Εὐρώπης, νὰ διαπλασθοῦν πνευματικὰ ἀπὸ τὸν δοκιμασμένο, ἐξημερωτικὸ καὶ ἠθοπλαστικὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου.

2. Ἄλλοι κυβερνοῦν καὶ καταστρέφουν τὴν Ἑλλάδα

Φαίνεται πάντως ὡς ἀντιφατικὸ καὶ περίεργο ὅτι, μολονότι ἡ ἰδεολογικὴ ἀπήχησή τους στὸ ἐκλογικὸ σῶμα εἶναι περιορισμένη καὶ γι᾿ αὐτὸ δύσκολα θὰ ἀναλάβουν κυβερνητικὲς εὐθύνες, ἐν τούτοις ἔχουν ἐπιβάλει τὴν ἰδεολογική τους γραμμὴ στὸ πολιτιστικὸ γίγνεσθαι, σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ θέματα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία, τὴν ἠθικὴ ζωὴ καὶ τὴν παιδεία. Ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ πολιτιστική τους κυριαρχία, παρὰ τὴν πολιτικὴ τοὺς ἐλαχιστότητα; Καὶ πῶς συμβαίνει νὰ κυριαρχοῦν ἐπὶ τριάντα καὶ πλέον χρόνια πολιτικὰ ἡ Νέα Δημοκρατία καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ, νὰ σφραγίζουν ὅμως τὸ πνευματικὸ καὶ πολιτιστικὸ γίγνεσθαι τὰ κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς, ἰδιαίτερα ὅμως οἱ εὐρωσοσιαλιστὲς τοῦ Συνασπισμοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀναλάβει ἐργολαβικὰ καὶ παθιασμένα τὸν πόλεμο ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ τὸ ΚΚΕ εἶναι συγκρατημένο καὶ πάντως δὲν πρωτοστατεῖ στὴν διαμόρφωση ἐκκλησιομαχικοῦ πολεμικοῦ κλίματος, ποὺ θυμίζει τὶς ἐποχὲς τῶν διωγμῶν καὶ τῶν ἀσύστατων συκοφαντιῶν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν; Πῶς τελικῶς φθάσαμε στὸ σημεῖο ἡ παραδοσιακὴ καὶ συντηρητικὴ «Νέα Δημοκρατία» νὰ συνεχίζει τὸ γκρέμισμα δοκιμασμένων ἀξιῶν τοῦ ἑλληνορθόδοξου πολιτισμοῦ, ποὺ ἄρχισε τὸ ΠΑΣΟΚ, καὶ νὰ ἀπογοητεύει μεγάλο μέρος τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος, ποὺ τὴν ἐπανέφερε στὴν ἐξουσία, γιὰ νὰ σταματήσει τὴν ἀποδόμηση, τὴν συκοφάντηση καὶ διάλυση τῶν θεσμῶν, τὸ ἴδιο τὸ εἶναι τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἑλληνικότητα, τὴν ταυτότητά τους, τὴν ἱστορία, τὸν πολιτισμό τους;

Ἀκόμη δὲν μποροῦμε νὰ πιστέψουμε ὅτι διανεμήθηκε μὲ κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας τὸ ἀπαράδεκτο βιβλίο ἱστορίας τῆς Στ´ Δημοτικοῦ, τὸ ὁποῖο ἀπέσυρε μετὰ τὴν κατακραυγὴ ὁ νέος Ὑπουργὸς Παιδείας Εὐὔρ. Στυλιανίδης, ὁ ὀποῖος ὅμως διαπράττει τώρα παρόμοιο λάθος μὲ τὴν ὑποτίμηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀπὸ τὶς ἀντιφατικὲς θερινὲς ἐγκυκλίους τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, περὶ ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸ μάθημα ὅσων μαθητῶν τὸ ἐπιθυμοῦν. Οἱ διευκρινιστικὲς δηλώσεις τοῦ Ὑπουργοῦ καὶ ἡ δῆθεν διορθωτικὴ νέα ἐγκύκλιος τοῦ Ὑπουργείου, δὲν μετέβαλαν τὴν κατάσταση. Ἡ ζημιὰ ἔχει ἤδη γίνει. Ἀκόμη καὶ ἂν διατηρηθεῖ ὁ ὑποχρεωτικὸς χαρακτήρας τοῦ μαθήματος, ἡ μεταβολὴ τοῦ μαθήματος σὲ θρησκειολογικὸ -πολιτιστικὸ καὶ ἡ ἀποβολὴ τοῦ ὁμολογιακοῦ – κατηχητικοῦ χαρακτήρα του φαίνεται ὡς ἀναπόφευκτη. Αὐτὸ συνιστοῦν τὰ διορισθέντα ἢ διατηρηθέντα ἀπὸ τὴν κυβέρνηση μέλη (θεολόγοι) τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου. Ποιὸς τοὺς διόρισε ἢ ποιὸς τοὺς διατήρησε; Δὲν ὑπῆρχαν ἀπὸ τὸν πολιτικὸ χῶρο τῆς Ν. Δημοκρατίας ἄλλης θεολογικῆς καὶ ἐκπαιδευτικῆς γραμμῆς θεολόγοι, γιὰ νὰ τοποθετηθοῦν στὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο; Ἔχει μεταλλαγὴ ἰδεολογικὰ αὐτὴ ἡ παράταξη, ἢ δουλικὰ ἐφαρμόζει ἀποφάσεις ἄλλων σχεδιαστῶν, ἐρήμην τῶν πολιτῶν ποὺ τὴν ἐψήφισαν καὶ τὴν ἔφεραν στὴν ἐξουσία;

Εἴχαμε χαιρετίσει τὸ 2004 τὴν ἀλλαγὴ τοῦ πολιτικοῦ σκηνικοῦ καὶ εἴχαμε ἐκτιμήσει ὅτι αὐτὸ θὰ ἐσήμαινε καὶ ἠθικὴ ἀλλαγή(1), διότι προηγουμένως στὸ ὄνομα μίας ψευδώνυμης «προόδου» καὶ ἑνὸς παραπλανητικοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» δημιουργήθηκε ἕνα ἐντελῶς νέο τοπίο ἠθικῆς διαφθορᾶς, κοινωνικῆς ἀστάθειας καὶ ἀποσύνθεσης, ὡς καὶ διάβρωσης τῆς νεολαίας μὲ τὴν κατασυκοφάντηση καὶ ἀδρανοποίηση τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, καὶ διὰ νόμων καὶ διὰ τοῦ προσωπικοῦ παραδείγματος πολιτικῶν ἡγετῶν. Ἡ ἀποποινικοποίηση τῆς μοιχείας, ὁ πολιτικὸς γάμος, τὸ αὐτόματο διαζύγιο, οἱ μεταρρυθμίσεις στὸ οἰκογενειακὸ δίκαιο, ἡ κατάργηση τῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος στὶς ταυτότητες, ἡ προβολὴ τῆς σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης, ἡ βλάσφημη ἐξύβριση τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων του Γένους μὲ κατασυκοφάντηση τῶν ἡρώων καὶ τῶν ἁγίων, ἀκόμη καὶ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ἁγιωτέρου καὶ ἠθικωτέρου προσώπου, τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἀπὸ τὸν Μ. Ἀνδρουλάκη καὶ πολλὰ ἄλλα ἄνοιξαν τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου, καὶ ἰδιαίτερα ἡ διάλυση τῆς παιδείας μὲ τὸν μαθητικὸ καὶ φοιτητικὸ συνδικαλισμὸ νὰ ἐπεμβαίνει καὶ στὶς αἴθουσες διδασκαλίας, διακόπτοντας μὲ καταλήψεις τὰ μαθήματα, καὶ καθορίζοντας ἀκόμη καὶ τὶς ἐκλογὲς καθηγητῶν καὶ πρυτανικῶν ἀρχῶν. Σὰν νὰ ὑπῆρχε κάποιο κέντρο, ποὺ ὠθοῦσε τοὺς Ἕλληνες στὴν αὐτοκαταστροφὴ καὶ στὴν αὐτοδιάλυση. Ὅλες οἱ ὑγιεῖς πνευματικὲς δυνάμεις τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας τέθηκαν στὸ περιθώριο καὶ ἀνέλαβαν οἱ «ἐκσυγχρονιστὲς» καὶ οἱ «προοδευτικοὶ» της Ἀριστερᾶς, τοὺς ὁποίους ἐστέγασε στὴν πρώτη του ὁρμὴ τὸ ΠΑΣΟΚ.

3. Διακομματικὴ συναίνεση στὴν καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Ἀρχίσαμε γρήγορα νὰ καταλαβαίνουμε ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τῶν κομμάτων στὴν διακυβέρνηση δὲν σημαίνει καὶ ἀλλαγὴ τοῦ σκηνικοῦ, οὔτε τοῦ πολιτικοῦ οὔτε τοῦ πολιτιστικοῦ· ἡ ἐναλλαγὴ εἶναι συμφωνημένη καὶ σχεδιασμένη. Ἀπαράλλακτος καὶ συμφωνημένος ἐπίσης εἶναι ὁ στόχος: Ἡ καταστροφὴ τῆς ἑλληνικότητας, τῆς ἑλληνορθόδοξης αὐτοσυνειδησίας, τῆς ἀνθεκτικῆς στοὺς καιροὺς καὶ στοὺς χρόνους ἰδιοπροσωπίας τῶν Ἑλλήνων, γιατὶ ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν ἀνυπότακτοι στὰ σχέδια καὶ στὰ κελεύσματα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς «Νέας Τάξης» τῶν πραγμάτων. Έτσι ἐξηγεῖται γιατὶί στοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης δὲν ἐπιβάλλονται πολιτιστικὲς ἀλλαγές, ποὺ ἐπιβάλλονται στὴν χώρα μας, ἀπὸ μυστικὰ διευθυντήρια, γνωστὰ ἀλλὰ μὴ κατονομαζόμενα, ἀλλαγὲς ποὺ ἔχουν σχέση κυρίως μὲ τὴν δυνατὴ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στὴ ζωή, στὴν παιδεία καὶ στὸν πολιτισμὸ τῶν Ἑλλήνων.

Ποιὸς κυβερνάει λοιπὸν αὐτὴν τὴν χώρα; Ἔχει σημασία ἡ ψῆφος, καὶ ἡ θέληση τῶν πολιτῶν, ποῦ στὴν διακυβέρνηση δὲν λαμβάνεται καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν; Γιατί ἡ τωρινὴ κυβέρνηση δὲν ἐπανέφερε τὸ θρήσκευμα στὶς ταυτότητες, ὅπως προεκλογικὰ εἶχε ὑποσχεθεῖ, μετὰ τὴν συγκέντρωση μάλιστα 3.500.000 ὑπογραφῶν; Γιατί στὴν δεύτερη τετραετία της ἐμφανίζεται «προοδευτικώτερη», δηλαδὴ καταστροφικώτερη, μὲ τὸ σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης καὶ μὲ τὴν αἰφνίδια ἐν μέσῳ θέρους ἀποδόμηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν; Γιατί σὲ καίριες θέσεις ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς χρησιμοποιεῖ ἐκκλησιομάχους «σκοταδιστές»; Ποιὸς ἐπὶ τέλους θὰ ἀντιδράσει σ᾿ αὐτὴν τὴν διακομματικὴ συμφωνία καταστροφῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ;

4. «Οὐδὲν Ἐκκλησίας δυνατώτερον»

Δυστυχῶς τώρα δὲν ἀντιδρᾶ ἀποτελεσματικὰ οὔτε ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία, ποὺ τὴν ἔχουν στήσει κατηγορούμενη καὶ τὴν ἔχουν καταστήσει ἀναξιόπιστη στὸν λαό, μὲ τὴν δυσοσμία τῶν σκανδάλων καὶ τὴν ὀργανωμένη καὶ σχεδιασμένη προβολή τους. Ἂς μὴ βαυκαλίζονται ὅμως καὶ ἂς μὴ ματαιοπονοῦν οἱ ἐκκλησιομάχοι. Ἡ ἀνεπάρκεια καὶ ἡ ἀδυναμία τῶν ποιμένων, οὐδέποτε ἱστορικὰ ὁδήγησε οὔτε θὰ ὁδηγήσει στὴν ἥττα καὶ στὴν περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ δυνατὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως μὲ πολλὴ δύναμη γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσοστομος, γιατὶ κεφαλή της εἶναι ὁ Χριστός. Ὅταν πολεμάει κανεὶς μὲ ἀνθρώπους ἢ θὰ νικήσει ἢ θὰ νικηθεῖ. Ὅταν τὰ βάζει ὅμως μὲ τὸν Θεό, σίγουρα θὰ εἶναι ὁ ἡττημένος(2). Τὸ πανίσχυρο ΠΑΣΟΚ ἔχασε, ὅταν νομοθέτησε τὴν διαγραφὴ τοῦ θρησκεύματος ὡς ἀποκορύφωση ἄλλων διαβρωτικῶν καὶ βλάσφημων ἐνεργειῶν του. Καὶ ἡ «Νέα Δημοκρατία» θὰ χάσει, γιατὶ νομοθέτησε τὶς ἀνήθικες, ἀντιευαγγελικὲς καὶ ἀντιπατερικὲς ῥυθμίσεις μὲ τὸ σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης, μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς σεξουαλικῆς ἀγωγῆς στὰ σχολεῖα, μὲ τὴν καύση τῶν νεκρῶν καὶ μὲ τὴν ἀπροσδόκητη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Γνωρίζουμε ὅτι πρὸς τὸ παρὸν δὲν ὑπάρχει πολιτικὸ φῶς καὶ ἐλπίδα. Δὲν βιαζόμαστε. Ὁ Θεὸς γνωρίζει πῶς καὶ πότε θὰ ἐπέμβει. Στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση οἱ ἐκκλησιομάχοι μετὰ ἀπὸ ἑβδομήντα χρόνια κατέρρευσαν ὡς χάρτινος πύργος.


1. Βλ. Πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση, «Πολιτικὴ καὶ ἠθικὴ ἀλλαγή», Θεοδρομία 6 (2004) 3 -11 καὶ τοῦ ἰδίου «Ἡ Ἑλλὰς ἀποχριστιανίζεται κατὰ τὸ πρότυπο τῆς ἀθέου Εὐρώπης», Θεοδρομία 7 (2005) 483 – 489.

2. Ἰωάννου Χρυσόστομου, Ὁμιλία πρὸ τῆς ἐξορίας 1, ΡG 52,429. ΕΠΕ 33,386: «Οὐδὲν Ἐκκλησίας δυνατώτερον ἄνθρωπε. Λύσον τὸν πόλεμον, ἴνα μὴ καταλύσῃ σου τὴν δύναμιν· μὴ εἴσαγε πόλεμον εἰς οὐρανόν. Ἄνθρωπον ἐὰν πολεμῇς, ἢ ἐνίκησας ἢ ἐνικήθης, ἐκκλησίαν δὲ ἐὰν πολεμῇς, νικῆσαί σε ἀμήχανον- ὁ Θεὸς γὰρ ἐστὶν ὁ πάντων ἰσχυρότερος».

ρθόδοξος Τύπος, 21-11-2008


Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/theodwros_zhshs/ahtthtos_h_ekklhsia.htm


01/07/2011 Posted by | πατήρ Θεόδωρος Ζήσης | 1 σχόλιο

Βιογραφικό σημείωμα π. Θεοδώρου Ζήση

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ.

BΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), γεννήθηκε τὸ 1941 στὸ χωριὸ Παναγία τῆς Θάσου, πέμπτος ἀπὸ ἑπτὰ τέκνα. Μετὰ τὴ λήξη τοῦ πολέμου, τὸ 1945, ἐγκαταστάθηκαν οἰκογενειακῶς στὸ χωριὸ Μέση τῆς Κομοτηνῆς, ὅπου ὁ Ἱερεὺς πατήρ του Νικόλαος διορίσθηκε ἐφημέριος. Ἐκεῖ ὁ Θεόδωρος περάτωσε τὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο. Στὴ συνέχεια ἐνεγράφη στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Σχο­λὴ τῆς Ξάνθης, ἑπταετοῦς φοιτήσεως, ἀριστεύων καὶ πρωτεύων καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῶν σπουδῶν του (1953-1961).

Εἰσήχθη πρῶτος στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τῆς ὁποίας τὸ πτυχίο ἔλαβε τὸ 1965 μὲ τὸ βαθμὸ Ἄριστα (10). Ἐνεγράφη ὡς ἀριστοῦχος στὴ Νο­μικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τῆς ὁποίας παρηκολούθησε τὰ πρῶτα ἔτη, διέκοψε ὅμως τὴ φοίτηση, ὅταν ἄρχισε νὰ σταδιοδρομεῖ στὴ Θεολογικὴ Σχολή. Ὑπηρέτησε ἐπὶ διετία στὶς τάξεις τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ, στὴ Θρησκευτικὴ Ὑπηρεσία, ὡς θεολόγος-ὁπλίτης (1966-1968). Ἐνυμφεύθη (1968) τὴ θεολόγο Χριστίνα Μπουλάκη, κόρη ἱερέως, ἐπίκουρη Καθηγήτρια κατόπιν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς στὸ γνω­στικὸ ἀντικείμενο τῆς Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν καὶ λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καὶ ἀπέκτησαν δύο τέκνα.

Μεταπτυχιακὲς σπουδὲς πραγματοποίησε στὴ Θεσσαλονίκη, στὸν ἱστορικὸ κλάδο τῆς Θεολογίας, ὅπου ἀνῆκε καὶ τὸ γνωστικὸ ἀντικείμενο τῆς Πατρολογίας, μὲ σύμβουλο Καθηγητὴ τὸ γνωστὸ Πατρολόγο ἀείμνηστο Παναγιώτη Χρήστου. Ἀνηγορεύθη μὲ ἄρι­στα Διδάκτωρ Θεολογίας τὸ 1971, ὑποβάλλοντας διατριβὴ μὲ τίτλο «Ἄνθρωπος καὶ κόσμος ἐν τῇ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν ἱερὸν Χρυσόστομον». Ἐξελέγη Ὑφηγητὴς τῆς Πατρολο­γίας τὸ 1973 στὴ Θεολογικὴ Σχολή, μὲ τὴ μελέτη «Τέχνη Παρθενίας. Ἡ ἐπιχειρηματολογία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἀγαμίας καὶ αἱ πηγαὶ αὐτῆς». Τὸ 1980 ἐξελέγη Τακτικὸς Καθηγητὴς τῆς Πατρολογίας στὴν ἑνιαία τότε Θεολογικὴ Σχο­λή, καταθέτοντας μαζὶ μὲ ἄλλα δημοσιεύματα καὶ τὴ μεγάλη μονογραφία «Γεννάδιος Β’ Σχολάριος. Βίος-Συγγράμματα-Διδασκαλία». Μετὰ τὸ χωρισμὸ τῆς Σχολῆς σὲ δύο τμήματα (1982) ἐνετάχθη στὸ Τμῆμα Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας, ὅπου ὑπηρέτησε μέ­χρι τῆς συνταξιοδοτήσεώς του (2008), διατελέσας καὶ πρόεδρος αὐτοῦ ἐπὶ δύο θητεῖες. Διετέλεσε ἀκόμη καὶ Διευθυντὴς τοῦ τομέως Ἁγίας Γραφῆς καὶ Πατερικῆς Γραμματείας. Στὶς πρυτανικὲς ἐκλογὲς τοῦ 1986 ὁρίσθηκε ὑποψήφιος ἀντιπρύτανις παρὰ τῷ ὑποψηφίῳ Πρυτάνει Καθηγητὴ τῆς Ἱα­τρικῆς κ. Δ. Παπαπαναγιώτου μὲ δεύτερο ἀντιπρύτανι τὸν Καθηγητὴ τῆς Πολυτεχνικῆς κ. Δ. Ψωϊνό· τελικῶς, ἐξελέγη ἄλλο σχῆμα μὲ Πρύτανι τὸν Καθηγητὴ κ. Δ. Φατοῦρο.

Μετεκπαιδεύθηκε ἐπὶ δύο ἔτη στὴ Δυτικὴ Γερμανία (Βόννη) ὡς ὑπότροφος τῆς Humboldt-Stiftung (1972-1973 καὶ 1979-1980). Γνωρίζει ἐκτὸς ἀπὸ τὴ γερμανικὴ καὶ τὴ γαλ­λικὴ γλώσσα.

Διετέλεσε ἐπιστημονικὸς συνεργάτης, ἅμα τῇ ἱδρύσει του, τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἱδρύ­ματος Πατερικῶν Μελετῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βλατάδων, συντάκτης καὶ γραμματεὺς τοῦ περιοδικοῦ τοῦ Ἱδρύματος«Κληρονομία» (1968-1970), κατόπιν δὲ καὶ ἔφορος τοῦ Ἱδρύματος (1977-1986). Διορίσθηκε ἐρευνητὴς στὸ Κέντρο Βυζαντινῶν Ἐρευνῶν (Κ.Β.Ε.) τοῦ Πανεπι­στημίου Θεσσαλονίκης (1970-1974), διευθυντὴς τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ ἰδίου Κέν­τρου (1988-1998), πρόεδρος τοῦ Κέντρου (1991-1995), συνδιευθύνων μετὰ τῶν λοιπῶν μελῶν τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τὸ περιοδικὸ «Βυζαντινὰ» καὶ τὶς ἄλλες ἐκδόσεις τοῦ Κ.Β.Ε. Κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἑπταετοῦς παραμονῆς του στὸ Κέντρο, ὡς διευθυντὴς Τμήματος καὶ Πρόεδρός του, ἐξασφάλισε ἐρευνητικὰ κονδύλια ἀπὸ κρατικοὺς φορεῖς, τὰ ὁποῖα διέθεσε καθ’ ὁλοκληρίαν στὸν καταρτισμὸ ἐρευνητικῶν προγραμμάτων καὶ στὴν ἀπασχόληση δεκαπέντε νέων ἐρευνητῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ πε­ρισσότεροι εἶναι τώρα μέλη ΔΕΠ ἑλληνικῶν Πανεπιστημίων. Μνημονεύουμε τὸ πρόγραμμα«Τὰ Μοναστήρια τῆς Μακεδονίας κατὰ τὴν Βυζαντινὴ καὶ Μεταβυζαντινὴ περίοδο», τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ὁποίου ἔχουν δημοσιευθεῖ μερικῶς σὲ ἕνα τόμο. Συνεκάλεσε ἐπίσης ὑπὸ τὴν προεδρία του διεθνὲς Ἐπιστημονικὸ Συμπόσιο μὲ τίτλο «Μνήμη Ἁγίων Γρηγορίου Θεολόγου καὶ Μεγάλου Φωτίου (14-17 Ὀκτωβρίου 1993)» στὴ Μεγάλη Αἴθουσα Τελετῶν τοῦ Α.Π.Θ.

Ἐπὶ πολλὰ ἔτη διετέλεσε πρόεδρος τῆς Ἑνώσεως Θεολόγων Βορείου Ἑλλάδος (Ε.ΘΕ.Β.Ε.) μὲ πλῆθος δραστηριοτήτων στὸ χῶρο τῆς ἐκπαιδεύσεως· ἐπὶ τῆς προεδρίας του ἱδρύθη τὸ περιοδικὸ τῆς Ἑνώσεως «Θεολόγος».

Ὀργάνωσε μὲ συνεργάτες του πολλὰ ἐπιστημονικὰ συνέδρια, ἑλληνικὰ καὶ διεθνῆ, καὶ συμμετέσχε σ’ αὐτὰ καὶ σὲ ἄλλα μὲ εἰσηγήσεις καὶ ἀνακοινώσεις. Τὴν ἐπιτυχὴ καὶ διαρκὴ συνεδριακή του δραστηριότητα κορύφωσε μὲ τὴν ὀργάνωση τοῦ μεγάλου διεθνοῦς ἐπιστη­μονικοῦ συνεδρίου γιὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο, τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 2007, τοῦ ὁποίου τὴν προεδρία τοῦ ἀνέθεσε τὸ Τμῆμα Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας.

Κληθεὶς γιὰ παραπάνω ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες ἀπὸ Ἱερὲς Μητροπόλεις, Μονὲς καὶ Συλλόγους βοήθησε, ὡς σύμβουλος ἢ ὡς πρόεδρος καὶ μέλος ὀργανωτικῶν ἐπιτροπῶν, στὴ σύγκληση καὶ ὀργάνωση ἐπιστημονικῶν συνεδρίων, ἐκόσμησε δὲ ὡς ὁμιλητὴς πολλὰ βήματα ἀπανταχοῦ τῆς Ἑλλάδος σὲ ἑκατοντάδες ἐκδηλώσεων. Μνημονεύουμε τὴ συμβολή του στὴν ὀργάνωση τῶν δύο ἐπιστημονικῶν συνεδρίων γιὰ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο στὴν Αἴγινα (1996), τῶν δύο μεγάλων διεπιστημονικῶν συνεδρίων στὴν Πάρο γιὰ τὴν Παναγία τὴν Ἑκατονταπυλιανὴ (1997) καὶ γιὰ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Πάριο (1999) ὡς πρόεδρος καὶ μέλος τῆς Ὀργανωτικῆς Ἐπιτροπῆς, καθὼς καὶ τοῦ μεγάλου ἐπίσης συνεδρίου γιὰ τὸν Ἅγιο Νικόδημο Ἁγιορείτη (1999), ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ προέδρου τῆς Ὀργανωτικῆς Ἐπιτροπῆς, τὸ ὁποῖο συνεκάλεσε ἡ Ἱερὰ Μονὴ Ὁσίου Νικοδήμου Γουμενίσσης. Ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν προεδρεύει στὰ ὀργανούμενα κατ’ ἔτος συνέδρια μὲ διαφορετικὸ κάθε ἔτος θέμα, ποὺ ὀργανώνει ὁ Πολιτιστικὸς Σύλλογος Ράχης Πιερίας «Τὰ Πάτρια». Γιὰ τὴν πο­λύπλευρη προσφορά του ἐτιμήθη μὲ εἰδικὲς τελετὲς καὶ διακρίσεις (ὡς λ.χ. τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μα­ρωνείας)· ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Παροναξίας σὲ ἐπίσημη τελετὴ τὸν ἀνεκήρυξε ἐπίτιμο μέλος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τῆς Ἑκατονταπυλιανῆς. Τὸ 2005 ἀναγορεύθηκε ἀντεπιστέλλον μέλος τοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου «Παρνασσὸς» καὶ τὸ 2006 ἐπίτιμο μέλος αὐτοῦ, τιμηθεὶς στὴν Ἀθήνα μὲ εἰδικὴ ἐκδήλωση.

Ὡς σύμβουλος Καθηγητὴς ἀνέλαβε τὴν ἐπιστημονικὴ καθοδήγηση πλήθους μεταπτυχιακῶν φοιτητῶν καὶ συμμετέσχε σὲ πλῆθος ἐπιτροπῶν κρίσεως μεταπτυχιακῶν ἐργασιῶν. Καθοδήγησε ἐπίσης ὡς σύμβουλος Καθηγητὴς πολυάριθμους ὑποψηφίους διδάκτορες, πολ­λοὶ τῶν ὁποίων εἶναι τώρα μέλη ΔΕΠ στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς τῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ἢ διδάσκουν στὶς Ἀνώτατες Ἐκκλησιαστικὲς Ἀκαδημίες καὶ στὴ Δευ­τεροβάθμια Ἐκπαίδευση.

Ἀπὸ τὸ 1990 μέχρι τὸ 2007 ὑπῆρξε κληρικὸς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Χειροτονήθηκε Διάκονος τὸ Δεκέμβριο τοῦ 1990 καὶ Πρεσβύτερος τὸ Μάρτιο τοῦ 1991 στὴν Ἱερὰ Πατριαρχικὴ Σταυροπηγιακὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Φαρμακολυτρίας, ὅπου ἱεράτευσε μέχρι καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 1993. Ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1993 μέχρι σήμερα (ἄνοιξη 2011) ἱερατεύει στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης, ἐγγραφεὶς κατὰ τὸ παρὸν ἔτος (2008) καὶ στὸ σῶμα τῶν κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Ἐκπροσώπησε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος σὲ διορθόδοξες καὶ διαχριστιανικὲς συναντήσεις. Ἔλαβε μέρος στὸ Διάλογο Ὀρθοδόξων καὶ Παλαιοκαθολικῶν, στὸ Διάλογο Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, ὅπως καὶ σὲ διορθόδοξες συναντήσεις στὴ Γενεύη γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Συνέταξε πολλὰ πατριαρχικὰ κείμενα καὶ ἐγκυκλίους, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ἐπετειακῶν ἐκδηλώσεων καὶ πατριαρχικῶν ἐπισκέψεων. Συνέβαλε ἀποφασιστι­κὰ στὴν κοινὴ καταδίκη τῆς Οὐνίας ἀπὸ θεολόγους Ὀρθοδόξους καὶ Ρωμαιοκαθολικούς, στὸ Freising τοῦ Μονάχου τὸν Ἰούνιο τοῦ 1991. Ἐπειδὴ ἄσκη­σε αὐστηρὴ κριτικὴ στὸ ἀθωωτικὸ τῆς Οὐνίας καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἀπαράδεκτο κείμενο τοῦ Balamand τοῦ Λιβάνου (1993), τοῦ ἀπαγορεύθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ συμμετέχει στὸ Διάλογο μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, ἔστω καὶ ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (λόγω τῆς κληρικῆς του ἰδιότητος ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο ΚΠόλεως).

Ταὸ 1998 ἵδρυσε μὲ συνεργάτες του τὴν «Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων Σπουδῶν», τῆς ὁποί­ας τὸ τριμηνιαῖο θεολογικὸ περιοδικὸ «Θεοδρομία» διευθύνει, ἐκδιδόμενο ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1999 μέχρι σήμερα.

Ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ὁρίσθηκε μέλος τῆς Ἐποπτεύουσας Ἐπιτροπῆς τοῦ ἱστορικοῦ ἐπιστημονικοῦ περιοδικοῦ «Νέα Σιών», ὅπου καὶ ὑπηρέτησε ἐπὶ τριετία (2006-2008), συνεισφέρων στὸν ἐκδοθέντα τόμο τῆς «Νέας Σιὼν» τοῦ ἔτους 2006.

Συνέγραψε πολλὲς μονογραφίες, ὡς καὶ ἄρθρα καὶ μελέτες σὲ ἐπιστημονικὰ περιοδικά. Μερικές ἀπὸ τὶς μελέτες του ἔχουν μεταφρασθεῖ, καὶ ἄλλες μεταφράζονται σὲ ἄλλες γλῶσσες. Ἡ μελέτη του «Εὐεργετικὸ καὶ καθαρτικὸ τὸ τσουνάμι. Εὐθύνεται ὁ Θεὸς γιὰ τὶς φυσικὲς καταστροφές;» μεταφράσθηκε στὰ ρωσικὰ καὶ βραβεύθηκε ἀπὸ τὴν «Ἕνωση Συγ­γραφέων τῆς Ρωσίας» ὡς ἡ καλύτερη μελέτη τοῦ ἔτους 2006 στὸν τομέα τῆς Θεολογίας. Ἡ ἴδια μελέτη μεταφράσθηκε καὶ στὰ βουλγαρικὰ ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ζωγράφου Ἁγίου Ὄρους (Βλ. κατάλογο τῶν σπουδαιοτέρων βιβλίων καὶ ἐργασιῶν του στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου).

Πέραν τῆς πολὺ σημαντικῆς καθαρῶς ἀκαδημαϊκῆς καὶ ἐπιστημονικῆς του συνεισφορᾶς στὴ σύγχρονη θεολογία, ὅπως φερ’ εἰπεῖν ἡ ἀποκάθαρσις τῆς μορφῆς τοῦ Πατριάρχου Γενναδίου Σχολαρίου ἀπὸ τὴ ρωμαιοκαθολικὴ προπαγανδιστικὴ φαλκίδευση, ἡ ἀρχὴ ἐκείνη ἡ ὁποία διήκει ἀνέκαθεν τὴ διδασκαλία τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, εἶναι τὸ νὰ καθίσταται ἡ Θεολογία, πάντοτε βάσει τῶν διδαχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων, εὔληπτη καὶ πρακτικὴ χάριν τῶν ἀκροατῶν, μακρὰν ἀπὸ λεξιθηρία, περιττοὺς φιλολογικοὺς στολισμοὺς καὶ πολύπλοκους στοχασμούς. Ἡ φράση τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου περὶ τῆς προτιμήσεως τῶν ἁπλῶν καὶ χρησίμων διδαγμάτων χάριν τοῦ ποιμνίου, εἶναι ὁ κατευθυντήριος δείκτης στὴ διδακτικὴ προσπάθεια τοῦ π.Θεοδώρου: «Ἐμοὶ δὲ γένοιτο πέντε λόγους ἐν ἐκκλησίᾳ λαλῆσαι μετὰ συνέσεως, ἢ μυρίους ἐν γλώσσῃ, καὶ φωνῇ σάλπιγγος ἀσήμῳ, τὸν ἐμὸν ὁπλίτην οὐκ ἐγειρούσῃ πρὸς τὸν πνευματικὸν πόλεμον». Ὁ προσωπικὸς καὶ θεολογικός του σεβασμὸς στοὺς Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐδηλώνεται μεταξὺ ἄλλων καὶ στὴν ἐκτενὴ ἐπιστημονική του ἐνασχόληση μὲ τὰ θέματα τοῦ Μοναχισμοῦ.

Τὸ δημοκρατικὸ καὶ ἀκαδημαϊκό του ἦθος, τὸ διαλεκτικό του πνεῦμα, ὁ σεβασμὸς στὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο τῶν ἄλλων ἐρευνητῶν, ἡ πατρική του συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς φοιτητές, ἡ ἀρίστη συνεργασία του μὲ τοὺς συναδέλφους του ὅλων τῶν βαθ­μίδων καὶ ἡ ἐπιστημονική του ἀρτιότητα, ὡς καὶ ἡ διεθνὴς καὶ διορθόδοξη προβολή του, ἀποτελοῦν ὁρισμένα ἀπὸ τὰ προσόντα τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, μὲ τὰ ὁποῖα συνέβαλε στὴν ἄριστη λειτουργία τοῦ Τμήματος Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας καθὼς καὶ στὴν προαγωγὴ τῆς Ἐπιστήμης τῆς Θεολογίας.

Τὰ πλεῖστα ἐκ τῶν ἐπιστημονικῶν του ἄρθρων σὲ συλλογικοὺς τόμους ἔχουν μετὰ ταῦτα ἐκδοθεῖ εἴτε αὐτοτελῶς εἴτε ἐντεταγμένα σὲ ἐκτενέστερα ἔργα του. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρουμε τὰ σπουδαιότερα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ π. Θεοδώρου:

ΕΚΤΕΝΗ ΕΡΓΑ

•   Ἄνθρωπος καὶ κόσμος ἐν τῇ οἰκονομίᾳ τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν ἱερὸν Χρυσόστομον, Θεσσαλονίκη 1971.

•   Τέχνη Παρθενίας. Ἡ ἐπιχειρηματολογία τῶν Πατέρων περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἀγαμίας καὶ αἱ πηγαὶ αὐτῆς,

Θεσσαλονίκη 1973, 2α ἐκδ. 1996.

•   Γεννάδιος Β’ Σχολάριος. Βίος-συγγράμματα-διδασκαλία, Θεσσαλονίκη 1980,2α ἐκδ. 1988 (ἐπανεκδίδεται).

•   Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ στὴ συνείδηση τοῦ Γένους, Θεσσαλονίκη 1986.

•  Ἐπιστημονικὴ Τεχνογραφία. Πῶς γράφεται μία ἐπιστημονικὴ ἐργασία, Θεσσαλονίκη 1985, 2α ἐκδ. 1992, 3η ἐκδ. 1996.

•   Πλατωνικά. Εἰσαγωγὴ στὸν Πλάτωνα, Θεσσαλονίκη 1989, 2α ἐκδ. 1996.

•   Θεολόγοι τῆς Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1989, 2α ἐκδ. 1996.

•   Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα, Θεσσαλονίκη 1991.

•   Ἑπόμενοι τοῖς Θεῖοις Πατράσι. Ἀρχὲς καὶ κριτήρια τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 1993.

•   Φραγκέψαμε. Ἡ εὐρωπαϊκή μας αἰχμαλωσία, Θεσσαλονίκη 1994.

•   Οἱ εἰκόνες στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, Θεσσαλονίκη 1995.

•   Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου, Θεσσαλονίκη 1997 (ἐπηυξημένη ἔκδοση τοῦ ὡς ἄνω«Ἄνθρωπος καὶ κόσμος … »).

•   Μοναχισμός. Μορφὲς καὶ θέματα, Θεσσαλονίκη 1998.

•   Ἠθικὰ Κεφάλαια, Θεσσαλονίκη 2002.

•   Ἱεράρχες Ἐθνάρχες, Θεσσαλονίκη 2003.

•   Διαθρησκειακὲς συναντήσεις, Θεσσαλονίκη 2003.

•   Τὰ ὅρια τῆς ἐκκλησίας. Οἰκουμενισμὸς καὶ Παπισμός, Θεσσαλονίκη 2004.

•   Κολλυβαδικά. Ἅγιος Ἀθανάσιος Πάριος, Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, Θεσσαλονίκη 2004.

•   Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, Θεσσαλονίκη 2004.

•   Κακὴ ὑπακοὴ καὶ ἁγία ἀνυπακοὴ (Ἡ πνευματικὴ καὶ διοικητικὴ κρίση στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος),

Θεσσαλονίκη 2006.

•   Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὡς διδάσκαλος, Θεσσαλονίκη 2000.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

•   Νικήτα Σεΐδου, Λόγος κατὰ Εὐστρατίου Νικαίας, Θεσσαλονίκη 1976.

•   Νικολάου Μουζάλωνος, Περὶ ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Θεσσαλονίκη 1978.

ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ

•   Οἱ λαϊκοὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, Θεσσαλονίκη 1991.

•   Οὐνία. Νεώτερες ἐξελίξεις, Θεσσαλονίκη 1994.

•   Ὀρθοδοξία καὶ Οἰκολογία, Θεσσαλονίκη 1994.

•   Ἡ «Ὀρθοδοξία» τῶν Ἀντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτῶν Θεσσαλονίκη 1994.

•   Ψυχαγωγία. Κοσμικὴ καὶ Χριστιανική, Θεσσαλονίκη 1994.

•   Εἶναι οἱ  Ἀρμένιοι Ὀρθόδοξοι; Οἱ θέσεις τοῦ Μ. Φωτίου, Θεσσαλονίκη 1995.

•   Τὰ γηρατειά. Ἕνα μεγάλο ὑπαρξιακὸ καὶ κοινωνικὸ πρόβλημα, Θεσσαλονίκη 1995.

•   Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμός. Νέα αἰχμαλωσία καὶ ἀντίσταση, Θεσσαλονίκη 1995.

•   Ἡ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο, Θεσσαλονίκη 1998.

•   Θεσσαλονίκη, ἡ φιλομόναχος, Θεσσαλονίκη 1998.

•   Ἡ Ροτόντα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Οἱ λόγοι τῆς διαμάχης, Θεσσαλονίκη 1998.

•   Θεολογικὴ Σχολὴ Θεσσαλονίκης. Ἡ προσφορά της (1942-1992), Θεσσαλονίκη 1998.

•   Γάμος καὶ Ἀγαμία. Ποιὸ ὑπερέχει; Θεσσαλονίκη 1999.

•   Οἱ νέες ταυτότητες. Ποιοὶ δημιούργησαν τὸ πρόβλημα, Θεσσαλονίκη 2000.

•   Ἐκκλησιαστικὴ Περιουσία, Θεσσαλονίκη 2000.

•   Ἀπὸ τὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας στὴ Νίκαια τῆς Γαλλίας, Θεσσαλονίκη 2001.

•   Τὸ Χριστουγεννιάτικο δένδρο, Θεσσαλονίκη 2000.

•   Παρηγορία πενθούντων. Παραμυθητικὲς ἐπιστολὲς τοῦ Μ. Βασιλείου, Θεσσαλονίκη 2001.

•   Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καὶ ὁ πάπας. Τὰ παραλειπόμενα μιᾶς ὁμιλίας, Θεσσαλονίκη 2001.

•   Μετὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα. Διαπιστώσεις καὶ ἐκτιμήσεις, Θεσσαλονίκη 2001.

•   Οὐνία. Ἡ καταδίκη καὶ ἡ ἀθώωση, Θεσσαλονίκη 2002.

•   Πρέπει νὰ μεταφρασθοῦν τὰ λειτουργικὰ κείμενα; 2003.

•   Εὐεργετικὸ καὶ καθαρτικὸ τὸ τσουνάμι. Εὐθύνεται ὁ Θεὸς γιὰ ταὶς φυσικὲς καταστροφές; Θεσσαλονίκη 2005.

•   Ἐκκλησία καὶ ποδόσφαιρο. Χριστιανικὴ ζωὴ καὶ ἀθλητισμός, Θεσσαλονίκη 2005.

•   Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία. Χωρισμὸς ἢ συναλληλία;, Θεσσαλονίκη 2006.

ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ

•   Θεολογία καὶ Γραμματεία μεγάλων Πατέρων καὶ Θεολόγων

•   Ἀθανασίου Παρίου, Ἐπιτομὴ τῶν θείων τῆς Πίστεως δογμάτων

•  Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, Ἐπιστολὲς

Πηγή: http://www.theodromia.gr/B5307FF6.el.aspx

01/07/2011 Posted by | πατήρ Θεόδωρος Ζήσης | 1 σχόλιο

Ἀνατροπή Ἀριστοτελικῶν δογμάτων. Ἀγίου Ἰουστίνου, Φιλοσόφου και Μάρτυρος

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΟΣ

 ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΤΙΝΩΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΩΝ.

Τῶν κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην σπουδὴν εἰς θεραπείαν τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων γινομένων καλῶν οὐδὲν οὕτως ἐστὶ δεκτὸν τῷ Θεῷ, ὡς τὸ κατὰ δύναμιν σπουδάζειν βελτίους ποιεῖν τοὺς ἀνθρώπους. Ταύτην οὖν τὴν προθυμίαν ἐν ὑμῖν, ὦ τιμιώτατε πρεσβύτερε Παῦλε, σφόδρα οὖσαν διάπυρον ὁρῶν, ἑτοίμως ὑμῖν ὑπήκουσα περὶ ὧν ἐνετείλασθέ μοι βραχεῖάν τινα ποιήσασθαι τὴν ἐκλογὴν τῶν ἑλληνικῶν περὶ Θεοῦ καὶ κτίσεως δογμάτων, οὐχ ἵνα τι γνῷς ἀληθὲς ἐξ αὐτῶν (πῶς γὰρ ἂν ὁ ἄνωθεν ἔχων τὴν διὰ τῶν προφητῶν περὶ τούτων διδασκαλίαν παρ’ αὐτοῦ τοῦ τὴν κτίσιν πεποιηκότος Θεοῦ;), ἀλλ’ ἵνα γνῷς μὴ κατὰ τὴν ἀποδεικτικὴν ἐπιστήμην, καθ’ ἣν ἐπαγγέλλονται Ἕλληνες περὶ Θεοῦ τε καὶ κτίσεως τοὺς λόγους ποιεῖν, τοῦτο πεποιηκότας, ἀλλ’ εἰκασμῷ τὸ δοκοῦν διορισαμένους.

Τῶν περὶ Θεοῦ καὶ κτίσεως τοὺς λόγους πεποιημένων ἀνθρώπων οἱ μὲν παρ’ αὐτοῦ τοῦ τὴν κτίσιν πεποιηκότος Θεοῦ τὴν διδασκαλίαν ἐδέξαντο περὶ Θεοῦ καὶ κτίσεως διὰ τῶν προφητῶν, τῶν πρὸς τοῦτο ὑπουργησάντων τῷ Θεῷ, οὓς πρῶτον θείοις ἔργοις τοῖς δι’ αὐτῶν γιγνομένοις ἀξίους τοῦ πιστεύεσθαι ἀνέδειξεν, εἶθ’ οὕτως περὶ τῶν τοῖς διδασκομένοις ἀδήλων τὴν διδασκαλίαν παρέσχεν· οἱ δέ, τοῖς διὰ τῶν προφητῶν ἀπιστήσαντες λόγοις, τοῖς οἰκείοις αὑτῶν λογισμοῖς ἐπέτρεψαν θεογνωσίας τὴν εὕρεσιν. Καὶ κατ’ ἐκείνους μὲν τοὺς ἐκ διδασκαλίας Θεοῦ καὶ κτίσεως ἐγνωκότας τὴν διαφορὰν εἷς ἐστιν ὁ θεός, καθ’ ἑκάτερον τὸν τῆς ἀγενεσίας τρόπον ἀγένητος ὤν, θεὸν δὲ ἢ θεοὺς οὔτε πρὸ αὑτοῦ οὔτε μεθ’ αὑτὸν ἐσχηκώς, συναΐδιον οὐκ ἔχων οὔτε ὑποκείμενον οὔτε ἀντικείμενον, ἄφθαρτον ἔχων τὴν οὐσίαν καὶ ἀνεμπόδιστον τὴν ἐνέργειαν, δημιουργὸς ὢν τοῦ κόσμου παντός, ἀρχὴν ἔχοντος τοῦ εἶναι καὶ τοῦ τὶ εἶναι καὶ τοῦ πῶς διαμένειν τὴν ἐκείνου θέλησιν.

Ἢ γὰρ ἐν ἀφθαρσίᾳ διαμένει τὰ μέρη τοῦ κόσμου, ὡς ὁ οὐρανὸς καὶ τὰ οὐράνια καὶ αἱ ἀόρατοι δυνάμεις, ἢ ἐν τῷ γίνεσθαί τε καὶ φθείρεσθαι, ὡς τὰ ἐπὶ γῆς ζῶά τε καὶ φυτά. Καὶ ὥσπερ τὸ γεγονὸς οὐκ ἂν ἐγένετο μὴ ἐκείνου προστάξαντος Γενηθήτω, οὕτως οὐδ’ ἂν διέμεινε μὴ ἐκείνου θεμένου τὸ πρόσταγμα, τοῖς μὲν ἀφθάρτοις τοῦ ἑστάναι εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, τοῖς δὲ ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ τοῦ αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν. Πρὸς ἔνδειξιν δὲ τῆς θείας αὐτοῦ δυνάμεως καὶ τοῦ μὴ νόμῳ φύσεως αὐτὸν δουλεύειν, ἀλλ’ αὐθεντίᾳ βουλήσεως τὸ δοκοῦν ἐργάζεσθαι, τὰ μὲν ἐν ἀρχῇ τῶν ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ φύσεως ἐκ τῆς γῆς καὶ τῶν ὑδάτων ἐποίησε, προστάξας· Ἐξαγαγέτω ἡ γῆ ψυχὴν ζῶσαν κατὰ γένος καὶ φυτὰ ἔχοντα ἐν ἑαυτοῖς τὸ σπέρμα καὶ ξύλα ποιοῦντα καρπούς· καὶ πάλιν· Ἐξαγαγέτω τὰ ὕδατα ψυχὴν ζῶσαν κατὰ γένος· τὰ δὲ ἐκ τῶν γεναρχῶν γεγενημένα ἐκ τῆς καταβολῆς τοῦ σπέρματος γενέσθαι ὡρίσατο. Καὶ περὶ τούτων πάντες οἱ παρὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς πάντας ἀνθρώπους ἀποσταλέντες προφῆται ταὐτὰ φρονοῦντες διετέλουν, καὶ διαφωνία ἐν αὐτοῖς γέγονεν οὐδεμία· κατὰ δὲ τοὺς ἀπιστήσαντας μὲν τοῖς τῶν προφητῶν λόγοις, οἰκείῳ δὲ εἰκασμῷ περὶ Θεοῦ καὶ κτίσεως τὸ δοκοῦν διορισαμένους, πολλή τίς ἐστιν ἡ πρὸς ἀλλήλους τε καὶ πρὸς ἑαυτοὺς διαφωνία ἐν τοῖς περὶ τῶν ὄντων καὶ τῆς τούτων ἀρχῆς κατ’ οὐσίαν τε καὶ ἀριθμὸν καὶ κίνησιν καὶ πέρας, καθὼς δείκνυται ἐκ τοῦ πρώτου λόγου τῆς Φυσικῆς ἀκροάσεως Ἀριστοτέλους, μετὰ τοῦ μηδὲν αὐτὸν ἀληθεύειν περὶ ὧν διείληφε διορίσασθαι πραγμάτων.

01/07/2011 Posted by | Ανατροπή Αριστοτελικών δογμάτων. | Σχολιάστε

Ἐρμηνεία στήν πρὸς Ρωμαῖους Ἐπιστολή. Αγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ὀμιλία α΄ (Ρωμ. 1, 1-7).

Παλος, δολος ησο Χριστοκλητς πόστολος, φωρισμένος ες Εαγγέλιον Θεο προ επηγγείλατο δι τν προφητν ατο ν Γραφας γίαις.

αʹ. Μωϋσῆς μὲν πέντε βιβλία συγγράψας, οὐδαμοῦ τὸ ὄνομα τὸ ἑαυτοῦ τέθεικεν, οὐδὲ οἱ μετ’ ἐκεῖνον τὰ μετ’ ἐκεῖνον συνθέντες, ἀλλ’ οὐδὲ Ματθαῖος, οὐδὲ Ἰωάννης, οὐ Μάρκος, οὐ Λουκᾶς· ὁ δὲ μακάριος Παῦλος πανταχοῦ τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ τὸ ὄνομα αὐτοῦ προτίθησι. Τί δήποτε; Ὅτι ἐκεῖνοι μὲν παροῦσιν ἔγραφον, καὶ περιττὸν ἦν ἑαυτοὺς δηλοῦν παρόντας· οὗτος δὲ διὰ μακροῦ τὰ γράμματα διεπέμπετο, καὶ ἐν ἐπιστολῆς σχήματι· διὸ καὶ ἀναγκαία ἦν ἡ τοῦ ὀνόματος προσθήκη. Εἰ δὲ ἐν τῇ πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῇ οὐ ποιεῖ τοῦτο, καὶ τοῦτο κατὰ τὴν αὐτοῦ σύνεσιν. Ἐπειδὴ γὰρ ἀπεχθῶς εἶχον πρὸς αὐτὸν, ἵνα μὴ ἐκ προοιμίων ἀκούσαντες τοῦ ὀνόματος, ἀποκλείσωσι τῷ λόγῳ τὴν εἴσοδον, ἐσοφίσατο διὰ τοῦ κρύψαι τὸ ὄνομα τὴν ἀκρόασιν τὴν ἐκείνων. Εἰ δὲ προφῆται τὰ ὀνόματα τὰ ἑαυτῶν τεθείκασι καὶ Σολομῶν, τοῦτο ὑμῖν καταλιμπάνω λοιπὸν ἐπιζητεῖν, τίνος ἕνεκεν οἱ μὲν ἔθεσαν, οἱ δὲ οὐκ ἔθεσαν· οὐδὲ γὰρ ἅπαντα παρ’ ἐμοῦ χρὴ μανθάνειν ὑμᾶς, ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς πονεῖν καὶ ἐπιζητεῖν, ἵνα μὴ νωθρότεροι γίνησθε.

Παλος δολος ησο Χριστο.

Τίνος ἕνεκεν μετέθηκε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὁ Θεὸς, καὶ Σαῦλον ὄντα Παῦλον ἐκάλεσεν; Ἵνα μηδὲ ταύτῃ τῶν ἀποστόλων ἔλαττον ἔχῃ, ἀλλ’ ὅπερ ἔσχεν ἐξαίρετον ὁ κορυφαῖος τῶν μαθητῶν, τοῦτο καὶ αὐτὸς κτήσηται, καὶ πλείονος οἰκειώσεως ὑπόθεσιν λάβῃ. Δοῦλον δὲ ἑαυτὸν οὐχ ἁπλῶς εἶπε τοῦ Χριστοῦ· καὶ γὰρ πολλοὶ δουλείας τρόποι· εἷς μὲν ὁ κατὰ τὴν δημιουργίαν, καθ’ ὅν φησιν, ὅτι Τὰ σύμπαντα δοῦλα σὰ, καὶ καθ’ ὅν φησιν· Ὁ δοῦλός μου Ναβουχοδονόσορ· τὸ γὰρ ἔργον τοῦ ποιήσαντος δοῦλον· ἕτερος δὲ ὁ ἀπὸ τῆς πίστεως, περὶ ἧς φησιν· Χάρις δὲ τῷ Θεῷ, ὅτι δοῦλοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας, ὑπηκούσατε δὲ ἐκ καρδίας, εἰς ὃν παρεδόθητε τύπον διδαχῆς, καὶ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ· ἕτερος ὁ ἀπὸ τῆς πολιτείας, καθ’ ὅν φησι· Μωϋσῆς ὁ θεράπων μου τετελεύτηκε· καίτοι καὶ Ἰουδαῖοι πάντες θεράποντες ἦσαν, ἀλλ’ ἐξαιρέτως ὁ Μωϋσῆς πολιτείᾳ διαλάμπων. Ἐπεὶ οὖν κατὰ πάντας τοὺς τρόπους τῆς δουλείας δοῦλος ἦν ὁ Παῦλος, ἀντὶ μεγίστου ἀξιώματος τοῦτο τίθησι λέγων· Δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ· καὶ τὰ τῆς οἰκονομίας ὀνόματα προβάλλεται, κάτωθεν ἀναβαίνων ἄνω. Καὶ γὰρ τὸ Ἰησοῦς ὄνομα φέρων ὁ ἄγγελος ἦλθεν ἐκ τῶν οὐρανῶν, ὅτε ἐτίκτετο ἐκ τῆς Παρθένου· καὶ Χριστὸς δὲ ἀπὸ τοῦ χρισθῆναι λέγεται, ὃ καὶ αὐτὸ τῆς σαρκὸς ἦν. Καὶ ποίῳ, φησὶν, ἐλαίῳ ἐχρίσθη; Ἐλαίῳ μὲν οὐκ ἐχρίσθη, Πνεύματι δέ· οἶδε δὲ καὶ τοὺς τοιούτους χριστοὺς ἡ Γραφὴ καλεῖν. Τὸ γὰρ προηγούμενον ἐν τῇ χρίσει, τὸ Πνεῦμά ἐστι· διὸ καὶ τὸ ἔλαιον παραλαμβάνεται. Καὶ ποῦ χριστοὺς καλεῖ τοὺς μὴ χρισθέντας ἐλαίῳ; Ὅπου λέγει, Μὴ ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου, καὶ ἐν τοῖς προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε. Τότε γὰρ οὐδὲ ἡ κατασκευὴ τῆς χρίσεως ἦν τοῦ ἐλαίου.

Κλητς πόστολος.

Πανταχοῦ κλητὸν ἑαυτὸν καλεῖ, δεικνὺς τὴν οἰκείαν εὐγνωμοσύνην, καὶ ὅτι οὐκ αὐτὸς ζητήσας εὗρεν, ἀλλὰ κληθεὶς παρεγένετο καὶ ὑπήκουσε. Καὶ τοὺς πιστοὺς δὲ οὕτως ὀνομάζει, κλητοὺς ἁγίους. Οἱ μὲν γὰρ μέχρι τοῦ πιστεῦσαι ἐκλήθησαν, οὗτος δὲ καὶ ἕτερον ἐνεχει 60.396 ρίσθη, τὴν ἀποστολὴν, πρᾶγμα μυρίων ἀγαθῶν γέμον, καὶ τῶν χαρισμάτων ἁπάντων καὶ μεῖζον καὶ περιεκτικόν. Καὶ τί γὰρ δεῖ πλέον εἰπεῖν, ἀλλ’ ἢ ὅτι ὅπερ ὁ Χριστὸς παραγενόμενος ἔπραττε, τοῦτο αὐτοῖς ἐγχειρίσας ἀπῆλθεν; Ὃ καὶ βοᾷ Παῦλος, λέγων, καὶ τὸ τῶν ἀποστόλων ἐπαίρων ἀξίωμα· Ὑπὲρ Χριστοῦ πρεσβεύομεν, ὡς τοῦ Θεοῦ παρακαλοῦντος δι’ ἡμῶν, τουτέστιν ἀντὶ Χριστοῦ.

φωρισμένος ες Εαγγέλιον Θεο.

Καθάπερ ἐν οἰκίᾳ πρὸς διάφορα ἕκαστος ἀφώρισται ἔργα, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας διάφοροι τῶν διακονιῶν εἰσιν αἱ διανομαί. Ἐμοὶ δὲ ἐνταῦθα οὐ τὴν ἀποκλήρωσιν δοκεῖ μόνον αἰνίττεσθαι, ἀλλ’ ὅτι πάλαι καὶ ἄνωθεν πρὸς τοῦτο ἦν τεταγμένος. Ὅπερ καὶ Ἱερεμίας φησὶ τὸν Θεὸν εἰρηκέναι περὶ αὐτοῦ· Πρὸ τοῦ σε ἐξελθεῖν ἐκ μήτρας ἡγίακά σε, προφήτην εἰς ἔθνη τέθεικά σε. Ἐπειδὴ γὰρ πρὸς πόλιν ἀλαζονικὴν ἔγραφε, καὶ πεφυσιωμένην πάντοθεν, διὰ πάντων δείκνυσι τοῦ Θεοῦ τὴν χειροτονίαν οὖσαν· καὶ γὰρ αὐτὸς ἐκάλεσε, καὶ αὐτὸς ἀφώρισε. Ποιεῖ δὲ τοῦτο, ἵνα ἀξιόπιστον καὶ εὐπαράδεκτον ποιήσῃ τὴν ἐπιστολήν.

Ες Εαγγέλιον Θεο.

Οὐκ ἄρα μόνος Ματθαῖος εὐαγγελιστὴς οὐδὲ Μάρκος, ὥσπερ οὐδὲ οὗτος μόνος ἀπόστολος, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι, εἰ καὶ κατ’ ἐξαίρετον ὁ μὲν τοῦτο, οἱ δὲ ἐκεῖνο λέγονται εἶναι. Εὐαγγέλιον δὲ αὐτὸ οὐ διὰ τὰ γεγενημένα ἀγαθὰ μόνον καλεῖ, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ μέλλοντα. Πῶς δὲ τὸν Θεὸν εὐαγγελίζεσθαι δι’ αὐτοῦ φησιν; Ἀφωρισμένος γὰρ, φησὶν, εἰς Εὐαγγέλιον Θεοῦ· ὁ γὰρ Πατὴρ καὶ πρὸ τῶν Εὐαγγελίων δῆλος ἦν. Ἀλλ’ εἰ καὶ δῆλος ἦν, Ἰουδαίοις μόνοις, καὶ οὐδὲ τούτοις πᾶσιν, ὡς ἔδει· οὔτε γὰρ Πατέρα αὐτὸν ὄντα ᾔδεσαν, καὶ πολλὰ ἀνάξια αὐτοῦ τότε ἐφαντάζοντο· διὸ καὶ ἔλεγεν ὁ Χριστὸς, ὅτι Ἥξουσιν οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταί· καὶ, ὅτι Ὁ Πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. Ὕστερον δὲ καὶ αὐτὸς μετὰ τοῦ Υἱοῦ ἐξεφάνθη τῇ οἰκουμένῃ πάσῃ· ὅπερ οὖν καὶ προαναφωνῶν ἔλεγεν ὁ Χριστός· Ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν, καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν. Εὐαγγέλιον δὲ Θεοῦ καλεῖ, ἀπὸ τῶν προοιμίων ἀνορθῶν τὸν ἀκροατήν. Οὐ γὰρ ἦλθέ τι σκυθρωπὸν ἀπαγγέλλων, ὥσπερ οἱ προφῆται κατηγορίας καὶ ἐγκλήματα καὶ ἐπιτιμήσεις, ἀλλὰ Εὐαγγέλια, καὶ Εὐαγγέλια Θεοῦ, μενόντων καὶ ἀκινήτων ἀγαθῶν θησαυροὺς μυρίους.

« προεπηγγείλατο δι τν προφητν ατο ν Γραφας γίαις».

Κύριος γὰρ δώσει ῥῆμα, φησὶ, τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ· καὶ πάλιν, Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην.

βʹ. Ὁρᾷς καὶ ῥητῶς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸ ὄνομα καὶ τὸν τρόπον ἐν τῇ Παλαιᾷ κείμενον; Οὐ γὰρ διὰ ῥημάτων αὐτὸ καταγγέλλομεν μόνον, φησὶν, ἀλλὰ καὶ διὰ πραγμάτων· οὐδὲ γὰρ ἀνθρώπινον ἦν, ἀλλὰ καὶ θεῖον καὶ ἀπόῤῥητον καὶ πᾶσαν ὑπερβαῖνον φύσιν. Ἐπειδὴ δὲ καινοτομίαν ἐνεκάλουν τῷ πράγματι, δείκνυσιν αὐτὸ πρεσβύτερον Ἑλλήνων ὂν, καὶ ἐν τοῖς προφήταις προδιαγραφόμενον. Εἰ δὲ μὴ ἐξ ἀρχῆς ἔδωκε, παρὰ τοὺς μὴ βουλομένους δέξασθαι· οἱ γοῦν βουλόμενοι ἤκουσαν. Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ὑμῶν, φησὶν, ἠγαλλιάσατο, ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν· καὶ εἶδε, καὶ ἐχάρη. Πῶς οὖν φησὶν, ὅτι Πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν ἃ ὑμεῖς βλέπετε, καὶ οὐκ εἶδον; Οὕτω, φησὶν, ὡς ὑμεῖς βλέπετε καὶ ἀκούετε, αὐτὴν τὴν σάρκα, καὶ αὐτὰ τὰ σημεῖα τὰ ἐπὶ τῶν ὄψεων. Σὺ δέ μοι σκό 60.397 πει, πρὸ πόσων ταῦτα προεκηρύττετο χρόνων· καὶ γὰρ ὅταν μεγάλα τινὰ προκατασκευάζειν ὁ Θεὸς μέλλῃ, πρὸ πολλῶν αὐτὰ προαναφωνεῖ χρόνων, γυμνάζων τὴν ἀκοὴν πρὸς τὴν ὑποδοχὴν τῆς παρουσίας αὐτῶν.

ν Γραφας γίαις.

Οὐ γὰρ ἔλεγον οἱ προφῆται μόνον, ἀλλὰ καὶ ἔγραφον ἅπερ ἔλεγον· οὐκ ἔγραφον δὲ μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ πραγμάτων ἐτύπουν, ὡς Ἀβραὰμ τὸν Ἰσαὰκ ἄγων, καὶ Μωϋσῆς τὸν ὄφιν ὑψῶν, καὶ τὰς χεῖρας ἐκτείνων ἐπὶ τοῦ Ἀμαλὴκ, καὶ τὸν ἀμνὸν τοῦ πάσχα θύων.

Περ το Υο ατο το γενομένου κ σπέρματος Δαυδ κατ σάρκα.

Τί ποιεῖς, ὦ Παῦλε; μετεωρίσας ἡμῶν τὰς ψυχὰς καὶ ἀναγαγὼν, καὶ μεγάλα καὶ ἀπόῤῥητα φαντασθῆναι ποιήσας, καὶ Εὐαγγέλιον εἰπὼν, καὶ Θεοῦ Εὐαγγέλιον, καὶ χορὸν προφητῶν εἰσαγαγὼν, καὶ δείξας πάντας ἀνακηρύττοντας πρὸ πολλῶν ἐτῶν τὰ ἐσόμενα, ποῦ πάλιν ἡμᾶς κατάγεις πρὸς τὸν Δαυΐδ; περὶ ἀνθρώπου τίνος διαλέγῃ, εἰπέ μοι, καὶ πατέρα δίδως αὐτῷ τὸν τοῦ Ἰεσσαὶ υἱόν; καὶ ποῦ ταῦτα τῶν εἰρημένων ἄξια; Σφόδρα μὲν οὖν ἄξια· οὐ γὰρ περὶ ἀνθρώπου ψιλοῦ, φησὶν, ὁ λόγος ἡμῖν. Διά τοι τοῦτο προσέθηκα τὸ, Κατὰ σάρκα, αἰνιττόμενος, ὅτι καὶ κατὰ πνεῦμα γέννησίς ἐστι τοῦ αὐτοῦ. Καὶ τίνος ἕνεκεν ἐντεῦθεν ἤρξατο, καὶ οὐκ ἐκεῖθεν ἀπὸ τῶν ὑψηλοτέρων; Ὅτι καὶ Ματθαῖος ἐντεῦθεν καὶ Λουκᾶς καὶ Μάρκος. Τὸν γὰρ μέλλοντα χειραγωγεῖν πρὸς τὸν οὐρανὸν, κάτωθεν ἄνω χειραγωγεῖν ἀναγκαῖον· οὕτω γὰρ καὶ τὸ πρᾶγμα ᾠκονομήθη. Πρῶτον γοῦν εἶδον αὐτὸν ἄνθρωπον ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ τότε ἐνόησαν Θεόν. Ἧ τοίνυν αὐτὸς τὴν διδασκαλίαν ἐποιήσατο, ταύτῃ καὶ ὁ μαθητὴς αὐτοῦ τέμνει τὴν ἐκεῖ φέρουσαν ὁδόν. Πρῶτον οὖν λέγει τὴν κατὰ σάρκα γέννησιν, οὐκ ἐπειδὴ πρώτη ἦν, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἀπὸ ταύτης πρὸς ἐκείνην ἀνῆγε τὸν ἀκροατήν.

Το ρισθέντος Υο Θεο ν δυνάμει κα Πνεύματι γιωσύνης ξ ναστάσεως νεκρν, ησο Χριστο.

Ἀσαφὲς τὸ εἰρημένον ἀπὸ τῆς τῶν λέξεων πλοκῆς γέγονε· διόπερ αὐτὸ διελεῖν ἀνάγκη.

Τί οὖν ἐστιν ὃ λέγει· Τὸν ἐκ Δαυῒδ γενόμενον ἀνακηρύττομεν, φησίν. Ἀλλὰ τοῦτο δῆλον· πόθεν δὲ, ὅτι καὶ Υἱὸς Θεοῦ ἐστιν οὗτος ὁ σαρκωθείς;

Πρῶτον ἀπὸ τῶν προφητῶν· διὸ ἔλεγεν, Ὃ προεπηγγείλατο διὰ τῶν προφητῶν αὐτοῦ ἐν Γραφαῖς ἁγίαις. Οὐ μικρᾶς δὲ ἀποδείξεως οὗτος ὁ τρόπος.

Ἔπειτα καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ τρόπου τῆς γεννήσεως· ὃ καὶ αὐτὸς ἐδήλωσεν εἰπών· Ἐκ σπέρματος Δαυῒδ κατὰ σάρκα· τὸν γὰρ τῆς φύσεως ἔλυσε νόμον.

Τρίτον ἀπὸ τῶν θαυμάτων ὧνπερ ἔπραττε, πολλῆς δυνάμεως ἀπόδειξιν παρεχόμενος· τοῦτο γάρ ἐστιν, Ἐν δυνάμει.

Τέταρτον ἀπὸ τοῦ Πνεύματος οὗπερ ἐδίδου τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτὸν, καὶ δι’ οὗ πάντας ἁγίους ἐποίει· διό φησι, Κατὰ Πνεῦμα ἁγιωσύνης· Θεοῦ γὰρ ἦν μόνου τὰ τοιαῦτα δῶρα χαρίζεσθαι.

Πέμπτον ἀπὸ τῆς ἀναστάσεως Κυρίου· πρῶτος γὰρ οὗτος καὶ μόνος ἑαυτὸν ἤγειρεν· ὅπερ καὶ αὐτὸς μάλιστα πάντων ἔφησεν εἶναι σημεῖον ἱκανὸν καὶ τοὺς ἀναισχυντοῦντας ἐπιστομίσαι. Λύσατε γὰρ, φησὶν, τὸν ναὸν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν· καὶ, Ὅταν ὑψώσητέ με ἀπὸ τῆς γῆς, τότε γνώσεσθε, ὅτι ἐγώ εἰμι· καὶ πάλιν, Ἡ γενεὰ αὕτη σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ, εἰ μὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ.

Τί οὖν ἐστιν, Ὁρισθέντος; Δειχθέντος, ἀποφανθέντος, κριθέντος, ὁμολογηθέντος παρὰ τῆς ἁπάντων γνώμης καὶ ψήφου, ἀπὸ τῶν προφητῶν, ἀπὸ τῆς παραδόξου γεννήσεως τῆς κατὰ σάρκα, 60.398 ἀπὸ τῆς δυνάμεως τῆς ἐν τοῖς σημείοις, ἀπὸ τοῦ Πνεύματος, δι’ οὗ τὸν ἁγιασμὸν ἔδωκεν, ἀπὸ τῆς ἀναστάσεως, δι’ ἧς τοῦ θανάτου τὴν τυραννίδα κατέλυσε.

Δι’ ο λάβομεν χάριν κα ποστολν ες πακον πίστεως.

Ὅρα εὐγνωμοσύνην οἰκέτου· οὐδὲν ἑαυτοῦ εἶναι βούλεται, ἀλλὰ πάντα τοῦ Δεσπότου. Καὶ μὴν τὸ Πνεῦμα τοῦτο ἔδωκε· διὸ ἔλεγε· Πολλὰ ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ’ οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι· ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν· καὶ πάλιν, Ἀφορίσατέ μοι τὸν Παῦλον καὶ τὸν Βαρνάβαν. Καὶ ἐν τῇ πρὸς Κορινθίους δέ φησιν, ὅτι Ὧ μὲν διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας, ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως· καὶ ὅτι Αὐτὸ πάντα διαιρεῖ, καθὼς βούλεται. Καὶ Μιλησίοις δὲ δημηγορῶν, ἔλεγεν· Ἐν ᾧ ἔθετο ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ποιμένας καὶ ἐπισκόπους. Ὁρᾷς, ὅτι τὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Υἱοῦ φησι, καὶ τὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Πνεύματος;

Χάριν κα ποστολήν·

τουτέστιν, Οὐχ ἡμεῖς αὐτὸ καθωρθώσαμεν τὸ γενέσθαι ἀπόστολοι· οὐδὲ γὰρ καμόντες πολλὰ καὶ πονέσαντες, τὴν ἀξίαν ταύτην ἐλάχομεν· ἀλλὰ χάριν ἐλάβομεν, καὶ τῆς ἄνωθεν δωρεᾶς τὸ κατόρθωμα γέγονεν. Εἰς ὑπακοὴν πίστεως.

γʹ. Οὐκ ἄρα οἱ ἀπόστολοι ἦσαν οἱ κατορθοῦντες, ἀλλ’ ἡ προοδοποιοῦσα χάρις αὐτοῖς. Ἐκείνων μὲν γὰρ ἦν τὸ περιιέναι καὶ κηρύττειν, τὸ δὲ πείθειν τοῦ ἐνεργοῦντος ἐν αὐτοῖς Θεοῦ· καθὼς καὶ ὁ Λουκᾶς φησιν, ὅτι Διήνοιξε τὴν καρδίαν αὐτῶν· καὶ πάλιν, Οἷς ἦν δεδομένον ἀκοῦσαι τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ες πακοήν.

Οὐκ εἶπεν, Εἰς ζήτησιν καὶ κατασκευὴν, ἀλλ’, Εἰς ὑπακοήν. Οὐδὲ γὰρ ἐπέμφθημεν, φησὶ, συλλογίζεσθαι, ἀλλ’ ὅπερ ἐνεχειρίσθημεν ἀποδοῦναι. Ὅταν γὰρ ὁ Δεσπότης ἀποφήνηταί τι, τοὺς ἀκούοντας οὐ περιεργάζεσθαι χρὴ τὰ λεγόμενα καὶ πολυπραγμονεῖν, ἀλλὰ δέχεσθαι μόνον. Οἱ γὰρ ἀπόστολοι διὰ τοῦτο ἐπέμφθησαν, ἵνα, ἅπερ ἤκουσαν, εἴπωσιν, οὐχ ἵνα οἴκοθέν τι προσθῶσι. καὶ ἡμεῖς δὲ λοιπὸν, ἵνα πιστεύσωμεν. Τί ἵνα πιστεύσωμεν;

Περ το νόματος ατο·

οὐχ ἵνα τὴν οὐσίαν αὐτοῦ περιεργασώμεθα, ἀλλ’ ἵνα εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ πιστεύσωμεν· τοῦτο γὰρ ἦν, ὃ καὶ τὰ σημεῖα ἐποίει. Ἐν γὰρ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, φησὶν, ἔγειραι καὶ περιπάτει. Καὶ τοῦτο δὲ αὐτὸ πίστεως δεῖται, καὶ οὐδὲν τούτων λογισμῷ καταλαβεῖν δυνατόν.

ν πσι τος θνεσιν, ν ος στε κα μες κλητο ησο Χριστο.

Τί οὖν; πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ὁ Παῦλος ἐκήρυξεν; Ὅτι μὲν γὰρ ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ μέχρι τοῦ Ἰλλυρικοῦ διέδραμε, κἀκεῖθεν πάλιν εἰς αὐτὰς ἐξέβη τῆς γῆς τὰς ἐσχατιὰς, δῆλον ἐξ ὧν Ῥωμαίοις ἐπέστειλεν. Εἰ δὲ καὶ μὴ πᾶσι ἐπέστη, οὐδὲ οὕτω ψεῦδος τὸ λεγόμενον· οὐ γὰρ περὶ ἑαυτοῦ μόνον φησὶν, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν δώδεκα ἀποστόλων, καὶ πάντων τῶν καταγγειλάντων τὸν λόγον τῶν μετ’ ἐκείνους. Ἄλλως δὲ οὐδὲ ἐπ’ αὐτοῦ τὸν λόγον ἐλεγχόμενον ἴδοι τις ἂν, εἰ τὴν προθυμίαν ἐννοήσει τὴν ἐκείνου, καὶ ὅτι μετὰ τελευτὴν οὐ παύεται πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης κηρύττων. Ἐννόησον δὲ πῶς ἐπαίρει τὴν δωρεὰν, καὶ δείκνυσι μεγάλην οὖσαν καὶ πολὺ τῆς προτέρας ὑψηλοτέραν· εἴ γε τὰ μὲν παλαιὰ περὶ ἔθνος ἓν ἐγίγνετο, αὕτη δὲ γῆν καὶ θάλασσαν ἐπεσπάσατο. Σκόπει δέ μοι κἀκεῖνο, πῶς κολακείας πάσης ἀπηλλαγμένη ἐστὶν ἡ τοῦ Παύλου 60.399 ψυχή. Ῥωμαίοις γὰρ διαλεγόμενος τοῖς ὥσπερ ἐν κορυφῇ τινι τῆς οἰκουμένης ἁπάσης καθημένοις, οὐδὲν πλέον αὐτοῖς δίδωσι τῶν λοιπῶν ἐθνῶν, οὐδὲ, ἐπειδὴ τότε ἐκράτουν καὶ ἐβασίλευον, καὶ ἐν τοῖς πνευματικοῖς φησί τι πλέον αὐτοὺς ἔχειν· ἀλλ’, Ὥσπερ, φησὶ, τοῖς ἔθνεσι πᾶσι κηρύττομεν, οὕτω καὶ ὑμῖν, μετὰ Σκυθῶν καὶ Θρᾳκῶν αὐτοὺς ἀριθμῶν· ἐπεὶ εἰ μὴ τοῦτο ἐβούλετο δηλῶσαι, περιττὸν ἦν τὸ εἰπεῖν, Ἐν οἷς ἐστε καὶ ὑμεῖς. Ταῦτα δὲ ποιεῖ καθαιρῶν αὐτῶν τὸ φρόνημα, καὶ κενῶν τὸ φύσημα τῆς διανοίας, καὶ διδάσκων αὐτοὺς τὴν πρὸς τοὺς ἄλλους ἰσοτιμίαν. Διὸ ἐπήγαγεν αὐτὸ τοῦτο λέγων· Ἐν οἷς ἐστε καὶ ὑμεῖς κλητοὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ· τουτέστι, Μεθ’ ὧν ἐστε καὶ ὑμεῖς. Καὶ οὐκ εἶπεν, ὅτι Τοὺς ἄλλους μεθ’ ὑμῶν, ἀλλ’ Ὑμᾶς μετὰ τῶν ἄλλων ἐκάλεσεν. Εἰ γὰρ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ οὐκ ἔστι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, πολλῷ μᾶλλον οὐδὲ βασιλεὺς καὶ ἰδιώτης· καὶ γὰρ ὑμεῖς ἐκλήθητε, καὶ οὐκ ἀφ’ ἑαυτῶν προσήλθετε.

Πσι τος οσιν ν ώμ γαπητος Θεο, κλητος γίοις, χάρις μν κα ερήνη π Θεο Πατρς μν κα Κυρίου ησο Χριστο.

Ὅρα πῶς συνεχῶς τὸ ὄνομα τοῦ κλητοῦ τίθησι, Κλητὸς ἀπόστολος, λέγων. Ἐν οἷς ἐστε καὶ ὑμεῖς κλητοί· Πᾶσι τοῖς οὖσιν ἐν Ῥώμῃ κλητοῖς. Τοῦτο δὲ οὐ περιττολογῶν ποιεῖ, ἀλλὰ βουλόμενος αὐτοὺς τῆς εὐεργεσίας ἀναμνῆσαι. Ἐπειδὴ γὰρ εἰκὸς ἦν ἐν τοῖς πιστεύουσι καὶ ἐξ ὑπάρχων εἶναι καὶ ὑπάτων, καὶ πένητας καὶ ἰδιώτας, ἐκβάλλων τὴν ἀνωμαλίαν τῶν ἀξιωμάτων, πᾶσι μίαν ἐπιστέλλει προσηγορίαν. Εἰ δὲ ἐν τοῖς ἀναγκαιοτέροις καὶ πνευματικοῖς κοινὰ δούλοις καὶ ἐλευθέροις ἅπαντα πρόκειται, οἷον ἡ ἀγάπη ἡ παρὰ τοῦ Θεοῦ, ἡ κλῆσις, τὸ Εὐαγγέλιον, ἡ υἱοθεσία, ἡ χάρις, ἡ εἰρήνη, ὁ ἁγιασμὸς, τὰ ἄλλα πάντα, πῶς ἐσχάτης ἀνοίας οὐκ ἂν εἴη, οὓς ὁ Θεὸς συνῆψε καὶ ὁμοτίμους ἐποίησεν ἐν τοῖς μείζοσι, τούτους διαιρεῖν ἀπὸ τῶν ἐν τῇ γῇ πραγμάτων; Διά τοι τοῦτο ἀπὸ τῶν προοιμίων αὐτῶν τὴν χαλεπὴν ταύτην ἐκβαλὼν νόσον ὁ μακάριος οὗτος, εἰς τὴν μητέρα τῶν ἀγαθῶν αὐτοὺς ἐμβιβάζει, ταπεινοφροσύνην. Τοῦτο καὶ οἰκέτας βελτίους εἰργάζετο, μανθάνοντας ὡς οὐδὲν ἐκ τῆς δουλείας παραβλαβήσονται, τὴν ὄντως ἐλευθερίαν ἔχοντες· τοῦτο καὶ τοὺς δεσπότας παρεσκεύαζε μετριάζειν, παιδευομένους ὡς οὐδὲν αὐτοῖς ὄφελος τῆς ἐλευθερίας, ἂν μὴ τὰ τῆς πίστεως ᾖ προηγούμενα. Καὶ ἵνα μάθῃς, ὅτι οὐ σύγχυσιν ἐργαζόμενος τοῦτο ἐποίει καὶ πάντα μιγνὺς, ἀλλ’ οἶδε καὶ διαίρεσιν ἀρίστην, οὐχ ἁπλῶς ἔγραψε πᾶσι τοῖς οὖσιν ἐν Ῥώμῃ, ἀλλὰ μετὰ διορισμοῦ, Τοῖς ἀγαπητοῖς τοῦ Θεοῦ. Αὕτη γὰρ ἡ ἀρίστη διάκρισις, καὶ δείκνυσι πόθεν ὁ ἁγιασμός.

δʹ. Πόθεν οὖν ὁ ἁγιασμός; Ἀπὸ τῆς ἀγάπης. Εἰπὼν γὰρ, Ἀγαπητοῖς, τότε ἐπήγαγε, Κλητοῖς ἁγίοις, δηλῶν ὅτι ἐντεῦθεν ἡμῖν ἡ πηγὴ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων· ἁγίους δὲ τοὺς πιστοὺς καλεῖ πάντας. Χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη. Ὢ προσηγορίας μυρία φερούσης ἀγαθά! Τοῦτο καὶ ὁ Χριστὸς τοῖς ἀποστόλοις εἰς τὰς οἰκίας εἰσιοῦσι πρῶτον ῥῆμα φάσκειν ἐπέταττε. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος ἐντεῦθεν πανταχοῦ προοιμιάζεται, ἀπὸ τῆς χάριτος καὶ τῆς εἰρήνης. Οὐδὲ γὰρ μικρὸν κατέλυσεν ὁ Χριστὸς πόλεμον, ἀλλὰ καὶ ποικίλον καὶ παντοδαπὸν καὶ χρόνιον, καὶ τοῦτον οὐκ ἐκ τῶν ἡμετέρων πόνων, ἀλλὰ διὰ τῆς αὐτοῦ 60.400 χάριτος. Ἐπεὶ οὖν ἡ μὲν ἀγάπη τὴν χάριν, ἡ δὲ χάρις τὴν εἰρήνην ἐδωρήσατο, ὡς ἐν τάξει προσηγορίας αὐτὰ θεὶς, ἐπεύχεται μένειν διηνεκῆ καὶ ἀκίνητα, ὥστε μὴ πάλιν ἕτερον ἀναῤῥιπισθῆναι πόλεμον· καὶ παρακαλεῖ τὸν δεδωκότα, πάγια ταῦτα διατηρεῖν, οὕτω λέγων·

Χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς ἡμῶν, καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἰδοὺ ἐνταῦθα τὸ, ἀπὸ, κοινόν ἐστι Πατρὸς καὶ Υἱοῦ, ὅπερ ἐστὶν ἴσον τῷ, Ἐξ οὗ. Οὐ γὰρ εἶπε, Χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’, Ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Βαβαὶ, πόσον ἴσχυσεν ἡ τοῦ Θεοῦ ἀγάπη! οἱ ἐχθροὶ καὶ ἠτιμωμένοι, ἅγιοι καὶ υἱοὶ γεγόνασιν ἐξαίφνης. Ὅταν γὰρ πατέρα καλέσῃ, υἱοὺς ἐδήλωσεν· ὅταν δὲ υἱοὺς εἴπῃ, ἅπαντα τῶν ἀγαθῶν τὸν θησαυρὸν ἀνεκάλυψε. Μένωμεν τοίνυν ἀξίαν τῆς δωρεᾶς τὴν πολιτείαν ἐνδεικνύμενοι, καὶ τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἁγιωσύνην διατηροῦντες. Τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἀξιώματα πρόσκαιρά τέ ἐστι, καὶ τῷ παρόντι συγκαταλύεται βίῳ, καὶ χρημάτων ἐστὶν ὠνητά· ὅθεν οὐδὲ ἀξιώματα αὐτὰ εἶναι ἄν τις φαίη, ἀλλ’ ὀνόματα ἀξιωμάτων μόνον, ἐν τῇ τῶν ἱματίων περιβολῇ, καὶ τῇ τῶν δορυφόρων κολακείᾳ τὴν δύναμιν ἔχοντα· τοῦτο δὲ, ἅτε παρὰ τοῦ Θεοῦ δοθὲν, τὸ δῶρον τὸ τῆς ἁγιωσύνης καὶ τῆς υἱοθεσίας, οὐδὲ θανάτῳ διακόπτεται, ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα ποιεῖ λαμπροὺς, καὶ πρὸς τὴν μέλλουσαν ἡμῖν συναποδημεῖ ζωήν. Ὁ γὰρ τὴν υἱοθεσίαν διατηρῶν, καὶ τὴν ἁγιωσύνην μετὰ ἀκριβείας φυλάττων, αὐτοῦ τοῦ τὸ διάδημα περικειμένου καὶ τὴν ἁλουργίδα ἔχοντος, λαμπρότερός τέ ἐστι πολλῷ καὶ μακαριστότερος, καὶ κατὰ τὸν παρόντα βίον γαλήνῃ τε ἐντρυφῶν πολλῇ, καὶ χρησταῖς συντρεφόμενος ἐλπίσι, καὶ οὐδεμίαν θορύβου καὶ ταραχῆς ἔχων ὑπόθεσιν, ἀλλ’ ἡδονῆς διηνεκοῦς ἀπολαύων.

Εὐθυμίαν γὰρ καὶ χαρὰν οὐκ ἀρχῆς μέγεθος, οὐ χρημάτων πλῆθος, οὐ δυναστείας ὄγκος, οὐκ ἰσχὺς σώματος, οὐ πολυτέλεια τραπέζης, οὐχ ἱματίων κόσμος, οὐκ ἄλλο τι τῶν ἀνθρωπίνων ποιεῖν εἴωθεν, ἀλλ’ ἢ κατόρθωμα μόνον πνευματικὸν, καὶ συνειδὸς ἀγαθόν. Καὶ ὁ τοῦτο κεκαθαρμένον ἔχων, κἂν ῥάκια περικείμενος ᾖ, καὶ λιμῷ παλαίων, τῶν σφόδρα τρυφώντων ἐστὶν εὐθυμότερος· ὥσπερ οὖν ὁ πονηρὰ συνειδὼς ἑαυτῷ, κἂν τὰ πάντων περιβάλληται χρήματα, πάντων ἐστὶν ἀθλιώτερος.

Διὰ δὴ τοῦτο ὁ μὲν Παῦλος ἐν λιμῷ ζῶν τῷ διηνεκεῖ καὶ γυμνότητι, καὶ μαστιζόμενος καθ’ ἑκάστην ἡμέραν, ἔχαιρέ τε καὶ ἐτρύφα μᾶλλον τῶν βασιλευόντων τότε· ὁ δὲ Ἀχαὰβ βασιλεύων καὶ τρυφῆς ἀπολαύων πολυτελοῦς, ἐπειδὴ τὴν ἁμαρτίαν ἐκείνην εἰργάσατο, ἔστενέ τε καὶ ἠθύμει, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ συμπεπτωκὸς ἦν, καὶ πρὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ μετὰ τὴν ἁμαρτίαν. Εἰ τοίνυν βουλόμεθα ἀπολαύειν ἡδονῆς, πρὸ τῶν ἄλλων ἁπάντων φεύγωμεν πονηρίαν, καὶ διώκωμεν ἀρετὴν, ὡς οὐκ ἐνὸν ἄλλως τούτου μετασχεῖν, κἂν ἐπ’ αὐτὸν ἀναβῶμεν τὸν θρόνον τὸν βασιλικόν. Διὸ καὶ ὁ Παῦλος ἔλεγεν· Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἀγάπη, χαρὰ, εἰρήνη. Τοῦτον οὖν τὸν καρπὸν τρέφωμεν παρ’ ἑαυτοῖς, ἵνα καὶ τῆς ἐνταῦθα χαρᾶς ἀπολαύσωμεν, καὶ τῆς μελλούσης ἐπιτύχωμεν βασιλείας, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μεθ’ οὗ τῷ Πατρὶ ἡ δόξα, ἅμα τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πηγή:

Ερευνητικό έργο: ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ. Εργαστήριο Διαχείρισης Πολιτισμικής Κληρονομιάς, http://www.aegean.gr/culturaltec/chmlab. Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, © 2006. Επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του υλικού με αναφορά στην πηγή προέλευσής του.


01/07/2011 Posted by | ερμηνεία της προς Ρωμαίους Επιστολής. | , , | Σχολιάστε

‘Υπόθεσις τῆς πρὸς Ρωμαῖους ἐπιστολής

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ

ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ.

ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ.

P.G. 60.391

αʹ. Συνεχῶς ἀκούων ἀναγινωσκομένων τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ μακαρίου Παύλου, καὶ καθ’ ἑκάστην ἑβδομάδα δὶς, πολλάκις δὲ καὶ τρὶς καὶ τετράκις, ἡνίκα ἂν μαρτύρων ἁγίων μνήμας ἐπιτελῶμεν, χαίρω μὲν τῆς σάλπιγγος ἀπολαύων τῆς πνευματικῆς, καὶ διανίσταμαι, καὶ θερμαίνομαι τῷ πόθῳ, τὴν ἐμοὶ φίλην ἐπιγινώσκων φωνὴν, καὶ μονονουχὶ παρόντα αὐτὸν δοκῶ φαντάζεσθαι, καὶ διαλεγόμενον ὁρᾷν· ἀλγῶ δὲ καὶ ὀδυνῶμαι, ὅτι τὸν ἄνδρα τοῦτον οὐχ ἅπαντες ἴσασιν, ὥσπερ εἰδέναι χρὴ, ἀλλ’ οὕτω τινὲς αὐτὸν ἀγνοοῦσιν, ὡς μηδὲ τῶν Ἐπιστολῶν τὸν ἀριθμὸν εἰδέναι σαφῶς. Τοῦτο δὲ γίνεται οὐ παρὰ ἀμαθίαν, ἀλλὰ παρὰ τὸ μὴ βούλεσθαι συνεχῶς ὁμιλεῖν τῷ μακαρίῳ τούτῳ. Οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς ὅσαπερ ἴσμεν, εἴπερ τινὰ ἴσμεν, δι’ εὐφυΐαν καὶ ὀξύτητα διανοίας ἐπιστάμεθα, ἀλλὰ διὰ τὸ συνεχῶς ἔχεσθαι τοῦ ἀνδρὸς, καὶ σφόδρα διακεῖσθαι περὶ αὐτόν. Τὰ γὰρ τῶν φιλουμένων πρὸ τῶν ἄλλων ἁπάντων οἱ φιλοῦντες ἴσασιν, ἅτε δὴ μεριμνῶντες αὐτούς· ὅπερ καὶ ὁ μακάριος οὗτος ἐνδεικνύμενος, ἔλεγε Φιλιππησίοις· Καθὼς ἐμοὶ δίκαιόν ἐστι τοῦτο φρονεῖν περὶ ὑμῶν, διὰ τὸ ἔχειν με ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμᾶς ἔν τε τοῖς δεσμοῖς μου καὶ ἐν τῇ ἀπολογίᾳ καὶ βεβαιώσει τοῦ Εὐαγγελίου. Ὥστε καὶ ὑμεῖς εἰ θέλετε μετὰ προθυμίας προσέχειν τῇ ἀναγνώσει, οὐδενὸς ἑτέρου δεηθήσεσθε· ἀψευδὴς γὰρ ὁ τοῦ Χριστοῦ λόγος, εἰπών· Ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν. Ἀλλ’ ἐπειδὴ τὸ πλέον ἡμῖν τῶν ἐνταῦθα συλλεγομένων καὶ παιδοτροφίαν καὶ γυναικὸς ἐπιμέλειαν καὶ οἰκίας πρόνοιαν ἀνεδέξαντο, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἂν ἀνάσχοιντο ὅλους ἑαυτοὺς δοῦναι τῷ πόνῳ τούτῳ· πρὸς γοῦν τὸ λαβεῖν τὰ παρ’ ἑτέρων συλλεγέντα διανάστητε, καὶ τοσαύτην ἀπονείματε σπουδὴν τῇ τῶν λεγομένων ἀκροάσει, ὅσην τῇ τῶν χρημάτων συλλογῇ. Εἰ γὰρ καὶ αἰσχρὸν τοσαύτην ἀπαιτῆσαι παρ’ ὑμῶν μόνην, πλὴν ἀλλ’ ἀγαπητὸν, ἂν τοσαύτην γοῦν δῶτε.

Καὶ γὰρ ἐντεῦθεν τὰ μυρία ἐφύη κακὰ, ἀπὸ τῆς τῶν Γραφῶν ἀγνοίας· ἐντεῦθεν ἡ πολλὴ τῶν αἱρέσεων ἐβλάστησε λύμη, ἐντεῦθεν οἱ ἠμελημένοι βίοι, ἐντεῦθεν οἱ ἀκερδεῖς πόνοι. Ὥσπερ γὰρ οἱ τοῦ φωτὸς ἀπεστερημένοι τούτου οὐκ ἂν ὀρθὰ βαδίσαιεν· οὕτως οἱ πρὸς τὴν ἀκτῖνα τῶν θείων μὴ βλέποντες Γραφῶν, πολλὰ ἀναγκάζονται καὶ συνεχῶς ἁμαρτάνειν, ἅτε δὴ ἐν σκότῳ χαλεπωτάτῳ βαδίζοντες. (P.G. 60.392) Ὅπερ ἵνα μὴ γένηται, διανοίξωμεν τοὺς ὀφθαλμοὺς πρὸς τὴν λαμπηδόνα τῶν ἀποστολικῶν ῥημάτων· καὶ γὰρ ὑπὲρ τὸν ἥλιον ἔλαμψεν ἡ τούτου γλῶττα, καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ἐπλεονέκτησε τῷ τῆς διδασκαλίας λόγῳ· ἐπειδὴ γὰρ περισσότερον αὐτῶν ἐκοπίασε, πολλὴν καὶ τὴν τοῦ Πνεύματος ἐπεσπάσατο χάριν. Καὶ τοῦτο οὐκ ἀπὸ τῶν Ἐπιστολῶν διισχυρίζομαι μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν πράξεων. Εἰ γάρ που δημηγορίας ἦν καιρὸς, αὐτῷ πανταχοῦ παρεχώρουν· διὸ καὶ Ἑρμῆς εἶναι ἐνομίζετο παρὰ τοῖς ἀπίστοις, διὰ τὸ τοῦ λόγου κατάρχειν. Μέλλοντας δὲ εἰς τὴν Ἐπιστολὴν κατιέναι ταύτην, ἀναγκαῖον καὶ τὸν χρόνον εἰπεῖν, καθ’ ὃν ἐγράφη. Οὐδὲ γὰρ, ὡς πολλοὶ νομίζουσι, πρὸ πασῶν τῶν ἄλλων ἐστὶν, ἀλλὰ τῶν μὲν ἀπὸ Ῥώμης γραφεισῶν προτέρα πασῶν, τῶν δὲ ἄλλων ὑστέρα, εἰ καὶ μὴ πασῶν· καὶ γὰρ αἱ πρὸς Κορινθίους ἀμφότεραι πρὸ ταύτης εἰσὶν ἀπεσταλμέναι. Καὶ τοῦτο δῆλον ἀφ’ ὧν ἐν τῷ τέλει ταύτης ἔγραφεν, οὕτω λέγων· Νυνὶ δὲ πορεύομαι εἰς Ἱερουσαλὴμ διακονῶν τοῖς ἁγίοις. Εὐδόκησαν γὰρ Μακεδονία καὶ Ἀχαΐα κοινωνίαν τινὰ ποιήσασθαι εἰς τοὺς πτωχοὺς τῶν ἁγίων τῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. Κορινθίοις δὲ ἐπιστέλλων ἔλεγεν· Ἐὰν ᾖ ἄξιον τοῦ καὶ ἐμὲ πορεύεσθαι, σὺν ἐμοὶ πορεύσονται, περὶ τῶν ἀποκομιζόντων ἐκεῖσε τὰ χρήματα ταῦτα λέγων. Ὅθεν δῆλον, ὅτι ἡνίκα μὲν ἐπέστελλε Κορινθίοις, ἀμφίβολον ἦν τὸ τῆς τοιαύτης ἀποδημίας αὐτοῦ· ὅτε δὲ Ῥωμαίοις, ἦν κεκυρωμένον λοιπόν. Τούτου δὲ ὁμολογουμένου, κἀκεῖνο δῆλον, ὅτι αὕτη μετ’ ἐκείνας ἡ Ἐπιστολή. Καὶ ἡ πρὸς Θεσσαλονικεῖς δὲ ἐμοὶ δοκεῖ προτέρα τῆς πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολῆς εἶναι. Καὶ γὰρ ἐκείνοις πρότερον ἐπιστείλας, καὶ τὸν τῆς ἐλεημοσύνης πρὸς αὐτοὺς κινήσας λόγον, ὅτε ἔλεγε· Περὶ δὲ τῆς φιλαδελφίας οὐ χρείαν ἔχομεν γράφειν ὑμῖν· αὐτοὶ γὰρ ὑμεῖς

θεοδίδακτοί ἐστε εἰς τὸ ἀγαπᾷν ἀλλήλους· καὶ γὰρ ποιεῖτε αὐτὸ πρὸς πάντας τοὺς ἀδελφούς· τότε Κορινθίοις ἐπέστελλε. Καὶ τοῦτο αὐτὸ δηλοῖ λέγων· Οἶδα γὰρ ἐγὼ τὴν προθυμίαν ὑμῶν, ἣν ὑπὲρ ὑμῶν καυχῶμαι Μακεδόσιν, ὅτι Ἀχαΐα παρεσκεύασται ἀπὸ πέρυσι· καὶ ὁ ἐξ ὑμῶν ζῆλος ἠρέθισε τοὺς πλείονας. Ἐξ ὧν ἔδειξεν, ὅτι πρώτοις ἐκείνοις περὶ τούτου διελέχθη. Τούτων μὲν οὖν ὑστέρα τῶν Ἐπιστολῶν αὕτη, τῶν δὲ ἀπὸ Ῥώμης πρώτη· οὐδέπω γὰρ ἦν τῆς Ῥωμαίων πόλεως ἐπιβὰς, ἡνίκα ταύτην ἔγραφε τὴν Ἐπιστολήν· καὶ τοῦτο δηλοῖ λέγων· (P.G.60.393) Ἐπιποθῶ γὰρ ἰδεῖν ὑμᾶς, ἵνα τι μεταδῶ χάρισμα ὑμῖν πνευματικόν. Ἀπὸ Ῥώμης δὲ Φιλιππησίοις ἐπέστελλε· διό φησιν, Ἀσπάζονται ὑμᾶς οἱ ἅγιοι πάντες, μάλιστα οἱ ἐκ τῆς Καίσαρος οἰκίας. Καὶ Ἑβραίοις δὲ ἐκεῖθεν ὁμοίως· διό φησι, τοὺς ἀπὸ τῆς Ἰταλίας ἀσπάζεσθαι πάντας αὐτούς. Καὶ τὴν πρὸς Τιμόθεον δὲ Ἐπιστολὴν καὶ αὐτὴν ἀπὸ Ῥώμης δεδεμένος ἔπεμψεν· ἢ καὶ ἐσχάτη μοι δοκεῖ πασῶν εἶναι τῶν Ἐπιστολῶν· καὶ δῆλον ἀπὸ τοῦ τέλους· Ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, φησὶ, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκεν. Ὅτι δὲ τὸν βίον ἐκεῖ κατέλυσε, παντί που δῆλόν ἐστιν. Ἡ δὲ πρὸς Φιλήμονα ἐσχάτη μὲν καὶ αὕτη· πρὸς γὰρ ἐσχάτῳ γήρᾳ αὐτὴν ἔγραψε· διὸ καὶ ἔλεγεν· Ὡς Παῦλος πρεσβύτης, νυνὶ δὲ καὶ δέσμιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· τῆς μέντοι πρὸς Κολοσσαεῖς προτέρα· καὶ τοῦτο ἀπὸ τοῦ τέλους δῆλον πάλιν. Κολοσσαεῦσι γὰρ γράφων φησὶν, ὅτι Τυχικὸς πάντα γνωρίσει ὑμῖν, ὃν ἔπεμψα σὺν Ὀνησίμῳ τῷ πιστῷ καὶ ἀγαπητῷ ἀδελφῷ. Ὀνήσιμος δὲ οὗτος ἦν, ὑπὲρ οὗ τὴν πρὸς Φιλήμονα Ἐπιστολὴν συνέθηκε. Καὶ ὅτι οὐκ ἦν ἄλλος οὗτος ὁμώνυμος ἐκείνῳ, δῆλον καὶ ἀπὸ τοῦ Ἀρχίππου· ὃν γὰρ ἔλαβε συνεργὸν ἐν τῇ πρὸς Φιλήμονα Ἐπιστολῇ τῆς παρακλήσεως τῆς ὑπὲρ Ὀνησίμου, τοῦτον Κολοσσαεῦσιν ἐπιστέλλων διεγείρει, λέγων· Εἴπατε Ἀρχίππῳ· Βλέπε τὴν διακονίαν, ἣν παρέλαβες, ἵνα αὐτὴν πληροῖς. Δοκεῖ δέ μοι καὶ ἡ πρὸς Γαλάτας προτέρα εἶναι τῆς πρὸς Ῥωμαίους. Εἰ δὲ ἐν ταῖς βίβλοις ἑτέραν ἔχουσι τάξιν, θαυμαστὸν οὐδέν· ἐπεὶ καὶ οἱ προφῆται οἱ δώδεκα οὐκ ἐφεξῆς ἀλλήλοις ὄντες κατὰ τοὺς χρόνους, ἀλλὰ πολὺ διεστηκότες ἀλλήλων, ἐν τῇ τῶν βιβλίων τάξει ἐφεξῆς εἰσι κείμενοι. Ὁ γοῦν Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας καὶ ἄλλοι μετὰ τὸν Ἰεζεκιὴλ καὶ Δανιὴλ προεφήτευσαν, καὶ πολλοὶ μετὰ τὸν Ἰωνᾶν καὶ τὸν Σοφονίαν καὶ τοὺς ἄλλους δὲ πάντας· ἀλλ’ ὅμως συνημμένοι πᾶσίν εἰσιν ἐκείνοις, ὧν τοσοῦτον τῷ χρόνῳ διεστήκασι.

βʹ. Μηδεὶς δὲ πάρεργον τοῦτον ἡγείσθω τὸν πόνον, μηδὲ περιεργίας περιττῆς τὴν τοιαύτην ἔρευναν· συντελεῖ γὰρ ἡμῖν πρὸς τὰ ζητούμενα οὐ μικρὸν ὁ τῶν Ἐπιστολῶν χρόνος. Ὅταν γὰρ ἴδω Ῥωμαίοις καὶ Κολοσσαεῦσιν ὑπὲρ τῶν αὐτῶν μὲν ἐπιστέλλοντα, οὐχ ὁμοίως δὲ ὑπὲρ τῶν αὐτῶν, ἀλλ’ ἐκείνοις μὲν μετὰ πολλῆς τῆς συγκαταβάσεως, ὡς ὅταν λέγῃ· Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν· ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα· ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει· Κολοσσαεῦσι δὲ οὐχ οὕτω περὶ τῶν αὐτῶν, ἀλλὰ μετὰ πλείονος παῤῥησίας· Εἰ γὰρ ἀπεθάνετε, φησὶ, σὺν Χριστῷ ἀπὸ τῶν στοιχείων τοῦ κόσμου, τί ὡς ζῶντες ἐν κόσμῳ; δογματίζεσθε, Μὴ ἅψῃ, μηδὲ γεύσῃ, μηδὲ θίγῃς; ἅτινά ἐστι πάντα εἰς φθορὰν τῇ ἀποχρήσει, οὐκ ἐν τιμῇ τινι πρὸς πλησμονὴν τῆς σαρκός· οὐδὲν ἄλλο αἴτιον εὑρίσκω τῆς διαφορᾶς ταύτης, ἢ τὸν τῶν πραγμάτων χρόνον. Ἐν ἀρχῇ μὲν γὰρ συγκαταβαίνειν ἔδει, μετὰ δὲ ταῦτα οὐκέτι. Καὶ πολλαχοῦ δὲ ἀλλαχοῦ τοῦτο ἄν τις εὕροι ποιοῦντα αὐτόν. Οὕτω καὶ ἰατρὸς καὶ διδάσκαλος ποιεῖν εἰώθασιν· οὔτε γὰρ τοῖς ἐξ ἀρχῆς νοσοῦσιν ὁ ἰατρὸς, καὶ τοῖς πρὸς τὸ τέλος λοιπὸν τῆς ὑγείας ἐλθοῦσιν, οὔτε τοῖς ἐξ ἀρχῆς μανθάνουσι παιδίοις ὁ διδάσκαλος, καὶ τοῖς τῶν τελεωτέρων δεομένοις διδαγμάτων, ὁμοίως χρήσονται. (P.G. 60.394) Τοῖς μὲν οὖν ἄλλοις ἐξ αἰτίας τινὸς καὶ ὑποθέσεως κινούμενος ἐπέστελλε (καὶ δηλοῖ τοῦτο Κορινθίοις μὲν λέγων·Περὶ δὲ ὧν ἐγράψατέ μοι· καὶ Γαλάταις δὲ, εὐθέως ἐκ τοῦ προοιμίου καὶ τῆς Ἐπιστολῆς ἁπάσης τὸ αὐτὸ ἐμφαίνων)· τούτοις δὲ τίνος ἕνεκεν, καὶ διὰ τί; καὶ γὰρ φαίνεται μαρτυρῶν αὐτοῖς, ὅτι μεστοὶ μὲν εἰσὶν ἀγαθωσύνης, πεπληρωμένοι πάσης γνώσεως, δυνάμενοι καὶ ἄλλους νουθετεῖν. Τίνος οὖν ἕνεκεν ἐπέστελλε; Διὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, φησὶ, τὴν δοθεῖσάν μοι εἰς τὸ εἶναί με λειτουργὸν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διὸ καὶ ἐν ἀρχῇ ἔλεγεν· Ὀφειλέτης εἰμὶ, τὸ κατ’ ἐμὲ πρόθυμον, καὶ ὑμῖν τοῖς ἐν Ῥώμῃ εὐαγγελίσασθαι. Καὶ γὰρ τὰ εἰρημένα, οἷον ὅτι δύνανται καὶ ἄλλοις νουθετεῖν, καὶ ὅσα τοιαῦτα, ἐγκωμίου μᾶλλόν ἐστι καὶ προτροπῆς· καὶ ἀναγκαία καὶ ἡ διὰ τῶν γραμμάτων διόρθωσις καὶ τούτοις ἦν. Ἐπειδὴ γὰρ οὔπω παραγεγονὼς ἦν, διπλῇ ῥυθμίζει τοὺς ἄνδρας, καὶ τῇ τῶν γραμμάτων ὠφελείᾳ, καὶ τῇ τῆς παρουσίας προσδοκίᾳ. Τοιαύτη γὰρ ἡ ἁγία ἐκείνη ψυχή· πᾶσαν περιελάμβανε τὴν οἰκουμένην, καὶ ἐν ἑαυτῷ περιέφερεν ἅπαντας, συγγένειαν μεγίστην τὴν κατὰ Θεὸν εἶναι νομίζων· καὶ ὥσπερ πάντας αὐτοὺς ἀποτεκὼν, οὕτως ἐφίλει, μᾶλλον δὲ πατρὸς παντὸς μείζονα ἐπεδείκνυτο φιλοστοργίαν. Τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ Πνεύματος χάρις· νικᾷ τὰς σαρκικὰς ὠδῖνας, καὶ θερμότερον ἐπιδείκνυται τὸν πόθον. Καὶ τοῦτο μάλιστα ἔστιν ἰδεῖν ἐπὶ τῆς τοῦ Παύλου ψυχῆς, ὃς καθάπερ πτηνός τις ὑπὸ τῆς ἀγάπης γενόμενος, ἅπαντας περιῄει συνεχῶς, οὐδαμοῦ μένων οὐδὲ ἱστάμενος. Ἐπειδὴ γὰρ ἤκουσε τοῦ Χριστοῦ λέγοντος, Πέτρε, φιλεῖς με; ποίμαινέ μου τὰ πρόβατα, καὶ τοῦτον μέγιστον ὅρον ἐκφέροντος ἀγάπης, μεθ’ ὑπερβολῆς αὐτὸν ἐπεδείκνυτο. Τοῦτον οὖν καὶ ἡμεῖς ζηλώσαντες, εἰ καὶ μὴ τὴν οἰκουμένην, μηδὲ πόλεις ὁλοκλήρους καὶ ἔθνη, ἀλλὰ τὴν οἰκίαν ἕκαστος ῥυθμιζέτω τὴν ἑαυτοῦ, τὴν γυναῖκα, τὰ παιδία, τοὺς φίλους, τοὺς γείτονας. Καὶ μή μοι λεγέτω τις, ὅτι Ἄπειρός εἰμι καὶ ἰδιώτης. Οὐδὲν ἀμαθέστερον Πέτρου, οὐδὲν ἰδιωτικώτερον Παύλου. Καὶ τοῦτο αὐτὸς ὡμολόγει, καὶ οὐκ ᾐσχύνετο λέγων· Εἰ δὲ καὶ ἰδιώτης τῷ λόγῳ, ἀλλ’ οὐ τῇ γνώσει. Ἀλλ’ ὅμως ὁ ἰδιώτης οὗτος καὶ ὁ ἀμαθὴς ἐκεῖνος μυρίους ἐνίκησαν φιλοσόφους, μυρίους ἐπεστόμισαν ῥήτορας, ἀπὸ τῆς αὐτῶν προθυμίας καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος τὸ πᾶν ἐργασάμενοι. Τίνα οὖν ἕξομεν ἀπο λογίαν ἡμεῖς, οὐδὲ εἴκοσιν ἀρκοῦντες ὀνόμασιν, οὐδὲ τοῖς συνοικοῦσιν ὄντες χρήσιμοι; Σκῆψις ταῦτα καὶ πρόφασις· οὐδὲ γὰρ ἀμαθία οὐδὲ ἀπαιδευσία κωλύει τὴν διδασκαλίαν, ἀλλὰ νωθεία καὶ ὕπνος. Τοῦτον οὖν ἀποτιναξάμενοι τὸν ὕπνον, μετὰ πάσης σπουδῆς ἀντεχώμεθα τῶν οἰκείων μελῶν, ἵνα καὶ ἐνταῦθα πολλῆς ἀπολαύσωμεν τῆς γαλήνης, κατὰ τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον τοὺς ἡμῖν ἐπιτηδείους ῥυθμίζοντες, καὶ ἐκεῖ μυρίων μετάσχωμεν ἀγαθῶν, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ καὶ μεθ’ οὗ τῷ Πατρὶ ἡ δόξα, ἅμα τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

01/07/2011 Posted by | ερμηνεία της προς Ρωμαίους Επιστολής. | Σχολιάστε